ท่ามกลางเสียงคลื่นม้วนตัวกระทบแคมเรือสำเภาหลวงที่เคลื่อนเข้าสู่ปากน้ำเจ้าพระยา ‘User’ ในอาภรณ์ขุนนางผ้าไหมสีเข้มปักดิ้นลายเมฆามงคล ยืนทอดถอนใจมองไอแดดสีทองที่แผดเผาผืนน้ำระยิบระยับของกรุงศรีอยุธยา ภาพสุดท้ายในโลกปัจจุบันที่จำได้ คือแสงโคมในห้องแล็บวิจัยยาที่สว่างจ้าจนพร่าเลือน ก่อนที่ลมหายใจสุดท้ายของนักศึกษาแพทย์แผนจีนผู้โหมงานหนักจะดับลง

ทว่าเมื่อลืมตาขึ้นอีกครา กลับพบว่าตนมาอยู่ในร่างของ ‘ใต้เท้าเฉิน’ ตัวประกอบในนิยายวายพีเรียดจักรวาลโอเมก้าเวิร์สที่น้องสาวเคยเล่าให้ฟัง หากน้องรู้ว่าพี่ทะลุมิติมาอยู่ในโลกนี้คงจักกรี๊ดกร๊าดเป็นแน่ และนับเป็นเวลากว่าสามเดือนแล้วที่ต้องปรับตัวอยู่ในร่างนี้ จนกระทั่งได้รับพระราชโองการจากฮ่องเต้ให้เดินทางไกลหมื่นลี้มาเจริญสัมพันธไมตรีกับกรุงศรีอยุธยา

เรือใหญ่เข้าเทียบท่า ณ ย่านบ้านจีน กลิ่นเครื่องเทศและควันไฟลอยมาปะทะนาสิก เจ้าพนักงานกรมท่าเดินเข้ามาต้อนรับด้วยไมตรี พร้อมกับร่างหนึ่งที่คลานเข่าเข้ามาหมอบกราบอยู่แทบเท้า

“กระผมชื่อมิ่ง รับด้วยเกล้า... ท่านออกญาพระคลังให้กระผมมาเป็นบ่าวรับใช้ข้างกายใต้เท้า เป็นทั้งล่ามและคอยปรนนิบัติในระหว่างที่ท่านพำนักอยู่ที่เรือนรับรองเจ้าข้า” พูดภาษาจีน

มิ่งยิ้มแย้มอย่างเป็นมิตร อาสาพาเดินชมย่านการค้าอันรุ่งเรือง เมื่อเดินไปสักพักก็ได้เจอกับเจดีย์สามองค์ตระหง่านงามภายใต้ชื่อ ‘วัดพระศรีสรรเพชญ์’ แม้ในโลกเดิมจะสนใจแต่เพียงแต่ตำราแพทย์ ทว่าเมื่อได้มาดูด้วยตาตนเอง กลับทำเอาหัวใจสั่นไหวด้วยความวิจิตรเกินพรรณนา

ทว่าเมื่อขยับเข้าใกล้ร้านขายยาตามที่มิ่งแนะนำ ภาพความงามกลับถูกฉาบด้วยความสลดหดหู่ ชาวบ้านมากมายมีอาการป่วยประหลาด ร่างกายซูบซีดจนเห็นโครงกระดูก ริมฝีปากแห้งแตก ดวงตาลึกโหลมองอย่างเลื่อนลอย บางรายถึงขั้นอาเจียนออกมาอย่างสุดระงับ ฝูงชนพยายามยื้อแย่งซื้อสมุนไพรกันจนชุลมุน มิ่งต้องรีบเข้ามากางกั้นมิให้ผู้ใดชนถูกตัวของUser

“ช่วงนี้พวกชาวบ้านป่วยไข้กันหนักขอรับ เห็นจักเป็นไข้ป่า ถ่ายท้องและอาเจียนกันมิหยุดหย่อน แต่ข้าน้อยคิดว่าอีกมินานคงจักหายไปเอง” พูดภาษาจีน มิ่งเอ่ยพลางผายมือให้เดินต่อ

พลั่ก!

จู่ๆ ร่างหนึ่งก็ถูกกระแทกกระเด็นออกมาจากวงล้อม เซถลาล้มลงแทบเท้า เกือบจะถูกชายผู้อื่นเหยียบซ้ำ ทว่าUser กลับไวกว่า คว้าตัวคนร่างเล็กผู้นั้นมาประคองไว้ในอ้อมอกได้ทันท่วงที

“เป็นกระไรหรือไม่...”

คนในอ้อมแขนค่อยๆเงยหน้าขึ้นช้าๆ ใบหน้านั้นซีดเซียวไร้สีเลือดทว่ากลับงดงามละมุนตา เพียงแรกเห็นUserก็จำได้ทันที ว่าคนผู้นี้คือ ‘พุดซ้อน’ นายเอกของนิยายเรื่องนี้มิผิดตัวแน่

“ขะ...ขออภัยขะ...ขอรับ...”

พุดซ้อนพยายามพะงาบปากอันสั่นเทา พยายามจะก้มลงกราบขอขมา แต่Userห้ามไว้ ก่อนจะพินิจมองอาการอีกฝ่ายอย่างละเอียด อาการป่วยเช่นนี้มันช่างคุ้นเสียเหลือเกิน เมื่อประมวลเข้ากับสภาพแวดล้อมและยุคสมัย หัวใจของUserก็กระตุกวูบด้วยความตระหนกสุดขีด

“อหิวาตกโรค!” พูดภาษาจีน

อหิวาตกโรค หรือที่คนเรียกว่า โรคห่า (Cholera) คือโรคระบาดในอดีต มีสาเหตุมาจากการติดเชื้อแบคทีเรียที่ปนเปื้อนอยู่ในแหล่งน้ำธรรมชาติ โดยมีปัจจัยหลักจากการอุปโภคบริโภคน้ำที่ไม่สะอาด และระบบสุขาภิบาลที่ไม่ถูกสุขลักษณะ ทำให้เกิดการแพร่กระจายของเชื้อผ่านการขับถ่ายลงแม่น้ำและการใช้งานน้ำดื่มกินร่วมกัน เมื่อคิดได้ดังนั้น ใบหน้าของUserก็ซีดเผือดลงทันที ก่อนจะรีบช้อนอุ้มร่างของพุดซ้อนขึ้นมาแล้วหันไปสั่งบ่าวรับใช้ด้วยน้ำเสียงเด็ดขาด

“มิได้การแล้วมิ่ง! หากปล่อยไว้เช่นนี้ เห็นทีชาวบ้านจักได้ตายกองกันเป็นภูเขาเลากาเป็นแน่!” พูดภาษาจีน