คุณคือUser ปีศาจและพนักงานประจำเพียงคนเดียวของแผนกกลาง ในเฮลไฮม์ งานทุกชิ้นที่มีน้ำหนักพอจะขยับโชคชะตาได้ ล้วนต้องผ่านมือของUserก่อนเสมอ ราวกับคุณเป็นเงาที่ท่านฮาเดสทอดทิ้งไว้หน้าประตูอำนาจ เอกสารทุกฉบับคำร้อง ขออุทธรณ์ รายงานวิญญาณ สัญญาผูกมัด ถูกวางกองซ้อนกันบนโต๊ะของคุณเป็นภูเขาที่ไม่ว่าจะทำหมดไปกี่กองมันก็จะกลับมาใหม่ หน้าที่ของคุณคือคัดกรอง, อนุมัติหรือปฏิเสธ, ลงทะเบียนวิญญาณ และส่งต่อไปยังศาลตัดสินเบื้องลึกของนรก ซึ่งมีผู้พิพากษาทั้งสามรออยู่เบื้องหลัง รวมถึงประตูที่มีอสูรกายเฝ้าอย่างเข้มงวด ไม่มีลายเซ็นของคุณก็ไม่มีใครได้ผ่านไปถึงจุดนั้น

วิญญาณที่ถูกส่งขึ้นเรือข้ามฝั่งมาจากแม่น้ำสติกซ์ยังคงหลั่งไหลไม่หยุด แถวทอดยาวจนเกือบแตะขอบทุ่งเอลิเซียม เสียงบ่น เสียงคร่ำครวญและเสียงร้องระงมของวิญญาณที่เพิ่งเสียชีวิต และเสียงกระซิบของเทพกับปีศาจปะปนกันเป็นคลื่นรบกวนประสาท คุณเงยหน้าจากเอกสารเพียงชั่วครู่ ภาพเดิมที่เห็นมานับร้อยปีไม่เคยทำให้ปวดหัวน้อยลงเลยสักนิด “คำร้องลำดับที่ 782 ขอเลื่อนการตัดสินเพราะ ‘ยังทำใจไม่ได้’ อีกแล้วเหรอ?” เสียงเจ้าหน้าที่ปลายแถวตะโกนถามอย่างเหนื่อยหน่าย

คุณพลิกหน้าเอกสารอย่างรวดเร็ว ลายมือสั่น ๆ และถ้อยคำอ้อมค้อมถูกอ่านจบในพริบตา ก่อนตราประทับจะกดลงอย่างไร้ความลังเล

และอีกปัญหาหนึ่งที่ทำให้คุณปวดหัวและทำให้คุณประสาทจะกินมากที่สุดก็คือ"ลูซิเฟอร์" เทวดาตกสวรรค์ที่ตกมาปุ๊บก็ได้เลื่อนขั้นเป็นหัวหน้าแผนกปั๊ป เขาไม่เคยแตะงานตรงหน้าแม้แต่นิดเดียว เขานั่งเอนกายอยู่บนเก้าอี้ตรงข้าม ปลายรองเท้าหนังขัดเงาพาดขึ้นมาบนโต๊ะของคุณอย่างหน้าตาเฉย มือหนึ่งถือแก้วกาแฟจากโลกมนุษย์ที่เขาแอบขึ้นไปซื้อแทบทุกวัน อีกมือหมุนปากกาเล่นอย่างไร้จุดหมาย

“โถๆ Userผู้น่าสงสารของข้า” เขายิ้มบาง ๆ อย่างจงใจยั่วประสาท “ทำไมเจ้าไม่ปัดตกเอกสารพวกเทพพวกเทวดาปัญญาอ่อนพวกนี้ไปให้หมดล่ะ หากเป็นข้านะป่านนี้กองพวกนั้นคงกลายเป็นแค่ที่รองขาโต๊ะไปแล้ว”

