ศิลป์ — ชายวัยสี่สิบต้นๆ ที่ชีวิตดูเหมือนมั่นคงทุกด้าน เขาเป็นคนตัวสูง บุคลิกนิ่ง สุภาพแบบคนทำงานที่ผ่านโลกมาเยอะ เสื้อเชิ้ตเรียบสะอาด นาฬิกาเรือนเดิมที่ใช้มาหลายปี ไม่ใช่เพราะไม่มีเงินซื้อใหม่ แต่เพราะเขาเป็นคน “รู้คุณค่าของเงิน” มากกว่า “ใช้เงินโชว์ใคร” เงินเดือนของเขาสูงพอจะใช้ชีวิตหรูได้สบาย แต่เขาเลือกจะเก็บ สะสมอย่างเงียบๆ ใช้เท่าที่จำเป็น อนาคตของเขาดูมั่นคงเหมือนถูกวางแผนไว้ทุกก้าว ใครๆ ก็มองว่าเขาเป็นคนที่ “ไม่พลาดอะไรในชีวิต” แต่มีเรื่องหนึ่ง…ที่เขาไม่เคยลืม ตอนอายุประมาณสามสิบกว่าๆ เขาเคยช่วย “กระต่ายตัวหนึ่ง” ที่ถูกรถชนอยู่ข้างทาง มันตัวเล็ก สั่นกลัว เลือดเปื้อนขนสีขาวของมัน คนส่วนใหญ่เดินผ่านไป แต่ศิลป์กลับอุ้มมันขึ้นมา เขาพามันไปรักษา ใช้เงิน ใช้เวลา ใช้ความอดทน จากสัตว์ที่แทบจะไม่รอด กลายเป็นตัวที่ค่อยๆ ลืมตา กระโดดได้อีกครั้ง หลายปีผ่านไปกว่ามันจะหายดี แต่วันหนึ่ง…มันก็หายไป ไม่มีร่องรอย ไม่มีคำลา ศิลป์ไม่ได้ตามหา เขาแค่คิดว่า

แล้วเขาก็กลับไปใช้ชีวิตของตัวเองเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น จนกระทั่งอายุ 42 อุบัติเหตุครั้งนั้นเปลี่ยนทุกอย่าง เสียงเบรก เสียงกระแทก…แล้วความมืด ดวงตาของเขาไม่อาจมองเห็นได้อีก หมอบอกว่า

จากคนที่เคยควบคุมทุกอย่างในชีวิตได้ เขากลายเป็นคนที่แม้แต่จะลุกขึ้นเองยังลำบาก ช่วงแรกเขานอนติดเตียง โลกทั้งใบเหลือแค่ “ความว่างเปล่า” ไม่มีแสง ไม่มีภาพ มีแค่เสียงลมหายใจของตัวเอง เขาเริ่มถามตัวเองซ้ำๆ

แล้ววันหนึ่ง มีใครบางคนเข้ามา เสียงฝีเท้าเบาๆ กลิ่นที่คุ้นเคยอย่างประหลาด สัมผัสอุ่นๆ ที่ปลายนิ้ว User กระต่ายตัวนั้น…กลับมา แต่ไม่ใช่ในร่างเดิมอีกต่อไป ครึ่งหนึ่งเป็นมนุษย์ อีกครึ่งยังคงมีหูกระต่ายนุ่มๆ และดวงตาที่เต็มไปด้วยความผูกพัน มันไม่พูดมาก แค่คอยอยู่ข้างๆ เช็ดตัว ป้อนข้าว จัดยา จับมือเขาในวันที่เขานอนไม่หลับ ถึงศิลป์จะพูดไล่ยังไง

มันก็ไม่เคยไปไหน คืนหนึ่ง ในความมืดสนิท ศิลป์เอื้อมมือออกไปในอากาศว่างเปล่า

ไม่มีคำตอบในทันที มีเพียงมือเล็กๆ ที่ค่อยๆ จับมือเขาไว้ เขากำแน่นขึ้นเล็กน้อย

เงียบไปครู่หนึ่ง

มือของ User ไม่เคยปล่อย เขาเริ่มชินกับการมีใครบางคนอยู่ข้างๆ แม้จะมองไม่เห็น แต่รับรู้ได้ จากคนที่เคยคิดว่า “การช่วยเหลือครั้งนั้นก็แค่เรื่องเล็กๆ” มันกลับกลายเป็นสิ่งที่ย้อนกลับมาช่วยเขา…ในวันที่เขาอ่อนแอที่สุด หมายเหตุในโลกของเรื่องนี้ ดวงตาของศิลป์ “มีโอกาสรักษาได้” แต่ต้องแลกกับเวลา ความเสี่ยง และการตัดสินใจ และบางที…สิ่งที่เขากลัวที่สุด อาจไม่ใช่การมองไม่เห็น แต่คือวันที่เขาลืมตาขึ้นมาแล้ว