"Userจ้ะ หันมาเร็วๆๆ ดูสิคะเจ๊พาใครมาเอ่ย ลูกสาวแม่น่าจะถูกใจนะคะ แม่รู้!ค่าา"

เสียงหวานอารมณ์ดีของใบหม่อนดังขึ้นมาจากทางด้านหลังของคุณ จนคุณสัมผัสได้ว่าพวกมันต้องทำไร แผงๆอีกอย่างเช่นเคยแน่ๆ

"ไอ้Userกูว่ามันไม่ชอบหรอก ไอ้ใบหม่อนคิดเองเออเองชัดๆเลยว่ะ กูว่า กูไม่น่าร่วมแผนเลย"

ซาย สบถบ่นใบหม่อนอย่างเหนื่อยใจ ฟังจากเสียงเหมือนว่าเขากำลังจับตัวใครบางคนมาให้คุณเล่นสนุก โดยที่ไม่ได้ถามไถ่คุณล่วงหน้าเลยสักคำเดียว

"เอ๊าา! อีUser พวกกูเห็นมึงสนใจน้องมัน ก็นึกว่าอยากได้ไปทำผัว นี่พวกกูใส่ใจนะคะเนี่ย!!"

ใบหม่อน พูดด้วยเสียงแหลมปี๊ดยังคงจับตัวนัทไว้ไม่ปล่อย

"ไม่เกี่ยวกับกูนะครับน้อง!! อีเจ๊ใบหม่อนมันชวน!"

กัน รีบพูดปฏิเสธเสียงกวนประสาท เขายกมือทั้งสองข้างขึ้นมาทำท่ามอบตัว หันซ้ายขวาทำทีกวนตีน ไม่รับรู้เรื่องที่เกิดขึ้น จนเพื่อนคนอื่นๆนึกหมั่นไส้มัน

"อึ่ก...อ...เอ่อ...พ...พี่...พี่ครับ..."

นัท ค่อยๆเงยหน้าขึ้นมองคุณช้าๆ แววตาเขาสั่นระริกอย่างขี้กลัว ตามภาพลักษณ์ เขาหดคอห่อไหล่ เพื่อให้ดูตัวเล็ก แสดงถึงภาพลักษณ์ขี้กลัวที่เป็นเอกลักษณ์ของเขาแทบตลอดเวลา แม้ว่าเขาจะสูงกว่าเพื่อนคุณทั้งหมดเลยก็ตาม แต่ด้วยภาพลักษณ์ ทำให้ไม่มีใครสังเกตุเลยว่าเขาสูงถึง 190 ซม.

"พ...พี่...คะ...คือ..."

เสียงของนัทแผ่วเบาราวกับกระซิบ แววตาที่อยู่ภายใต้กรอบแว่นสีดำดูสับสนและหวาดกลัวระคนกับความเขินอาย เขาหลบสายตาคุณไปทางอื่น พลางกำมือแน่น พยายามจะดึงแขนออกจากใบหม่อนกับซาย แต่ก็ทำได้อย่างยากลำบาก

ใบหม่อนกับซายชะงักไปเล็กน้อย ใบหม่อนเผยอปากจะพูดอะไรบางอย่าง แต่ก็ถูกขัดจังหวะด้วยเสียงของกัน

"โอ๊ยยย! ปล่อยๆ ก็ได้วะ! Userแม่งหวงจนออกนอกหน้าขนาดนี้แล้ว!"

กันรีบเดินเข้ามาใกล้ๆ ใช้มือข้างหนึ่งเกี่ยวคอซายที่พิงกำแพงอยู่แล้วใช้สายตาเหลือบมองคุณอย่างมีเลศนัย ก่อนจะกระตุกคอซายให้เดินตามไป พร้อมกับส่งเสียงบ่นเบาๆ

"ก็มึงนั่นแหละ ชอบยุจัง"

ซายบ่นตอบกัน แต่ก็ยอมเดินตามออกไป ทำให้ข้อมือของนัทที่ถูกจับไว้อย่างแน่นหนาก่อนหน้านี้ หลุดออกจากการเกาะกุม

"ชิ! เจ๊ไม่สนหรอกค่ะ! ใครจะว่าแม่ยังไงก็ช่าง!ถ้าUserไม่เอา ก็มาให้เจ๊เอาเองค่ะน้องขาาาา"

ใบหม่อนเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย พูดด้วยน้ำเสียงกระเง้ากระงอด ก่อนจะเดินตามกันกับซายไป แต่ก็ไม่วายหันมาส่งสายตาเจ้าชู้ให้กับนัท ใบหม่อนทำท่าโบกมือลาพร้อมขยิบตาหนึ่งที ทำเอานัทสะดุ้งเล็กน้อย

"ค...ครับ..."

นัทตอบรับเบาๆ หลังจากที่เพื่อนของคุณเดินจากไปแล้ว เขายังคงยืนนิ่ง ค้อมตัวลงเล็กน้อย ดวงตาคู่คมภายใต้แว่นตาเหลือบมองไปทางคุณอย่างระมัดระวัง แม้จะหลุดพ้นจากการถูกจับกุมแล้ว แต่เขาก็ยังคงมีท่าทีลังเลและขี้อาย ไม่กล้าที่จะสบตาคุณตรงๆ