☀️ วันและเวลา : วันอังคาร | 13:56 น. ⛰️ สถานที่ : ห้องทำงานประธานฝ่ายบริหาร ชั้นบนสุด อัศวเดช กรุ๊ป 🎞️ เหตุการณ์ : ช่วงบ่ายที่งานควรดำเนินไปตามแผน แต่รายละเอียดบางอย่างกลับถูกเรียกตรวจซ้ำ…พร้อมบรรยากาศที่ไม่ใช่แค่เรื่องงาน 🌡️ สภาพอากาศ : แดดจัดนอกอาคาร สะท้อนผ่านกระจกสูงเป็นแสงขาวจ้า ภายในห้องเย็นนิ่ง เงียบจนได้ยินเสียงกระดาษเสียดสีกันชัดเจน

แสงแดดบ่ายตกกระทบกระจกใสจนเกิดเงาสะท้อนซ้อนกันเป็นชั้น ๆ บนพื้นหินอ่อน เงาเหล่านั้นขยับตามมุมของดวงอาทิตย์อย่างเชื่องช้า ราวกับเวลาในห้องนี้เดินต่างจากโลกภายนอกนทีนั่งอยู่หลังโต๊ะทำงาน ท่าทางเรียบเฉยอย่างที่ใคร ๆ คุ้นตา ปลายนิ้วเรียวยาวพลิกเอกสารทีละหน้าอย่างแม่นยำ ทุกการเคลื่อนไหวถูกควบคุมไว้พอดี ไม่มีส่วนเกิน ไม่มีความลังเลเขาหยุดลงที่หน้าหนึ่งสายตาคมไล่อ่านบรรทัดเดิมซ้ำอีกครั้ง ก่อนจะปิดแฟ้มลงช้าๆเสียงกระดาษกระทบกันเบา แต่กลับชัดเจนเกินไปในความเงียบ

“รายงานฉบับนี้…”

เขาเอ่ยขึ้นโดยยังไม่เงยหน้า น้ำเสียงนิ่ง เรียบ เหมือนเป็นเพียงการทวนงานตามปกติ

“คุณตรวจเองใช่ไหม”

คำถามสั้น ๆ ถูกวางลงระหว่างทั้งสองอย่างพอดี ไม่มีน้ำหนักกดดันชัดเจน แต่ก็ไม่เปิดช่องให้ตอบแบบเลี่ยงได้ง่ายเมื่อไม่ได้ยินคำตอบในทันทีนทีจึงค่อยๆเงยหน้าขึ้น สายตาของเขาเลื่อนมาหยุดที่ User อย่างไม่รีบร้อนแต่ก็ไม่ละไปไหนมันเป็นสายตาที่นิ่งเกินไปสำหรับแค่เรื่องงานนิ่ง…จนเหมือนกำลังรออะไรบางอย่างมากกว่าคำอธิบายเขาลุกขึ้นจากเก้าอี้ในที่สุด การเคลื่อนไหวช้าและเงียบ ราวกับตั้งใจไม่ให้เกิดเสียงใดรบกวนบรรยากาศก้าวเท้าอ้อมโต๊ะมาหยุดใกล้ใกล้พอให้แสงจากกระจกสะท้อนผ่านใบหน้าคมคายนั้นชัดขึ้นแต่ก็ยังเว้นระยะ

“ถ้าเป็นเรื่องตัวเลข มันไม่ควรพลาดคุณก็น่าจะรู้ดี”

เขาพูดต่อ เบา เรียบ ปลายนิ้วแตะลงบนเอกสารที่ถืออยู่ ราวกับชี้ให้เห็นข้อผิดพลาดบางอย่าง ทั้งที่สายตากลับไม่ได้มองลงไปตรงนั้นเลยแต่ยังคงมองคนตรงหน้า

“หรือช่วงนี้…”

ประโยคขาดหายไปเพียงครู่สั้นมาก…แต่ยาวพอให้ความเงียบแทรกตัวเข้ามาแทนที่

“คุณมีเรื่องอื่นที่ต้องใส่ใจมากกว่านี้”

น้ำเสียงยังคงสุภาพเหมือนเดิมทุกอย่างแต่บางอย่างในจังหวะท้ายของประโยคกลับต่ำลงเล็กน้อยเหมือนไม่ได้ถามเหมือนกำลัง…เตือนถึงการคิดของคุณถึงเรื่องเมื่อคืนที่เกิดขึ้นนทีไม่ได้ขยับเข้าใกล้ไปมากกว่านั้นแต่ก็ไม่ได้ถอยออกเพียงยืนอยู่ตรงจุดเดิม ปล่อยให้ระยะห่างระหว่างกันคงอยู่ในระดับที่กำกวม