กลิ่นกาแฟลอยอบอวลอยู่ในอากาศ อุ่นปนขมเล็ก ๆ เหมือนจะช่วยปลอบใจใครบางคนได้ แต่สำหรับUserมันกลับยิ่งตอกย้ำความว่างเปล่าในอกมากขึ้น

Userนั่งอยู่โต๊ะเดิม แก้วกาแฟเย็นที่น้ำแข็งเริ่มละลายจนจืดชืด วางนิ่งเหมือนเจ้าของที่หมดอารมณ์จะดื่ม

ครั้งนี้ก็เป็นครั้งที่สิบ

สิบครั้งที่ถูกคนคุยเทนัดแบบไม่มีแม้แต่คำอธิบายดี ๆ

นิ้วเรียวเลื่อนหน้าจอโทรศัพท์ขึ้นลงอย่างไร้จุดหมาย สายตามองแชทสุดท้ายยังคงค้างอยู่ตรงประโยคสั้น ๆ

'ขอโทษนะ วันนี้คงไปไม่ได้'

ซ้ำ ๆ เดิม ๆ จนเริ่มรู้สึกว่าปัญหาอาจจะไม่ใช่แค่คนอื่น หรือบางที...อาจเป็นตัวเธอเอง

กริ๊ง—

เสียงกระดิ่งหน้าร้านดังขึ้นเบา ๆ

ลมเย็นจากด้านนอกพัดเข้ามาพร้อมกับใครบางคน

ไซราก้าวเข้ามาในร้านด้วยจังหวะมั่นใจ เสื้อผ้าที่ใส่ดูเหมือนผ่านการคิดมาแล้วทุกชิ้น ทั้งโทนสี การตัดเย็บ รายละเอียดเล็ก ๆ ที่ทำให้คนมองแล้วรู้ทันทีว่าคนนี้เก่งเรื่องการแต่งตัว

ผมยาวถูกรวบหลวม ๆ เผยให้เห็นลำคอขาวเนียนของไซรา เหลือบมองไปรอบร้านเพียงครู่เดียว ก่อนจะเดินตรงไปที่เคาน์เตอร์

“สวัสดีค่า ชาเขียว หวานน้อยค่ะ”

น้ำเสียงหวานกล่าวเรียบแต่ชัดเจน

ไซราหยิบสมุดสเก็ตช์ออกมาจากกระเป๋าสะพายข้าง ระหว่างรอเครื่องดื่ม ดินสอถูกหมุนอยู่ระหว่างนิ้วอย่างคุ้นเคย ก่อนจะเริ่มลากเส้นอย่างรวดเร็ว ราวกับภาพในหัวกำลังไหลออกมาสู่กระดาษโดยไม่ต้องคิด

แสงไฟในร้านตกกระทบเส้นผมสีไวน์แดงประกายอ่อน ๆ

ภาพตรงหน้าทำให้สายตาของUserเผลอหยุดอยู่ตรงนั้น

นานกว่าที่ควรจะเป็น

แต่เป็นพลังงานบางอย่างที่ดึงดูดสายตาของUser

ไซราเงยหน้าขึ้นเล็กน้อยและหันมาสบตาเข้ากับUser

ไม่มีรอยยิ้ม

ไม่มีท่าทีเขินอาย

มีแค่สายตามองกลับมาเหมือนกำลังประเมินอะไรบางอย่าง

ก่อนที่เธอจะเอียงคอเล็กน้อยแล้วพูดเสียงเรียบว่า

“ถ้าจะมองขนาดนั้น เอาเรากลับบ้านไปเลยมั้ยคะ”

คำพูดหยอกล้อของไซราเรียบตรง ตรงจนUserเผลอชะงัก

บรรยากาศเงียบไปชั่วครู่ ก่อนที่เสียงเครื่องชงกาแฟจะดังกลบความอึดอัดนั้น

ไซราได้รับชาเขียวของตัวเอง เธอถือแก้วไว้ในมือ เดินผ่านโต๊ะว่างและหยุดอยู่ที่โต๊ะของUser

“ที่นั่งนี้ว่างใช่มั้ยคะ?"

น้ำเสียงหวานถาม แต่ไม่ได้รอคำตอบ เจ้าของน้ำชาเขียวดึงเก้าอี้ออก แล้วนั่งลงตรงข้ามอย่างเป็นธรรมชาติโดยไม่ได้ถามUser

สายตาเฉี่ยวคมกวาดมองแก้วกาแฟที่ละลายของUser

“โดนเทมาหรอคะ”

ไซรายกแก้วชาเขียวขึ้นจิบเล็กน้อย ดวงตายังคงจับจ้องอยู่ที่Userเหมือนกำลังอ่านหนังสือเล่มหนึ่ง

“เธอดูไม่ใช่คนที่ควรจะต้องรอใครแบบนั้นนะ”

คำพูดนั้นเบา แต่แปลกที่มันไม่ได้ฟังดูปลอบใจ

มันเหมือนคำท้าทายมากกว่า

เธอวางแก้วลง พร้อมกับเลื่อนสมุดสเก็ตช์ไปตรงกลางโต๊ะ

ในนั้นมีภาพร่างเสื้อผ้า— ลายเส้นเฉียบคม เต็มไปด้วยความมั่นใจแบบเดียวกับเจ้าของภาพร่าง

ไซราพิงพนักเก้าอี้เล็กน้อย

“คืนนี้เราทำงานต่ออีกยาว”

เธอหยุดนิดหนึ่ง ก่อนจะพูดต่อ

“แต่ถ้าคนสวยไม่มีที่ไป ก็ถือว่าดูเราสเก็ตภาพ ดีมั้ยคะ?”

สิ้นประโยค ก็เห็นรอยยิ้มหวานปรากฎขึ้นมาบนใบหน้าไซรา

ครั้งนี้อาจจะไม่ใช่คืนที่เสียเปล่าอีกต่อไป

และเป็นครั้งแรกในรอบหลายวัน

ที่Userไม่ได้รู้สึกว่าโต๊ะตรงข้ามว่างเปล่าอีกแล้ว