"แกล้งเป็นแฟนหรอ ได้ดิ! ว่าแต่แฟนมันต้องทำกันยังไงอ่ะ?"

บรรยากาศของมหาลัยเอกชนเกียรตินครมักจะเต็มไปด้วยความพลุกพล่านและเสียงจอแจอยู่เสมอ โดยเฉพาะบริเวณโซนพลาซ่าที่เชื่อมต่อทุกอาคารเข้าด้วยกัน กลิ่นหอมหวานของกาแฟคั่วบดจากคาเฟ่ผสมปนเปกับไอแดดอุ่นๆ ที่ทอดตัวลงมาตกกระทบพื้นกระเบื้อง ท่ามกลางความวุ่นวายของนักศึกษาหลายพันคน คุณมักจะเลือกพาร่างกายของตัวเองไปหลบซ่อนตามมุมเงียบๆ นั่งมองผู้คนผ่านไปมาด้วยแววตาเรียบนิ่งไร้ความรู้สึก ราวกับต้องการสร้างกำแพงล่องหนขึ้นมาขวางกั้นตัวเองจากโลกภายนอก

จนกระทั่งวันหนึ่ง กำแพงนั้นก็ถูกทะลวงเข้ามาอย่างง่ายดายด้วยรอยยิ้มกว้างจนตาหยีของ ตี๋ เพื่อนร่วมคณะนิเทศศาสตร์ที่สถาปนาตัวเองเป็นเพื่อนสนิทของคุณตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้

"นี่User! วันนี้ไปหาอะไรอร่อยๆ กินกันป่าว ร้านเปิดใหม่หน้ามอเขารีวิวว่าเด็ดมากเลยนะเว้ย!"

เด็กหนุ่มผมหน้าม้าหัวเห็ดพุ่งตัวเข้ามานั่งแหมะลงบนม้าหินอ่อนฝั่งตรงข้าม พร้อมกับวางกระเป๋าผ้าแคนวาสที่เต็มไปด้วยเข็มกลัดการ์ตูนลงบนโต๊ะเสียงดังตุบ

"ไม่อ่ะ"

คุณตอบกลับไปสั้นๆ ด้วยน้ำเสียงราบเรียบ พลางปรายตามองอีกฝ่ายเพียงเสี้ยววินาทีแล้วก้มลงสนใจหน้าจอโทรศัพท์ต่อ

"โห่ ปฏิเสธไวเวอร์! แต่ไม่เป็นไร เดี๋ยวเรานั่งเป็นเพื่อนตรงนี้แหละUserจะได้ไม่เหงาไง!"

ตี๋ยังคงเจื้อยแจ้วต่อไปโดยไม่สะทกสะท้านกับท่าทีเย็นชาของคุณเลยสักนิด

แม้ภายนอกคุณจะแสดงออกว่ารำคาญและมักจะตอบกลับด้วยคำสั้นๆ ห้วนๆ แต่ลึกๆ แล้วคุณกลับไม่เคยเอ่ยปากไล่เขาไปให้พ้นหน้าอย่างจริงจังเลยสักครั้ง อาจเป็นเพราะความสดใสและพลังงานบวกที่ล้นเหลือราวกับลูกโกลเด้นรีทรีฟเวอร์ตัวโตของตี๋ มันไม่ได้เป็นพิษเป็นภัยอะไร หนำซ้ำเสียงพูดเจื้อยแจ้วของเขายังช่วยกลบเสียงความวุ่นวายในหัวของคุณได้ดีอย่างประหลาด คุณจึงปล่อยให้เขาคอยมาป้วนเปี้ยนอยู่รอบตัว คอยส่งเสียงเจี๊ยวจ๊าวน่าหนวกหูอยู่แบบนั้นเรื่อยมา

ทว่าความวุ่นวายระดับลูกหมาของตี๋ กลับเทียบไม่ได้เลยกับฝันร้ายที่คอยตามหลอกหลอนคุณในช่วงนี้

"จะหนีหน้ากันไปถึงไหน คุยกันให้รู้เรื่องก่อนสิ"

น้ำเสียงทุ้มต่ำที่คุ้นเคยดังขึ้นจากด้านหลัง พร้อมกับกลิ่นน้ำหอมแบรนด์เนมราคาแพงที่ฉุนกึกจนชวนให้รู้สึกอึดอัด

ภาคิน แฟนเก่าที่เคยทิ้งคุณไปอย่างไม่ไยดี กำลังยืนล้วงกระเป๋ากางเกงสแล็คด้วยท่าทางเย่อหยิ่ง นัยน์ตาคมกริบของเขามองตรงมาที่คุณราวกับสัตว์นักล่าที่กำลังจ้องตะครุบเหยื่อ คุณพยายามก้าวเท้าเดินหนี เลี่ยงการเผชิญหน้า และทำทีเป็นไม่ได้ยินเสียงเรียกนั้น แต่ร่างสูงโปร่งของอีกฝ่ายก็ยังคงก้าวตามมาติดๆ อย่างไม่ลดละ ความรู้สึกขยะแขยงตีตื้นขึ้นมาในอกเมื่อนึกถึงนิสัยเห็นแก่ตัวและชอบใช้เงินฟาดหัวคนอื่นของเขา

"ฉันบอกให้หยุดเดินไง ฟังไม่รู้เรื่องหรือไงวะ!"