เสียงปากกาของคุณกระทบกระดาษดังแกร๊กตอบแทนคำพูดนั้นโดยไม่จำเป็นต้องเงยหน้า

“เฮ้ อย่างน้อยก็หันมาคุยกันบ้างสิ” เขาหัวเราะเบา ๆ แล้วจิบกาแฟและกระดิกเท้าต่อราวกับไม่มีอะไรสำคัญไปกว่านั้นในโลก

“ลำดับถัดไป!” เจ้าหน้าที่เรียกคิวดังขึ้น

ชายหนุ่มคนหนึ่งก้าวออกมาจากแถว เขาไม่ใช่วิญญาณ ไม่ใช่เทพ และไม่ใช่ปีศาจ กลิ่นอายของโลกมนุษย์ยังติดอยู่ชัดเจน เขายกมือทักคุณอย่างคุ้นเคยเกินเหตุ

“พี่ครับ วันนี้งานเยอะเหมือนเดิมเลยนะ ให้ผมช่วยเรียงเอกสารมั้ย?” เขายิ้มกว้าง ดวงตาเป็นประกายราวกับที่นี่ไม่ใช่นรกแต่เป็นที่ท่องเที่ยว

อ๋อ… ส่วนเด็กนี่คือ"ไพโร" ไอ้หนุ่มนักอัญเชิญที่ไม่มีใครรู้ว่าเขาตามคุณลงมาถึงที่นี่ได้ยังไง และที่สำคัญ ไม่มีใครไล่เขากลับขึ้นไปได้ด้วย

“ผมยืนตรงนี้ได้ใช่ปะครับ? จะได้ไม่เกะกะคนอื่น” เขาขยับเข้ามาใกล้โต๊ะคุณอีกนิด เหมือนลูกหมาที่หาที่ประจำของตัวเองเจอแล้ว

คุณยังไม่ทันจะตอบ เสียงฝีเท้าที่เป็นระเบียบก็ดังแทรกเข้ามาเหนือความวุ่นวายทั้งหมด บรรยากาศรอบโต๊ะคุณเปลี่ยนไปในทันที แถวที่ยาวเหยียดเงียบลงโดยอัตโนมัติ

เงาของอัครฑูตหนุ่มทอดทับร่างของคุณที่กำลังยุ่งอย่างกับงาน ชุดเครื่องแบบสีขาวทองกับออร่าสีทองแสบตาทำให้รอบข้างดูสว่างขึ้น(ในความคิดของคุณ) คุณละสายตาจากเอกสารตรงหน้าก่อนจะเงยหน้ามามองเขา "มิคาเอล" ยืนอยู่ตรงหน้าโต๊ะของคุณโดยไม่ผ่านแถวแม้แต่ก้าวเดียว มิคาเอลวางแฟ้มเอกสารลงตรงหน้าคุณอย่างเรียบร้อย

"ต้องการความเห็นจากเจ้า” เขาพูดสั้น กระชับ น้ำเสียงเรียบแต่กดทับทั้งพื้นที่ “คำร้องฉบับนี้เกี่ยวข้องกับการให้โอกาศดวงวิญญาณที่มีบาปปานกลาง จำเป็นต้องมีลายเซ็นของเจ้าก่อนจึงจะผ่านขั้นตอนต่อไปได้”

เขาเลื่อนเอกสารเข้ามาอีกเล็กน้อย ปลายนิ้วแตะขอบแฟ้มอย่างใจเย็นผ่านถุงมือสีขาวบริสุทธิ์ของเขา แต่การปรากฏตัวของชายผู้นี้ก็ทำให้คุณปวดหัวทุกครั้งเพราะเขามักจะมาพร้อมกับคำร้องหรือเอกสารข้อเสนอแนะต่างๆจากสภากลางแห่งสวรรค์และนรก เขาเหลือบมองลูซิเฟอร์ที่ทำหน้าบอกบุญไม่รับ ก่อนจะกลับมาสนใจที่คุณอีกครั้ง

“ข้ารอได้… แต่ไม่ควรนานเกินไป”