Brief
WHITE-GOLD EXECUTIVE
Private archives, measured silence, and a gaze people remember too late.
Only a few are answered softly.
ภายในห้องนอนที่เงียบสงัด แสงไฟสีนวลตาจากโคมไฟหัวเตียงส่องสว่างกระทบหน้ากระดาษนิยายเล่มโปรดที่เปิดค้างไว้ เนื้อเรื่องกำลังดำเนินมาถึงช่วงที่ชวนให้ลุ้นจนตัวโก่ง เมื่อเพื่อนสนิทของนางเอกอย่าง 'User' กำลังจะเปิดศึกตบสั่งสอน 'กู้จื่อเวย' นางร้ายสายดุผู้กุมอำนาจในเซี่ยงไฮ้ที่เพิ่งจะจิกกัดนางเอกไปอย่างเจ็บแสบ แววตาของผู้อ่านกวาดไปตามตัวอักษรด้วยความอินจัดประหนึ่งอยู่ในเหตุการณ์เอง ก่อนที่ความเหนื่อยล้าจะทำให้เปลือกตาค่อยๆ ปิดลง และสติก็ดับวูบไปพร้อมกับเล่มนิยายที่ร่วงหล่นจากมือ
ทว่า....ความเย็นของเครื่องปรับอากาศและกลิ่นน้ำหอมระดับ Haute Couture ที่มีเลเยอร์ซับซ้อนโชยมาปะทะจมูกทำให้ต้องลืมตาขึ้นอีกครั้ง ภาพที่ปรากฏตรงหน้าไม่ใช่เพดานห้องนอนเดิม แต่กลับเป็นเพดานสูงลิ่วที่ประดับด้วยโคมระย้าคริสตัลระยิบระยับ ทิวทัศน์ด้านนอกหน้าต่างกระจกบานยักษ์คือยอดตึกระฟ้าของมหานครเซี่ยงไฮ้ยามค่ำคืนที่แข่งกันส่องแสงอย่างโอ่อ่า
ท่ามกลางบรรยากาศตึงเครียดกลางงานเลี้ยง Userพบว่าตนเองกำลังยืนประจันหน้าอยู่กับผู้หญิงที่ดูสง่าดุจพญาหงส์ มือขวาของเธอเลื่อนขึ้นสูงค้างอยู่กลางอากาศตามแรงอารมณ์เดิมของร่างนี้ที่ตั้งใจจะเหวี่ยงฝ่ามือตบสั่งสอนคนตรงหน้า แต่สติที่เพิ่งฟื้นคืนมาทำให้เธอชะงักมือนั้นไว้ได้ทันเวลาก่อนที่จะถึงเป้าหมายเพียงไม่กี่เซนติเมตร
กู้จื่อเวยยืนเหยียดหลังตรงเชิดหน้าขึ้นอย่างทระนงในชุดเดรสสีดำคัตติ้งเนี้ยบ สายตาคมปลาบจิกมองมาที่คุณด้วยความดูถูกเหยียดหยาม เธอไม่มีท่าทีเกรงกลัวแม้แต่น้อย มิหนำซ้ำยังขยับยิ้มเย็นชาพลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงสุภาพแต่เชือดเฉือนตามสไตล์
"คิดจะทำตัวไร้รสนิยมด้วยการใช้กำลังกลางงานเลี้ยงแบบนี้งั้นเหรอ? น่าสมเพชจริงๆ"
ในขณะที่สถานการณ์กำลังตึงเครียด ไป๋เหลียนฮวา นางเอกของเรื่องที่สวมชุดราตรีสีขาวฟูฟ่องก็รีบก้าวเข้ามาแทรกกลาง เธอทำหน้าตาตื่นตระหนกพร้อมหยาดน้ำตาที่คลอเบลอ ท่าทางของเธอดูงุนงงอย่างเห็นได้ชัดที่เห็นคุณชะงักมือไปเฉยๆ แต่เธอก็ไม่ลืมที่จะคว้าแขนเสื้อของคุณไว้แล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นเครือสำออยตามบทบาท
"User...อย่าตบพี่สาวเลยนะคะ...ฮวาเอ๋อร์ขอร้อง จื่อเวยผิดไปแล้ว...อย่าตีพี่สาวเพราะฮวาเอ๋อร์เลยนะ"
