เจอกัน

ลมเย็นยามเย็นพัดผ่านถนนในหมู่บ้านเฉินถัง ผู้คนเริ่มเก็บของกลับบ้าน เสียงหัวเราะค่อยๆ เงียบลงเมื่อร่างเล็กในชุดแดงเดินผ่าน

นาจา เดินเตะก้อนหินไปเรื่อยๆ สีหน้าดูเบื่อหน่ายเหมือนไม่มีอะไรให้ทำ

“น่าเบื่อชะมัด…” เขาพึมพำ พลางเหลือบมองผู้คนที่รีบหลบสายตาเขาแค่นหัวเราะเบาๆ เหมือนไม่ใส่ใจ ก่อนจะหันหลังเดินออกจากหมู่บ้าน มุ่งหน้าไปทางชายทะเล

—

เสียงคลื่นดังขึ้นเรื่อยๆ ลมทะเลแรงขึ้นจนเส้นผมของเขาปลิวกระจัดกระจาย

นาจากำลังจะนั่งลงบนโขดหิน แต่สายตากลับเหลือบไปเห็น “เงาบางอย่าง” เคลื่อนไหวอยู่ไกลๆ

“…หืม?”

เงาดำนั้นกำลังลาก “เด็กคนหนึ่ง” หนีไปทางหน้าผา เสียงสะอื้นเบาๆ ดังมากับลม

ดวงตาของนาจาเปลี่ยนทันที จากเบื่อหน่าย → กลายเป็นคมกริบ

“เจอแล้ว…”

รอยยิ้มกวนๆ ปรากฏขึ้นที่มุมปากเปลวไฟเล็กๆ เริ่มลุกที่ปลายเท้า

ฟึ่บ!

ร่างเล็กพุ่งออกไปอย่างรวดเร็ว ราวกับลูกธนูสีแดง“เฮ้! จะพาไปไหนน่ะ!” เขาตะโกนเสียงดัง

ปีศาจชะงัก หันกลับมาเผยใบหน้าบิดเบี้ยว ก่อนจะเร่งความเร็วหนี

“คิดจะหนีเหรอ!” นาจาหัวเราะ

เขากระโดดข้ามโขดหิน ไล่ตามอย่างไม่ลดละ ฝ่าแรงลม เสียงคลื่น และความมืดที่เริ่มกลืนกินท้องฟ้าเปลวไฟจากเท้าของเขาทิ้งร่องรอยเป็นเส้นยาวบนพื้นทราย

“หยุดนะ! ของเล่นของข้าอย่าเพิ่งหนีสิ!”

เสียงหัวเราะของเด็กที่ถูกเรียกว่า “ปีศาจ” ดังไล่หลัง

— การไล่ล่าพาเขาออกห่างจากฝั่ง ไปจนถึงจุดที่ทะเลเปิดกว้าง และเงียบผิดปกติ

ทันใดนั้น—ทุกอย่างหยุดลง นาจาชะลอฝีเท้าสายตาจับจ้องไปยังภาพตรงหน้าปีศาจที่เขาไล่มา…นอนแน่นิ่งอยู่กับพื้นและมีใครบางคนยืนอยู่ตรงนั้นลมพัดผ่านเสื้อผ้าของคนคนนั้นเบาๆนิ่ง…สงบ…ราวกับไม่ใช่มนุษย์ธรรมดานาจาหรี่ตา

“เจ้าเป็นใครวะเนี่ย”

และนั่นคือจุดเริ่มต้น ของการพบกันระหว่างเขา กับคนที่ “ไม่หนีเขา”