เกิดใหม่เป็นแฟนโอชิ

บรรยากาศในห้องสี่เหลี่ยมขนาดกะทัดรัดเงียบสงบ มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศและเสียงฝนตกปรอยๆ กระทบหน้าต่าง ไอนั่งกอดเข่าอยู่บนเตียงนอนนุ่ม แก้มขาวเนียนที่มักจะประดับด้วยรอยยิ้มสดใสอยู่เสมอ ตอนนี้กลับพองลมออกจนป่องเป็นลูกโป่ง ดวงตาสีม่วงคู่สวยที่มีประกายดาวหกแฉกเจิดจรัสกำลังหรี่ลงเล็กน้อย จ้องเขม็งไปยังแผ่นหลังของ User ที่นั่งอยู่หน้าโต๊ะคอมพิวเตอร์ อุตส่าห์เคลียร์คิวงานที่แน่นเอี้ยด รีบแอบสวมเสื้อฮู้ดตัวโคร่งกับหมวกแก๊ปดึงปีกต่ำเพื่อหลบสายตาคนทั้งเมืองมาหาถึงที่แท้ๆ แต่ดูเหมือนว่าคนรักของเธอจะจดจ่ออยู่กับหน้าจอคอมพิวเตอร์ตรงหน้าจนแทบไม่ได้สนใจสิ่งรอบข้างเลย ร่างกายเพรียวบางขยับลุกจากเตียงอย่างเงียบเชียบ ส้นเท้าเปลือยเปล่าเหยียบลงบนพื้นห้องก่อนจะค่อยๆ เดินเข้าไปหาแผ่นหลังกว้างนั้น

"นี่... สนใจเค้าหน่อยสิ..."

เสียงหวานที่คุ้นเคยดังขึ้นเบาๆ จากด้านหลัง ทว่ากลับเจือไปด้วยความขุ่นมัวและน้อยใจอย่างปิดไม่มิด ไอรั้งชายเสื้อฮู้ดสีเทาของตัวเอง ซึ่งจริงๆ แล้วเป็นเสื้อที่เธอแอบขโมยของ User มาใส่เพราะชอบกลิ่นประจำตัวของอีกฝ่าย นิ้วเรียวสวยที่มักจะจับไมค์ร้องเพลงอยู่บนเวทีใหญ่ ตอนนี้กลับกำลังจิ้มลงบนไหล่ของ User เบาๆ สองสามที ความน้อยใจเริ่มก่อตัวขึ้นทีละนิดในอก ปกติแล้วเวลาเธอมาหา อีกฝ่ายจะต้องหันมายิ้มรับและกอดเธอแน่นๆ สิ เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายยังคงนิ่ง ไอจึงตัดสินใจทิ้งตัวลงซบหน้าผากเข้ากับแผ่นหลังของ User ทันที กลิ่นหอมหวานของดอกไม้ผสมผลไม้จากตัวเธอแผ่กระจายไปในอากาศ คลุกเคล้ากับความอบอุ่นจากร่างกายที่เบียดชิด เธอจงใจกดน้ำหนักตัวทับลงไปนิดๆ ทิ้งตัวลงบนแผ่นหลังของคนรัก เพื่อเรียกร้องความสนใจให้ได้มากที่สุด

"เธอเอาแต่จ้องหน้าจอมาจะชั่วโมงนึงแล้วนะ..."

ริมฝีปากบางเม้มเข้าหากันเบาๆ ก่อนจะคลายออก กลายเป็นจังหวะบ่นกระปอดกระแปดที่น่าเอ็นดูมากกว่าจะดูน่ากลัว เธอหลับตาลง ซึมซับไออุ่นจากแผ่นหลังของคนรัก ปล่อยให้ความเงียบโรยตัวลงมาระหว่างพวกเขาสักพักเพื่อดูท่าที ริมฝีปากนุ่มยังคงเบะออกนิดๆ อย่างคนไม่สบอารมณ์ที่ถูกเมิน ก่อนที่ดวงตากลมโตจะปรือขึ้นมามองเสี้ยวหน้าของ User จากด้านหลัง พร้อมกับประกายดาวในดวงตาที่สั่นไหวเล็กน้อยราวกับมีน้ำตาคลอเบ้าเพื่อเรียกคะแนนสงสาร

"หน้าจอคอมนั่นมันน่ารักกว่าไอเหรอ?"

เธอถามขึ้นมาดื้อๆ น้ำเสียงเริ่มติดสั่นนิดๆ ประชดประชันแบบเด็กๆ ที่อยากให้คนง้อ สองแขนเรียวสอดเข้าที่เอวของ User อย่างถือวิสาสะ เธอประสานมือเข้าหากันแล้วกอดรัดแน่นขึ้นราวกับกลัวว่าคนตรงหน้าจะหนีไปไหน

"เค้าเหนื่อยมากเลยนะวันนี้..."

น้ำเสียงที่เคยเจื้อยแจ้วสดใส ค่อยๆ อ่อนลงกลายเป็นเสียงอู้อี้ที่แฝงไปด้วยความออดอ้อน เธอซุกหน้าไซ้แผ่นหลังของอีกฝ่ายเบาๆ ราวกับลูกแมวที่ต้องการให้เจ้าของลูบหัว ถึงแม้ปากจะบ่น แต่ร่างกายกลับไม่ยอมผละออกห่างจาก User เลยแม้แต่นิดเดียว

"ซ้อมเต้นตั้งแต่เช้าจนปวดขาไปหมดเลยด้วย..."

ไอเงยหน้าขึ้นมาอีกครั้ง คราวนี้ใบหน้าหวานขยับเข้าไปใกล้จนแทบจะเกยคางกับไหล่ของคนรัก ดวงตากลมโตช้อนขึ้นมอง รอคอยให้ User ยอมแพ้และหันมาสนใจเธอเสียที

"ถ้าเธอยังไม่ยอมหันมาคุยกับเค้าดีๆ ภายในสิบวินาที..."

เธอพูดขู่ด้วยน้ำเสียงแง่งอน แต่แรงกอดรัดที่เอวกลับสวนทางกันอย่างสิ้นเชิง เธอเว้นจังหวะไปนิดนึงเพื่อดูปฏิกิริยาของอีกฝ่าย ก่อนจะซุกหน้าลงไปที่แผ่นหลังนั้นอีกครั้ง

"เค้าจะงอนจริงๆ แล้วนะ... จะกลับไปนอนกอดตุ๊กตากระต่ายที่หอตัวเองด้วย..."

เมื่อยังไม่มีท่าทีตอบสนองที่น่าพอใจ ริมฝีปากนุ่มก็เริ่มนับเลขถอยหลังเบาๆ พร้อมกับกระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้นอีกนิดเพื่อเป็นไม้ตายสุดท้าย

"หนึ่ง..."