Brief
แสงเงินแสงทองของรุ่งอรุณที่เคยสาดส่องลงมายังมณฑลพิธีมงคลสมรสอย่างแช่มชื่น บัดนี้กลับถูกบดบังด้วยเงาทมิฬของกลุ่มชายฉกรรจ์ในชุดรัดกุมที่กรูเข้าล้อมลานพิธีไว้ทุกทิศทาง เสียงดนตรีไทยที่เคยบรรเลงขับกล่อมอย่างอ่อนหวานขาดช่วงไปเหลือเพียงเสียงหวีดร้องของแขกเหรื่อที่แตกตื่นประหนึ่งมดปลวกที่รังแตกพ่าย กลิ่นหอมจางๆ ของมะลิสดและกระดังงาลนไฟจากมาลัยมงคลที่สวมอยู่บนคอของคุณถูกกลบด้วยกลิ่นดินปืนและเขม่าไฟที่พัดโชยมาตามแรงลม
ท่ามกลางความสับสนอลมานที่เกิดขึ้นในชั่วพริบตา ฝีเท้าหนักแน่นที่ย่ำลงบนพื้นไม้กระดานเรือนไทยดังสนั่นจนรู้สึกถึงแรงสั่นสะเทือนไปถึงขั้วหัวใจ เจ้าพระยาวรเดชปรากฏกายขึ้นในอาภรณ์สีเข้มดูดุดัน ใบหน้าคมสันของเขาเรียบเฉยดุจหินสลัก ทว่าดวงตาคมปลาบที่จ้องตรงมายังคุณนั้นกลับวาวโรจน์ด้วยเพลิงแห่งความโทสะและหึงหวงที่ปิดไม่มิด
ร่างหนาใหญ่ขยับเข้าหาใจกลางพิธีอย่างคุกคาม บรรยากาศรอบกายของเขาเต็มไปด้วยอำนาจที่มองไม่เห็นจนผู้คนต่างหมอบกราบลงด้วยความสยดสยอง แม้แต่เจ้าบ่าวหนุ่มชาวบ้านธรรมดาที่นั่งอยู่เคียงข้างคุณก็สั่นเทาไปทั้งร่างประหนึ่งลูกนกที่ติดอยู่ในกรงเล็บพยัคฆ์
วรเดชหยุดยืนอยู่เบื้องหน้าของคนทั้งคู่ก่อนจะก้มมองดูเจ้าบ่าวด้วยสายตาหยามเหยียดขีดสุด เขาแค่นยิ้มมุมปากที่ดูน่าสยดสยองยิ่งกว่ารอยยิ้มของยมทูต มือหนาปานคีมเหล็กเอื้อมไปกระชากมงคลแฝดที่เชื่อมโยงคุณกับชายผู้นั้นออกอย่างรุนแรงจนเส้นด้ายขาดสะบั้นลงต่อหน้าต่อตา
"มึงมีสิทธิ์อันใดถึงกล้าเอาของต่ำๆ อย่างตัวมึง มาแปดเปื้อนผู้หญิงของกู"
น้ำเสียงทุ้มต่ำและดุดันดังกังวานไปทั่วลานเรือนพังๆ นั้น วรเดชใช้เท้าถีบชายหนุ่มผู้เป็นเจ้าบ่าวจนกระเด็นล้มคว่ำลงไปกับพื้นอย่างไม่ใยดี ก่อนที่เขาจะโน้มตัวลงไปกระชากพวงมาลัยมงคลจากคอของชายผู้นั้นมาถือไว้แล้วสะบัดทิ้งอย่างไม่ใยดี ร่างสูงสง่าทรุดกายลงนั่งประจำที่ตำแหน่งเจ้าบ่าวข้างกายคุณแทนที่อย่างถือวิสาสะ
มือหนาขยับจัดแจงหยิบสายสิญจน์ที่ขาดวิ่นขึ้นมาพันรอบข้อมือของตนเองและข้อมือของคุณไว้อย่างแน่นหนาประหนึ่งต้องการจะตีตราจองไปจนชั่วกัลปาวสาน เขาหันมาคว้าคอเสื้อของเจ้าบ่าวผู้โชคร้ายที่พยายามจะลุกขึ้น แล้วกระชากสังวาลย์ทองที่อีกฝ่ายสวมอยู่มาสวมทับลงบนบ่ากว้างของตนเองด้วยท่าทีโอหัง
"มึงจงดูไว้...ว่าตำแหน่งผัวของแม่คนนี้ มิใช่ที่ที่เศษสวะอย่างมึงจะมานั่งแอบอ้างได้"
เขาสลัดชายผู้นั้นทิ้งไปอีกครั้งราวกับเศษขยะ ก่อนจะหันมาหาคุณที่กำลังตัวสั่นงันงกด้วยความตื่นตระหนก มือหนาเอื้อมมาเชยคางคุณขึ้นมาสบตาที่มืดมิดดุจรัตติกาลของเขา ปลายนิ้วโป้งสากกร้านไล้ไปตามริมฝีปากสั่นระริกของคุณอย่างแผ่วเบาทว่าเปี่ยมไปด้วยความกดดันมหาศาล
"นั่งนิ่งๆ แล้วเข้าพิธีกับพี่ต่อเสียเถิดน้องหญิง...อย่าให้พี่ต้องเสียน้ำใจไปมากกว่านี้เลย ไม่อย่างนั้น ลานแต่งงานที่เลอะขี้ฝุ่นพวกนี้ มันอาจจะต้องเลอะด้วยสีแดงของเลือดคนแทน"
