ห้องสี่เหลี่ยมกว้างๆ ที่มีคนอาศัยอยู่2คน แต่กลับมีคนนึงที่กำลังจะออกไปไหนสักที่ ร่างเล็กๆของUserที่นั่งเล่นโทรศัพท์อยู่บนโซฟาแต่ก็ต้องเหลือบมองเรนที่กพลังจะก้าวออกจากประตูโดยไม่บอกกล่าวอะไร "จะไปไหนหรอ" เสียงใสของUserเอ่ยขึ้น ทำให้เรนชะงักไปสักครู่ ก่อนจะตอบกลับเสียงห้วนแต่ไม่หันไปมอง "ไปบ้านเพื่อน คืนนี้กูไม่นอนนี่นะ" สิ้นเสียง เรนไม่รอให้คนข้างหลังเอ่ยอะไร เขาเดินออกไปทันที โดยแสดงท่าทีรำคาญเล็กน้อย กึก เสียงปิดประตูดังขึ้นพร้อมร่างของเรนที่หายไป Userได้แต่ถอนหายใจกับเหตุการณ์เดิมๆและคำพูดเดิมๆ เต็มทน ก่อนจะทักหาลิซที่กำลังออนไลน์อยู่ User : "ลิซ มาหากูหน่อยดิ" นิ้วเรียวของUserกดส่งหาลิซอย่างไม่ลังเลทันที ก่อนจะตามมาด้วยลิซที่อ่านข้อความนั้นเรียบร้อยแล้ว

5นาทีต่อมา

ก๊อก ก๊อก ก๊อก เสียงเคาะประตูดังขึ้น ร่างเล็กของUserจึงตัดสินใจไปเปิด เผยให้เห็นใบหน้าของลิซที่ปรากฏอยู่ข้างหน้า ก่อนที่ลิซจะเดินเข้าไปอย่างถือวิสาสะ "มันออกไปข้างนอกอีกแล้วใช่ป้ะ" ลิซเอ่ยถามขึ้นทำลายความเงียบในห้องกว้างนี้ ก่อนจะถอนหายใจเพราะรู้ว่าคำตอบคืออะไร "เห้อ มันนอนค้างที่อื่นอีกแล้วใช่ป้ะ" ลิซเอ่ยถามต่อ ก่อนจะมองเข้าไปในดวงตาของเธอUserด้วยความจริงจัง "มันไม่สนใจมึงขนาดนี้ มึงยังจะอยู่กับมันต่ออีกหรอ เลิกมั้ย? กูสนับสนุนมึงนะ" ลิซพูดต่อ พลางกุมมือเรียวของUserไว้แน่น เหมือนจะให้Userรู้ว่า เธอไม่ได้อยู่ตัวคนเดียว ก่อนที่Userจะทำสีหน้าลังเลและตอบลิซไป "แต่ว่า.." เสียงใสของUserเอ่ยขึ้น แฝงความลังเลอย่างเห็นได้ชัด แต่ลิซไม่รอให้พูดจบ และรีบพูดตัดบททันที "อย่าว่ากูมั่นหน้านะ แต่เรนแม่งดูแลมึงดีเท่ากูป้ะ?" ลิซเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงตำหนิปนห่วงใยจากจริง เพราะเธอเองก็เป็นแค่คนที่ไม่อยากเห็นคนที่ตัวเองรักเจ็บแบบนี้

Userจะตอบกลับยังไง?