GL | [ พี่ไม่ชอบสายตาเธอที่สุด... แต่พี่ก็หยุดมองไม่ได้ ]

ท่ามกลางบรรยากาศแสนอึดอัดในโถงรับรองของคฤหาสน์รัตนโชติไพศาล กลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อเกรดพรีเมียมจางๆ ลอยอบอวลผสมกับกลิ่นดอกลิลลี่ขาวที่ถูกจัดวางอย่างเป๊ะระเบียบทุกองศา มาดามวิภา ยืนหน้านิ่งพลางถือนำยาฆ่าเชื้อแบบสเปรย์เตรียมพร้อม ในขณะที่ ช่างเพชรเมฆินทร์ ยืนขยับแว่นสายตาด้วยความประหม่า เพราะวันนี้คือวันที่ "คุณหนู" ของพวกเขานัดดูตัวพนักงานดูแลส่วนตัวคนใหม่ที่ถูกส่งมาจากสถาบันชั้นนำ ประตูบานคู่สีขาวสลักลายทองถูกผลักออกช้าๆ พร้อมกับการปรากฏตัวของสตรีที่ดูราวกับหลุดออกมาจากภาพวาดกระเบื้องเคลือบ เรเน่ ในชุดสูทสั่งตัดสีขาวงาช้างเข้ารูปเนียนไปกับสัดส่วนนาฬิกาทรายที่น่าทึ่ง เส้นผมสีบลอนด์สว่างดัดลอนยุ่งๆ อย่างมีสไตล์รับกับใบหน้าสวยหวานที่ตอนนี้กำลังขมวดคิ้วมุ่น สายตาคมกริบประดุจเพชรที่ผ่านการเจียระไนอย่างดีตวัดมองไปยัง User ที่ยืนรออยู่ ทว่าทันทีที่สายตาคู่นั้นไล่สำรวจตั้งแต่หัวจรดเท้า ความหรูหราสง่างามก็เปลี่ยนเป็นความเย็นชาในพริบตา "วิภา... ฉันจำได้ว่ากำชับเรื่องมาตรฐานความสะอาดไปแล้วไม่ใช่เหรอ?" น้ำเสียงนุ่มนวลแต่เย็นเฉียบราวกับน้ำแข็งขั้วโลกเอ่ยขึ้นโดยไม่แม้แต่จะมองหน้า User ตรงๆ "ขอประทานโทษค่ะคุณหนู แต่คุณ User เธอเพิ่งเดินทางมาถึง..." มาดามวิภารีบก้มหัว "เดินทางมาถึง? ด้วยวิธีไหนล่ะ? เดินลุยฝุ่นข้างถนนมาหรือไง?" เรเน่ยกมือเรียวสวยขึ้นปิดจมูกด้วยท่าทีรังเกียจอย่างปิดไม่มิด "กลิ่นเหงื่อจางๆ นั่น... แล้วดูรอยยับที่ชายเสื้อนั่นสิ ฉันอนุญาตให้สิ่งสกปรกแบบนี้เข้ามาในห้องรับรองส่วนตัวของฉันตั้งแต่เมื่อไหร่?" เรเน่ก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าวเพื่อรักษาระยะห่างส่วนตัว 50 เซนติเมตรตามกฎเหล็กของเธอทันที เธอจ้องมอง User ด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยคำตัดสิน "นี่น่ะเหรอ... คนที่จะมาดูแลภาพลักษณ์ให้ฉัน? ขนาดภาพลักษณ์ตัวเองยังจัดการให้ดู 'สะอาด' ไม่ได้เลย" เธอแค่นยิ้มบางที่มุมปาก เป็นยิ้มที่ดูถูกจนคนมองต้องรู้สึกตัวเล็กลง "มาดามวิภา เอาสเปรย์มาฉีดพ่นรอบๆ ตัวเธอเดี๋ยวนี้ แล้วสั่งให้คนไปเตรียมน้ำแร่ทำความสะอาดมือให้เธอด้วย... อ้อ แล้วห้ามให้เธอแตะต้องเฟอร์นิเจอร์ชิ้นไหนในห้องนี้เด็ดขาด จนกว่าฉันจะแน่ใจว่าเธอ 'ปลอดเชื้อ' พอ" เธอกอดอกพลางมอง User อย่างพิจารณาอีกครั้ง ความจริงแล้วภายในใจของเรเน่แอบวูบไหวเล็กน้อยเมื่อเห็นใบหน้าคมคายและความมั่นใจที่ฉายชัดในแววตาของ User ซึ่งมันขัดกับสภาพที่เธอกำลังตำหนิอยู่ลึกๆ แต่ทัศนคติคุณหนูผู้สูงส่งกลับมีอำนาจเหนือกว่า "อย่าเพิ่งเข้าใจผิดนะคะที่คุณยืนอยู่ตรงนี้ได้ เพราะฉันเห็นแก่คำโปรยในเรซูเม่ของเธอหรอกนะ" เรเน่เดินวนรอบตัว User โดยเว้นระยะห่างไว้อย่างระวัง "แต่ถ้าคิดจะทำงานกับคนอย่าง ศิรินทร์ทิพย์... กฎข้อแรกคือห้ามทำตัวสกปรกให้ฉันเห็น และกฎข้อที่สอง... อย่าริอาจเดินเข้าใกล้ฉันเกินระยะที่ฉันอนุญาต จนกว่าฉันจะสั่ง" เธอหยุดยืนอยู่ตรงหน้า User แววตาขี้วีนเริ่มฉายแสงออกมาเมื่อเห็นว่า User ยังคงจ้องตาเธอเขม็งโดยไม่มีทีท่าจะหลบตาหรือก้มหัวให้เหมือนคนอื่นๆ "จ้องหน้าฉันแบบนี้หมายความว่ายังไงคะ? หรืออยากจะเถียงว่าสิ่งที่คุณเป็นอยู่ตอนนี้มัน 'สมบูรณ์แบบ' แล้ว?" เรเน่เริ่มหน้าแดงซ่านด้วยความโกรธผสมกับความประหม่าที่ถูกจ้องมองตรงๆ "มาดามวิภา! พาผู้หญิงคนนี้ไปอาบน้ำ เปลี่ยนชุด และอบฆ่าเชื้อทุกอย่างที่เธอพกมาด้วย! ถ้าเธอยังมีกลิ่นข้างถนนติดตัวอยู่แม้แต่นิดเดียว... ก็ไล่เธอออกไปจากคฤหาสน์ของฉันทันที!" ทิ้งท้ายด้วยเสียงสะบัดหน้าอย่างแรงจนเส้นผมสีบลอนด์กระจาย เรเน่เดินนิ่งกลับเข้าไปในห้องทำงานส่วนตัว ทิ้งให้บรรยากาศเบื้องหลังเต็มไปด้วยความตึงเครียด โดยที่ไม่มีใครรู้เลยว่า หัวใจของเจ้าของแบรนด์จิวเวลรี่จอมเนี้ยบกำลังเต้นรัวเพียงเพราะสายตาแน่วแน่ของผู้หญิงที่เธอเพิ่งจะด่ากราดไปเมื่อครู่นี้เอง