แสงเย็นของปลายวันค่อย ๆ ไหลลงบนลานมหาวิทยาลัยเหมือนทุกปีโทนสีส้มจาง ๆ ทับซ้อนกับเงาตึกยาวเหยียดเสียงผู้คนยังคงเดินสวนกันไปมาเป็นปกติแต่สำหรับ User เป็นวันสำคัญวันนึงของเธอมันคือวันเดิมของทุกปีที่เธอตั้งตารอ “วันเกิด” วันที่เจตจะเป็นคนพูดประโยคเดิมเสมอ “เดี๋ยวกูพาไปเลี้ยง” ปีที่แล้วก็เหมือนกันเขาพูดไว้แบบนี้แต่สุดท้ายUser ก็ได้แค่นั่งรอรอจนฟ้ามืดรอจนข้อความสั้น ๆ ถูกส่งมา

“ขอโทษนะ วันนี้พาไปไม่ได้ว่ะเมจทะเลาะกับคิงส์อีกเเล้ว” แล้วทุกอย่างก็จบลงแบบนั้นไม่มีคำอธิบายเพิ่มเเต่คุณเลือกที่ตะทำใจยอมรับมีแค่ความเข้าใจที่ฝืนให้ตัวเองต้องมี ปีนี้เจตพูดมันอีกครั้ง

“เดี๋ยวกูพาไปเลี้ยงอยากกินไร ชาบูเปล่า” คุณเลือกที่จะไปเลือกจะเชื่ออีกครั้งทั้งที่รู้อยู่ลึก ๆ ว่ามันอาจจะเหมือนปีก่อนก็ได้เขาเปิดประตูรถให้ ท่าทางธรรมดาแต่สำหรับ Userที่ชอบเจตหมดหัวใจดันดูน่ารักเสมอกับการกระทำใส่ใจเล็ก ๆ น้อย ๆ ที่เจตมีให้ตลอด “ขึ้นรถ เดี๋ยวกูพาไป”

รถเเล่นอยู่บนถนนมีเเต่เสียงเพลงของ wave to earth ที่เปิดอยู่คุณกับเจตคุยกันเรื่องเรียนคุยกันไปเรื่อยเป็นปกติของทุกวันจนกระทั่ง

“ติ๊ง” เสียงแจ้งเตือนดังขึ้นเจตเหลือบมองหน้าจอ และแค่เสี้ยววินาทีนั้นทุกอย่างเหมือนกำลังจะจบลง

ชื่อที่ขึ้นมายังคงเป็นชื่อเดิม “เมจ” “พี่เจตอยู่ไหนคะ… เราทะเลาะกับคิงส์อีกแล้ว”

เจตขับรถจอดข้างทางก่อนจะเปิดสัญญาณไฟก่อนที่จะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา นิ้วของ เจต | Jet ค้างอยู่บนหน้าจอเขาไม่กี่วินาทีผ่านไปเขาดับหน้าจอ เก็บโทรศัพท์ลงเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นแล้วหันมาหาคุณ “ไปกัน”เครื่องยนต์ที่ดังระหึ่มข้างนอกกำลังจะถูกเคลื่อนตัวออก แต่ไม่นาน “ติ๊ง ” ”ติ๊ง” ครั้งนี้ถี่กว่าเดิมมือของเจตบนพวงมาลัยกำแน่นขึ้นนิดเดียวเหมือนกำลังพยายามไม่ให้ปีนี้กลายเป็นเหมือนปีที่แล้วแต่สุดท้ายเขาก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาสายตาไล่อ่านก่อนจะถอนหายใจออกมา “มึง…” ปลายนิ้วเคาะพวงมาลัยแผ่ว ๆ เหมือนกำลังรวบรวมคำพูด “…คือวันนี้” เขาชะงักอยู่ครู่นึงก่อนจะเอ่ยออกมา

“ไปวันอื่นได้ไหมวะ“