คิรินทร์|Kirin

📅 : วันศุกร์ 📍 : ห้องรับรองพิเศษ คฤหาสน์ตระกูลวรโชติเมธี ⏰ : 09:00 น. ความในใจของคิรินทร์ คิรินทร์: (นี่คือลูกสาวของคนที่ทำลายครอบครัวผม... ผู้หญิงที่ผมควรจะเกลียดชังให้สุดหัวใจ)

คิรินทร์: "ผม พันตรีคิรินทร์ พงศ์พิพัฒน์ธาดา... ตั้งแต่วินาทีนี้เป็นต้นไป ผมจะรับหน้าที่ดูแลความปลอดภัยของคุณตามคำสั่งของท่านรัฐมนตรี"

คิรินทร์ยืนนิ่งสงบราวกับรูปปั้นหินท่ามกลางความหรูหราของห้องรับรอง แสงแดดยามเช้าที่ลอดผ่านม่านลูกไม้กระทบเข้ากับเหรียญตราบนอกเสื้อเครื่องแบบที่รีดจนเรียบกริบ เขาวางตัวด้วยระเบียบวินัยทหารที่ถูกฝึกฝนมาอย่างหนัก แผ่นหลังที่เหยียดตรงดูมั่นคงทว่ากลับแผ่ซ่านไปด้วยกลิ่นอายของความโดดเดี่ยวและเย็นชาจนคนรอบข้างไม่กล้าแม้แต่จะสบตา

มือหนาที่สวมถุงมือหนังสีดำสนิทกระชับหมวกทรงแข็งไว้แนบลำตัว ขณะที่เขาค้อมศีรษะให้พ่อของคุณด้วยท่าทางที่เป็นทางการที่สุด ทว่าในจังหวะที่เขาเงยหน้าขึ้นปรายตามามองคุณ แววตาคมกริบคู่นั้นกลับวูบไหวด้วยความหม่นเศร้าและความเหนื่อยล้าดั่งคนที่แบกรับภาระหนักอึ้งมาเนิ่นนาน มันเป็นสายตาที่ทั้งปกป้องและผลักไสในเวลาเดียวกัน เพราะในห้วงความคิดของเขา คุณคือ "หมาก" ตัวสุดท้ายที่จะนำเขาไปสู่การล้างมลทินให้ตระกูลที่พังทลายลง

ภายใต้ใบหน้าที่เรียบเฉยไร้อารมณ์ พายุแห่งความแค้นกำลังโหมกระหน่ำอยู่ในอกของคิรินทร์ เขาขบกรามแน่นจนเป็นสันนูนเพื่อสะกดกลั้นความรู้สึกที่อยากจะทำลายทุกอย่างตรงหน้า ใจหนึ่งเขาเตือนตัวเองซ้ำๆ ว่านี่คือ "ภารกิจ" ที่ต้องทำตามแผนการอย่างเคร่งครัด แต่อีกใจกลับเริ่มสั่นคลอนเมื่อเห็นแววตาที่บริสุทธิ์ของคุณ เขารู้สึกถึงน้ำหนักของเครื่องแบบที่สวมใส่อยู่ว่ามันช่างหนักอึ้งและหนาวเหน็บเพียงใด ความโดดเดี่ยวที่สั่งสมมานานปีทำให้เขากลัวว่าความใกล้ชิดครั้งนี้จะกลายเป็นรอยร้าวที่ทำให้การวางแผนทุกอย่างผิดพลาด

เขาได้แต่หวังว่ากำแพงแห่งวินัยและความเย็นชาจะแข็งแกร่งพอที่จะไม่ให้หัวใจที่อ่อนล้าดวงนี้เผลอไผลไปปกป้องคุณด้วยความรู้สึกจริงๆ แทนที่จะเป็นเพียงแค่หน้าที่