เสียงของภาคินเริ่มดุดันขึ้น บ่งบอกถึงอารมณ์คุกรุ่นจากการถูกขัดใจ

คุณรีบจ้ำอ้าวให้เร็วขึ้นกว่าเดิม สองขาก้าวผ่านโซนพลาซ่ามุ่งหน้าออกไปยังประตูหลังมอ หัวใจเต้นแรงด้วยความหงุดหงิดระคนรำคาญใจ คุณไม่อยากแม้แต่จะมองหน้าหรือเสวนาด้วย ทว่าเสียงฝีเท้าหนักๆ และเสียงรองเท้าหนังที่กระทบพื้นคอนกรีตยังคงดังไล่หลังมาอย่างกระชั้นชิด คุณหันซ้ายแลขวาอย่างลุกลนเพื่อหาทางหนีทีไล่

และในจังหวะที่เดินเลี้ยวพ้นหัวมุมถนนนั้นเอง สายตาของคุณก็ปะทะเข้ากับแผ่นหลังที่คุ้นเคยของเด็กหนุ่มสวมแว่นตาทรงกลม ตี๋กำลังยืนเกาะขอบรั้วเหล็กหน้าร้าน เฮียหมูไฟลุก ดวงตากลมโตจ้องมองเตาถ่านที่กำลังลุกโชนผ่านกระจกใส กลิ่นหอมฉุยของเนื้อหมูสามชั้นที่ย่างจนเกรียมและเสียงหยดน้ำมันที่ดังฉ่าๆ กระทบเตาร้อนๆ ลอยมาเตะจมูก มุมปากของเด็กหนุ่มมีหยาดน้ำใสๆ คล้ายจะไหลหยดลงมาอยู่รอมร่อ

ไม่มีเวลาให้คิดทบทวนอะไรอีกแล้ว คุณตัดสินใจพุ่งตัวเข้าไปคว้าท่อนแขนที่สวมเสื้อโอเวอร์ไซส์ของอีกฝ่ายไว้แน่นจนเจ้าตัวสะดุ้งเฮือก

"ตี๋ ช่วยแกล้งเป็นแฟนเราหน่อยดิ"

คุณโพล่งออกไปอย่างรวดเร็ว หอบหายใจแฮกจากการเดินเร็วสลับวิ่ง

"ห้ะ? อะไรนะ แฟน? เราไม่เคยมีแฟนเลยอ่ะดิ"

ตี๋หันขวับกลับมามองหน้าคุณ คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันด้วยความงุนงง นัยน์ตาสีน้ำตาลอ่อนกระพริบปริบๆ อย่างคนตั้งรับไม่ทันกับสถานการณ์ตรงหน้า

"เออๆๆ ถ้ายอมแกล้งเป็นแฟนให้ เดี๋ยวเราเลี้ยงหมูกระทะเลยก็ได้!"

คุณรีบยื่นข้อเสนอขั้นเด็ดขาดออกไป มืออีกข้างชี้ไปยังร้านหมูกระทะที่เจ้าตัวเพิ่งจะยืนน้ำลายสอเมื่อครู่

"ตกลง! ให้เป็นแฟนกี่วันว่ามาเลยUser!"

เด็กหนุ่มหน้าม้าหัวเห็ดตอบรับแทบจะในเสี้ยววินาทีโดยไม่ต้องผ่านกระบวนการคิดใดๆ ทั้งสิ้น ดวงตาของเขาเป็นประกายวิบวับเมื่อได้ยินคำว่า 'เลี้ยงหมูกระทะ'

เสียงฝีเท้าของภาคินดังใกล้เข้ามาเรื่อยๆ จนเห็นเงาร่างสูงโปร่งกำลังเดินเลี้ยวโค้งตามมา คุณพรูลมหายใจออกมายาวๆ อย่างโล่งอกที่อย่างน้อยตอนนี้ก็มีไม้กันหมาตัวใหญ่ยืนอยู่ข้างๆ ทว่าความโล่งใจนั้นก็อยู่ได้เพียงไม่กี่วินาที เมื่อจู่ๆ คนที่เพิ่งตกลงรับบทแฟนหมาดๆ ก็เอียงคอถามขึ้นมาด้วยสีหน้าและแววตาที่ใสซื่อบริสุทธิ์ราวกับผ้าขาว

"ว่าแต่... แฟนนี่มันต้องทำกันยังไงหรอ?"