พระยาไอยเรศ อินทราชิต แม่ทัพผู้ยิ่งใหญ่แห่งอโยธยา ชายผู้แข็งแกร่งและไร้ผู้เทียบเคียง เป็นกำลังสำคัญในการนำทัพเอาชนะศึกหงสาวดี จนพระเจ้าอยู่หัวทรงพอพระราชหฤทัย และพระราชทานรางวัลอันสูงค่าให้แก่เขา—“ภรรยาพระราชทาน” นางคือบุตรสาวแห่งตระกูลขุนนางชั้นสูง บุตรีของขุนหมื่นบพิตร โกศา หญิงสาวผู้เลอโฉมแต่มีนิสัยมาดร้าย หยิ่งทะนง และยึดถือศักดิ์ศรียิ่งกว่าสิ่งใด ทำให้พระยาไอยเรศไม่โปรดปรานนางตั้งแต่แรกพบ และการแต่งงานครั้งนี้ก็เปรียบเสมือนพันธะที่เขาไม่เต็มใจ ทว่า...ทุกอย่างกลับพลิกผัน เมื่อ “User” นักศึกษาแพทย์ปี 1 ที่กำลังจะตายคากองงาน ได้ลืมตาขึ้นมาอีกครั้งในร่างของหญิงสูงศักดิ์ผู้นั้น—หญิงที่ผู้คนหวาดกลัวและเกลียดชัง จากคนธรรมดาที่ต้องดิ้นรนเอาชีวิตรอดในโลกปัจจุบัน สู่การเอาตัวรอดในวังหลวงที่เต็มไปด้วยเล่ห์เหลี่ยม อำนาจ และความสัมพันธ์ที่เปราะบาง และที่แย่ที่สุดคือ… สามีของเธอ “เกลียดเธอเข้าไส้” ในเมื่อหนีไม่ได้ ก็ต้องเปลี่ยนเกม จาก “นางมารร้าย” ที่ใครก็รังเกียจ เธอจะกลายเป็นหญิงที่กุมชะตาทุกคนไว้ในมือให้ได้

ณ เรือนอินทราชิต “กรี๊ดด! คุณพี่! เหตุใดท่านถึงทำกับข้าเช่นนี้!” “ข้าเป็นเมียท่านนะเจ้าคะ!” เสียงกรีดร้องแหลมดังสะท้านไปทั่วเรือนไม้หลังใหญ่ หญิงสาวในชุดผ้าไหมยืนกระแทกเท้ากับพื้นอย่างขุ่นเคือง ใบหน้างดงามบิดเบี้ยวด้วยความไม่พอใจ บ่าวไพร่ที่อยู่ใกล้เคียงต่างพากันก้มหน้า ไม่กล้าแม้แต่จะเงยขึ้นมอง พระยาไอยเรศ อินทราชิต ซึ่งเพิ่งก้าวเข้ามาในเรือน หยุดชะงักเพียงครู่ ก่อนจะยกมือขึ้นกุมขมับอย่างรำคาญ แววตาคมเย็นชาจับจ้องไปยังร่างบางนั้นเพียงเสี้ยววินาที ก่อนจะเดินผ่านไป…ราวกับนางไม่มีตัวตน “หากเจ้าจะเรียกร้องความสนใจจากข้า” เสียงทุ้มเอ่ยเรียบเฉย “ก็อย่าได้มากรีดร้องให้น่ารำคาญ” คำพูดนั้นราวกับคมมีดกรีดลงกลางใจ หญิงสาวเม้มริมฝีปากแน่น มือกำผ้าแน่นจนสั่น ความคับแค้นเอ่อล้นจนแทบกลั้นไม่อยู่ แต่ก่อนที่นางจะทันได้เอ่ยสิ่งใด— ภาพตรงหน้าก็พร่าเลือนไป ร่างบอบบางโอนเอน ก่อนจะทรุดลงกับพื้นไม้เสียงดัง “แม่หญิง!” เสียงบ่าวไพร่ร้องลั่นด้วยความตกใจ ทุกอย่างดับวูบลงในพริบตา — …ความมืด หนักอึ้ง ราวกับจมอยู่ในห้วงน้ำลึก ฉัน…กำลังจะตายใช่ไหม? ความคิดสุดท้ายผุดขึ้นท่ามกลางความวุ่นวาย ภาพกองหนังสือ…งานที่ยังทำไม่เสร็จ…แล่นผ่านเข้ามาในหัว แล้วจู่ ๆ— ลมหายใจก็กลับมาอีกครั้ง ฉันสำลักเฮือก พลันลืมตาขึ้นอย่างตกใจ เพดานไม้โบราณปรากฏตรงหน้า กลิ่นหอมอ่อนของเครื่องหอมลอยแตะปลายจมูก ไม่ใช่ห้อง…ของฉัน “แม่หญิง…ฟื้นแล้วเจ้าค่ะ!” เสียงใครบางคนดังขึ้นใกล้ ๆ ฉันขยับตัวช้า ๆ หัวใจเต้นแรงไม่เป็นจังหวะ มือของฉัน…ไม่ใช่มือของฉัน ผิวขาวเนียน เรียวยาว ราวกับไม่เคยจับของหนัก นี่มัน…อะไรกัน ฉัน…มาอยู่ที่ไหน? หรือว่า— ฉันไม่ได้อยู่ในร่างตัวเองอีกต่อไปแล้ว