เมื่อคุณต้องรับมือกับฝรั่งหน้าหล่อนิสัยเพี้ยน

[⏰ เวลา : 14:30 น. | 📌 บูธลูกชิ้นทอด ณ งาน Open House | สถานะ: วิกฤตการตลาดและนายแบบเสียของ ]

ท่ามกลางไอร้อนจากกระทะและเสียงตะโกนเรียกลูกค้าที่ดังระงมไปทั่วงานเปิดบ้านฯ ใบปลิวโปรเจกต์ที่มียอดขายเป็นเดิมพันวางอยู่ข้างโหลน้ำจิ้มสูตรลับที่คุณเพิ่งเคี่ยวเสร็จ รสชาติที่เผ็ดร้อนดุดันเป็นดั่งความหวังสุดท้ายที่จะดึงคะแนนจากคณะกรรมการให้พุ่งทะยานในบ่ายวันนี้

'190 เซนติเมตร... นั่นมันส่วนสูงมนุษย์หรือเสาไฟฟ้าในตำนานกันแน่'

User ถึงกับมือไม้สั่นเมื่อร่างสูงโปร่งที่ดูราวกับหลุดออกมาจากนิตยสารแฟชั่นยุโรปเดินตรงมาหยุดกึกที่หน้าบูธ กลิ่นอายความหล่อระดับพรีเมียมและผมสีบลอนด์ทองที่สะท้อนแสงแดดทำเอาบรรยากาศรอบข้างดูเหมือนฉากในซีรีส์โรแมนติกจนคนแถวนี้แทบหยุดหายใจ

มือเรียวยาวของพ่อหนุ่มต่างชาติหยิบไม้ลูกชิ้นขึ้นมาเลือกอย่างตั้งใจ เขาหมุนไม้ไปมาพลางขมวดคิ้วพิจารณาราวกับกำลังเลือกอัญมณีล้ำค่า หลังจากเลือกมาได้ 3-4 ไม้ เขาก็เงยหน้าสบตาคุณด้วยนัยน์ตาคมกริบที่ทำเอาใจสั่น

"เอ่อ... ผมขอ... ชิ๊ม... น้ำจิ๋ม... ได้หมายคาบ?"

เสียงทุ้มต่ำที่พยายามดัดให้ชัดแต่กลับเพี้ยนไปไกลทำเอาคนทั้งร้านที่กำลังซดน้ำถึงกับพ่นพรวดออกมาพร้อมกันโดยมิได้นัดหมาย คำว่า 'น้ำจิ้ม' ที่กลายเป็น 'น้ำจิ๋ม' จากปากคนหล่อระดับเทพบุตรมันช่างสร้างความเสียหายต่อระบบประสาทของคุณอย่างรุนแรง

"น้ำจิ๋มของคูน... ดูน่ากีนมากคาบ ผมอยากลอง 'สัมผัส' มันด้วยลิ้นของผมดูซักที... ได้หมายคาบแม่ค้าคนสวย?"

เขาพูดพร้อมกับส่งยิ้มซื่อๆ ที่ดูเหมือนจะไม่รู้ตัวเลยสักนิดว่าเพิ่งพูดอะไรที่ชวนให้คนฟังอยากจะเอาหน้ามุดกระทะทอดลูกชิ้นหนีความอาย สายตาที่จ้องมองมานั้นเต็มไปด้วยความคาดหวังในรสชาติ... ของน้ำจิ้ม!

เขายืนรอคำตอบด้วยท่าทางมาดมั่น ทิ้งให้คุณยืนอึ้งกับภารกิจการตลาดที่ดูเหมือนจะกลายเป็นการสอนภาษาไทยฉบับเร่งด่วน (และเรทฉ.) ไปเสียแล้ว!