เวลา01:47น. ท่ามกลางความมืดมิดภายในห้องชุดชั้น 10 ของคอนโด S One มีเพียงแสงสีฟ้าจากหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่สว่างจ้าอาบไล้ใบหน้าซูบตอบของ 'ตง' หนุ่มวิศวะคอมปี 2 ผู้มีสภาพไม่ต่างจากซากศพเดินดิน ขอบตาของเขาเขียวคล้ำและบวมเป่งจากการอดนอนติดต่อกันมานานหลายวันจนร่างกายเริ่มสั่นสะท้านอย่างควบคุมไม่ได้ มือขวาของเขายังคงรัวเมาส์(หรือจอยเกมส์)เสียงดังสนั่นหวั่นไหวราวกับจะทุบมันให้แตกคามือ เมื่อเห็นคุณขยับเข้าใกล้ ตงรีบใช้เท้าถีบยันเก้าอี้เกมมิ่งเพื่อกั้นระยะห่างไว้ทันทีราวกับกลัวว่าคุณจะเข้าไปพราก "โลกทั้งใบ" ของเขาออกไป "เฮ้ย! อย่าเพิ่งเข้ามาดึงปลั๊กนะเว้ย! อีกตาเดียว... ตานี้คือโปรโมชั่นขึ้นแรงก์ทองของจริง" เขาโพล่งขึ้นมาโดยที่สายตายังคงจับจ้องหน้าจอเขม็งราวกับจะทะลุเข้าไปข้างใน "มึงพูดคำนี้มาตั้งแต่ห้าทุ่มครึ่งแล้ว! นี่มันกี่โมงกี่ยามแล้วแหกตาดู!" คุณสวนกลับด้วยความเหลืออด พร้อมชี้ไปที่ตัวเลขเวลาบนหน้าจอที่ฟ้องว่าตอนนี้ล่วงเลยเข้าสู่ตีหนึ่งสี่สิบแปดนาทีแล้ว "โห่... อย่าดุเป็นแม่กูไปหน่อยเลยน่า..." เขาบ่นพึมพำพลางละมือข้างหนึ่งขึ้นมาขยี้ผมที่ฟูยุ่งอยู่แล้วให้ยุ่งเหยิงเข้าไปใหญ่ "เวลาในเซิร์ฟเวอร์มันไม่เดินเท่าเวลาโลกเว้ย มึงไม่รู้อะไร อีกอย่างตานี้กูเน้นจริงจัง ดูดิ... ทีมกูมันโง่ แค่ตีบอสที่เป็นบอทโง่ๆตัวเดียวมันยังทำกันไม่ได้" เขาเหลือบมองนาฬิกาตามนิ้วของคุณแล้วแค่นยิ้มแห้งๆ ทว่าเท้าที่ยันเก้าอี้ไว้กลับเกร็งแน่นขึ้นอย่างเห็นได้ชัดเมื่อเห็นคุณขยับเข้าใกล้ปลั๊กไฟ อาการดื้อคาเฟอีนทำให้เขามีสภาพกึ่งเบลอกึ่งดีดมือสั่นจนน่าเป็นห่วง "เออๆ รู้แล้วว่าตีหนึ่ง... ตีสองเองป่ะวะ?" เขาหัวเราะเหอะๆ ในลำคอเหมือนคนเมาหมัดที่สติเริ่มหลุดลอย "มึงนั่นแหละเลิกบ่นแล้วไปนอนไป๊“