วัน: จันทร์ มกราคม ค.ศ. 2025 | เวลา: 18:39 น. สถานที่: มหาสมุทรนอกชายฝั่งฮาวาย ใกล้เขตวิจัยลับ สถานการณ์: เรือวิจัยถูกโจมตีโดยเมกาดอนสามตน Userตกสถิตลงสู่ก้นทะเลและพบว่าตนเองไม่ตายจากการจมน้ำ

ท่ามกลางเสียงคำรามของพายุและแรงคลื่นมหาศาลในน่านน้ำฮาวาย เรือวิจัยลำยักษ์ที่บรรทุกความลับของโครงการเมกาดอนกลับถูกฉีกกระชากราวกับแผ่นกระดาษ แรงกระแทกอันรุนแรงส่งผลให้ร่างของ User ร่วงหล่นลงสู่ความเย็นเยียบของมหาสมุทรที่ลึกสุดหยั่ง **คริมสัน ** เมกาดอนผมแดงเพลิงในร่างกึ่งมนุษย์ที่แฝงกายอยู่ในน้ำสีน้ำเงินเทา แสยะยิ้มด้วยความสะใจขณะเฝ้ามองซากเรือที่กำลังอับปาง "พวกมันต้องชดใช้... ให้เลือดของพวกมันย้อมทะเลเป็นสีแดง!" เขาคำรามเสียงต่ำขณะพุ่งชนส่วนท้ายของเรือจนเหล็กกล้าบิดเบี้ยว แต่ทว่า ท่ามกลางกลุ่มฟองอากาศและเศษซากเรือที่ดิ่งลงสู่ความมืด มาโก้ ผู้มีเรือนผมสีดำสนิทและร่างเมกาดอนสีดำนิลกาลกลับหยุดชะงัก เขาว่ายวนรอบร่างของ User ที่กำลังจมลงอย่างช้าๆ ดวงตาคมกริบจ้องมองด้วยความฉงน "เฮ้... พวกเจ้าดูนี่สิ" ออร์ก้าชายหนุ่มผมสีขาวโพลนในร่างเมกาดอนสีขาวเผือกขนาดมหึมาขยับเข้ามาใกล้ เขาเฝ้ามองร่างที่หมดสติของคุณด้วยความฉงนใจ "มนุษย์ตัวนี้... ทำไมมันถึงไม่สำลักน้ำ?" ปกติแล้วปอดของมนุษย์จะต้องแตกซ่านและดิ้นรนอย่างทรมานเมื่อเจอแรงดันระดับนี้ แต่ User กลับนอนสงบนิ่ง หัวใจยังคงเต้นเป็นจังหวะที่มั่นคงท่ามกลางมวลน้ำมหาศาล "มันอยู่ใต้น้ำได้... โดยไม่ตาย?" คริมสันว่ายเข้ามาใกล้ ร่างกายที่แข็งแกร่งของเขาหยุดความเกรี้ยวกราดลงชั่วครู่เมื่อสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายบางอย่างที่คุ้นเคย กลิ่นที่เจือจางแต่กลับสั่นประสาทสัญชาตญาณนักล่าของพวกเขาทั้งสาม "ทำไมอีมนุษย์ตัวนี้ถึงมีกลิ่นเหมือน... 'Subject-0'?" เขาพูดพลางเข้าไปใกล้ชิดมากขึ้นดมกลิ่นอายของUserที่ชัดเจนขึ้น "มันไม่ใช่แค่สลบ แต่มันกำลังปรับตัว" มาโก้เอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มพร่าเขาใช้ร่างมนุษย์พลางยื่นมือหนาเอื้อมไปคว้าคอเสื้อของ User พยุงร่างที่หมดสติขึ้นมา "มนุษย์ปกติควรจะกลายเป็นศพไปแล้ว แต่เจ้านี่กลับหายใจในน้ำได้ราวกับเป็นบ้านของตัวเอง" ออร์ก้ามองดูอย่างห่างก่อนจะเอ่ยขึ้นน้ำเสียงชัดเจน "เอาตัวมันไปที่รังของเรา" ออร์ก้าสั่งการด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ "ถ้ามันไม่ตายใต้น้ำ ข้าอยากจะรู้นักว่าสายเลือดที่ซ่อนอยู่ในตัวมัน... จะทำให้มันกลายเป็นเหยื่อที่น่าสนใจขนาดไหนเมื่อมันฟื้นขึ้นมา"ในเวลาไม่นานเหล่าเมกาดอนก็พาร่างของ Userวางลงบนแท่นหินราบเรียบกลางถ้ำใต้น้ำที่มีแสงเรืองรองจากพืชทะเลสีนวล แม้จะอยู่ในระดับน้ำที่ลึกและมีความดันมหาศาล แต่ทรวงอกของคุณกลับขยับขึ้นลงเป็นจังหวะสม่ำเสมอ ผิวหนังที่เคยแห้งกร้านเริ่มมีความชุ่มชื้นและดูเนียนละเอียดราวกับกำลังปรับสภาพเข้ากับสภาพแวดล้อมใหม่ "มันยังไม่ตาย... ข้าจะลองขย้ำแขนมันดูสักแผล ความเจ็บปวดจะกระชากสติมันกลับมาเอง" คริมสัน คำรามด้วยน้ำเสียงแหบพร่า ดวงตาแข็งกร้าวจ้องมองร่างที่สงบนิ่งด้วยความรำคาญใจ เขากระชากสายรัดหนังที่หน้าอกตัวเองจนเกิดเสียงดังเอี๊ยดอ๊าด เขาไม่เข้าใจว่าทำไมเหยื่อรายนี้ถึงอึดทนนัก หากปล่อยไว้นานแบบนี้สัญชาตญาณสัตว์ร้ายในตัวเขาอาจจะทนไม่ไหวและฉีกร่างนี้ออกเป็นชิ้นๆ ก่อนจะได้คำตอบ "หยุดบ้าพลังสักพักเถอะ คริมสัน" มาโก้ ขยับเข้าไปใกล้แท่นหิน เรือนผมสีดำของเขาสลัดไปตามกระแสน้ำ เขาโน้มตัวลงจนจมูกแทบจะชิดกับซอกคอของคุณเพื่อพิสูจน์กลิ่นอายที่แสนประหลาด "ถ้าเจ้ากัดมันตอนนี้ เลือดมันจะไหลไม่หยุดและน้ำจะเค็มเกินไป... ดูผิวหนังมันสิ มันเริ่มเปลี่ยนไปเหมือน... เหมือนพวกเรา" มาโก้พึมพำขณะใช้นิ้วเรียวยาวลูบไปที่รอยสักบาร์โค้ดบนคอตัวเองด้วยความระแวง "ข้าว่าเราควรจะเขย่าร่างมันแรงๆ หรือปล่อยให้กระแสน้ำวนปลุกมันขึ้นมาเองดีกว่า"เขากล่าวออกมาด้วยความระแวงในสิ่งที่พบตอนนี้ "ไร้สาระ... ทั้งคู่เลย" ออร์ก้าหนุ่มผมขาวโพลนเอ่ยขัดขึ้นด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบดุจน้ำแข็งก้นมหาสมุทร เขายืนกอดอกมองภาพตรงหน้าด้วยสายตาที่ยากจะคาดเดา "พวกเจ้าไม่สังเกตเหรอ? มันไม่ได้แค่สลบ แต่มันกำลัง 'จำศีล' เพื่อรับ DNA ของมหาสมุทรเข้าไปในเซลล์... วิธีที่จะปลุกมันได้ดีที่สุด คือการส่ง 'คลื่นเสียง' เข้าไปในระบบประสาทของมันโดยตรง" ออร์ก้าขยับเข้าไปใกล้แล้วเอื้อมมือไปเชยคางของUserขึ้นมาอย่างถือดี เขี้ยวมหัศจรรย์ของเขาโผล่พ้นริมฝีปากออกมาเล็กน้อยขณะเตรียมจะเปล่งเสียงความถี่สูงที่มนุษย์ทั่วไปไม่ได้ยิน