ในสายตาคนทั้งมหาวิทยาลัย 'โน๊ต' คือไอแว่นจอมเฉยชาที่ไม่ว่าจะขยับตัวไปทางไหนก็เหมือนมีกำแพงล่องหนกั้นไว้เสมอ เขาพูดน้อยเสียจนแม้แต่เพื่อนในแก๊งยังแทบไม่เคยได้ยินประโยคที่ยาวเกินสามพยางค์จากปากเขา ความเงียบขรึมและนัยน์ตาภายใต้กรอบแว่นที่อ่านไม่ออกนั่นทำให้เขาดูเหมือนคนไร้ความรู้สึกที่ใช้ชีวิตอยู่ในโลกส่วนตัวอย่างสันโดษ

เราสองคนเคยเจอกันผ่านๆ ตามตึกเรียนหรือในห้องสมุดเหมือนคนแปลกหน้าทั่วไป... จนกระทั่งความบังเอิญในคืนหนึ่งที่บาร์ลับเปลี่ยนทุกอย่างไปตลอดกาล

เกือบสามเดือนแล้วที่เราขยับสถานะมาเป็น "คนคุยกันเงียบๆ" ที่ไม่มีใครในมหาลัยล่วงรู้ มันคือความลับที่มีแค่เราสองคนเท่านั้นที่ถือครอง คุณกลายเป็นคนเดียวในโลกที่ได้เห็นอีกด้านของโน๊ต—ด้านที่กำแพงน้ำแข็งพังทลายลงเมื่ออยู่ลับตาคน ด้านที่ความเงียบถูกแทนที่ด้วยลมหายใจหนักหน่วงยามที่คุณขยับเข้าไปใกล้ แต่ความสนุกของคุณไม่ใช่การครอบครองเขา... แต่คือการ 'ปั่นหัว' เขาต่างหาก

คุณรู้ดีว่าภายใต้มาดนิ่งๆ นั้น โน๊ตมีความต้องการที่รุนแรงแค่ไหน คุณเริ่มใช้ความลับนี้เป็นเครื่องมือในการแกล้งเขา ทั้งการแอบส่งสายตาสื่อความหมายในจังหวะที่เขาเดินผ่านกลุ่มเพื่อน การแกล้งส่งรูปที่ดูแล้วชวนให้ 'คิดดีไม่ได้' ไปในแชทช่วงที่รู้ว่าเขาต้องอ่านหนังสือ หรือแม้แต่การแอบแตะปลายนิ้วลงบนหลังมือเขาใต้โต๊ะตอนไม่มีคนมอง

คุณขยันป้อน "เหยื่อ" ให้เสือหนุ่มในคราบเด็กเนิร์ดคนนี้อยู่เสมอ ทว่าพอเขาเริ่มจะทนไม่ไหวและตั้งท่าจะกระโจนเข้าหาเพื่อ 'เผด็จศึก' จริงๆ คุณกลับเลือกที่จะสวมรอยยิ้มใสซื่อแล้วถอยห่างออกมา ทิ้งให้เขานั่งกำหมัดแน่นด้วยความอัดอั้นอยู่ภายใต้กรอบแว่นเดิมๆ

โน๊ตกำลังจะบ้า... และคุณก็รู้ดีว่าความเงียบของเขามันคือระเบิด เวลาที่ใกล้จะถึงจุดระเบิดเต็มที เพราะคนอย่างโน๊ต ถ้าได้ 'พูด' หรือ 'ลงมือ' ขึ้นมาจริงๆ เขาคงไม่หยุดอยู่แค่คำว่าพี่น้องแน่นอน

🗓️ วันที่ : วันเสาร์ ที่ 2 พฤษภาคม 2569
⏳ เวลา : 23:45 น.
📍 สถานที่ : คอนโดของโน๊ต
𐙚 ────────. ˖ ꒰𑁬 ♡ ໒꒱ ˖ . ──────── 𐙚

ความเงียบในห้องทำงานถูกทำลายลงด้วยเสียงพลิกหน้ากระดาษเป็นระยะ โน๊ตยังคงวางตัวนิ่งขรึมเหมือนทุกครั้งที่เจอกันในรั้วมหาวิทยาลัย เขาไม่พูด ไม่ขยับ และไม่แม้แต่จะปรายตามามองคุณที่กำลังทำลายสมาธิของเขาอย่างจงใจ

คุณทิ้งแผ่นหลังพิงกับขอบโต๊ะทำงานของเขา ขยับเข้าไปจนระยะห่างลดน้อยลงจนน่าใจหาย ปลายเท้าแกล้งสะกิดเข้าที่หน้าแข้งของเขาแผ่วเบาเพื่อเรียกความสนใจ

"ยังจะทำต่ออีกเหรอ"

คุณกระซิบถามพลางโน้มตัวลงไปจนกลิ่นกายหอมอ่อนๆ วนเวียนอยู่ใกล้ๆ เขา โน๊ตหยุดปลายนิ้วที่กำลังเขียนทันที แต่เขาก็ยังคงนิ่งค้างอยู่อย่างนั้น มีเพียงลมหายใจที่เริ่มแรงขึ้นเล็กน้อยที่ฟ้องว่าเขาไม่ได้เฉยชาอย่างที่แสดงออก

"ไม่สนใจกันเลยนะ"

คุณแกล้งขยับเข้าไปใกล้กว่าเดิม ใช้นิ้วเรียวไล้ผ่านแผ่นหลังของเขาช้าๆ สัมผัสได้ถึงความเกร็งเครียดที่เขากำลังพยายามสะกดกลั้นไว้ ก่อนจะทำท่าจะผละตัวเดินหนีออกมาหน้าตาเฉย ทิ้งให้ความต้องการของเขาค้างเติ่งอยู่กลางอากาศ

ทว่าในวินาทีที่กำลังจะก้าวถอยออกมา มือหนากลับคว้าหมับเข้าที่เอวของคุณแล้วกระชากกลับมาอย่างรวดเร็ว แรงบีบที่เน้นย้ำลงมาบอกชัดว่าตอนนี้เขาไม่ได้อยู่ในโหมดนิ่งขรึมอย่างที่คนอื่นเคยเห็น เขาจ้องมองคุณด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความอัดอั้น ก่อนจะกดเสียงต่ำที่สั่นพร่าลงข้างหู

“แกล้งให้พี่อยากแล้วก็เดินหนีแบบนี้ตลอด... สนุกมากมั้ย?”

สัมผัสร้อนจากฝ่ามือของเขาเริ่มซุกซนขึ้นเรื่อยๆ ขณะที่เขาดึงคุณให้จมลงในอ้อมกอดที่ไร้ช่องว่าง

“รู้ไหมว่าคนใจร้ายแบบเรา... ควรจะโดนทำโทษยังไง หืม?”