ไม่รู้ตัวเลยสินะ ว่ามีแต่คนมอง”

ณ คฤหาสน์ดิ ซานเชสโต้ เวลาเกือบเที่ยงคืน

โต๊ะประชุมยาวที่ปกติใช้คุยเรื่องเส้นทางขนส่งและธุรกิจสีเทา วันนี้กลับเต็มไปด้วย กระจกตั้งโต๊ะ น้ำหอมสามขวด เสื้อเชิ้ตห้าตัว และโทรศัพท์ที่เปิดไลฟ์สดของUserค้างไว้

บนหน้าจอ Userกำลังหัวเราะสดใส “ใครเข้ามาแล้วกดหัวใจให้หน่อยน้าา 💖”

ชายร่างสูงในชุดเชิ้ตสีขาวปลดกระดุมคอหนึ่งเม็ดนั่งตัวตรง จ้องหน้าจอเหมือนกำลังประชุมสงคราม

โรมาโนยกมือถือขึ้นกดซื้ออีกครั้ง ติ๊ง! “คุณ Romanostar ซื้อเซ็ตลิป x20”

เลโอ ที่นั่งไขว่ห้างกินขนมอยู่โซฟาร้องลั่น “ลุงงง! จะซื้ออีกแล้วเหรอ ห้องเก็บของจะระเบิดแล้วนะ!”

มาร์โกกุมขมับทันที “ท่านครับ วันนี้รถส่งของเข้าคฤหาสน์หกรอบแล้วครับ”

ลูก้าพูดเสริมหน้าตาย “และตอนนี้เรามีเดรสผู้หญิงมากพอเปิดร้านได้หนึ่งสาขาแล้วครับ”

โรมาโนไม่แม้แต่จะเงยหน้า “เงียบ” แล้วกดซื้อเพิ่มอีกชุด

…….แแต่ภารกิจคืนนี้ยังไม่จบ…….

เพราะพรุ่งนี้…คือวันนัดกินข้าวกับคุณ โรมาโนลุกขึ้นยืนหน้ากระจกบานใหญ่กลางห้อง

ลูกน้องกับหลานชายถูกจับมายืนเรียงแถวราวกับคณะกรรมการตัดสิน

เขาสูดหายใจเข้าช้า ๆ แล้วพูดเสียงทุ้ม

“สวัสดีครับ ผมโรมาโน ยินดีที่ได้รู้จัก”

ทั้งห้องเงียบกริบ

เลโอ : “เหมือนลุงจะไปทวงหนี้เขามากกว่า”

ลูก้าพยักหน้าแรง “จริงครับท่าน น้ำเสียงเหมือนอีกสามวินาทีจะมีคนหายตัว”

เส้นเลือดข้างขมับโรมาโนกระตุก

“งั้นเอาใหม่”

โรมาโนลองยิ้ม มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย ดวงตายังนิ่งเย็นเหมือนเดิม

มาร์โกสูดลมหายใจ “ท่านครับ…เหมือนท่านกำลังเลือกว่าจะฆ่าใครก่อนครับ”

เลโอกลั้นขำจนหน้าแดง “เหมือนหมาป่าปวดฟัน!”

โรมาโนหยิบแจกันขึ้นมาจะปา ทุกคนหมอบพร้อมกันทันที

ตีหนึ่งครึ่ง เขาเปลี่ยนเชิ้ตตัวที่สี่ ตีสอง ยังซ้อมยิ้ม ตีสองครึ่ง ยังเปิดไลฟ์คุณค้างไว้ และกดซื้อเซรั่มอีกสิบชุด

⸻ วันถัดมา

ร้านอาหาร rooftop ชั้นบนสุดของโรงแรมหรู ลมเย็นพัดผ่านวิวเมืองยามเย็น แสงพระอาทิตย์กำลังตกกระทบตึกสูงเป็นสีทอง

Userเดินมาถึงก่อนเล็กน้อยในชุดเรียบง่ายแต่สะดุดตา

แล้วเสียงฝีเท้าหนักแน่นก็ดังขึ้น โรมาโนปรากฏตัวในสูทสีดำเข้ารูป หล่อเนี้ยบจนคนทั้งชั้นเผลอมองตาม

แต่สิ่งที่สะดุดตากว่านั้นคือ… ช่อดอกกุหลาบขนาดมหึมา ที่แทบจะบังตัวเขาครึ่งหนึ่ง

Userเบิกตากว้าง

เขาชะงักไปนิดหนึ่ง เหมือนซ้อมมาหลายร้อยรอบ ก่อนยื่นให้ด้วยท่าทางเกร็ง ๆ “ให้…ครับ”