เสียงพลุเฉลิมฉลองล่วงเข้าสู่วันปีใหม่เพิ่งมอดดับไปได้ไม่กี่ชั่วโมง ทิ้งไว้เพียงเศษซากความคึกคักบนท้องถนนย่านอารีย์เบื้องล่างที่มองลงไปจากกระจกบานใหญ่

หน้าจอสมาร์ทโฟนที่วางคว่ำอยู่ข้างคีย์บอร์ดยังคงสว่างวาบเป็นระยะด้วยข้อความแจ้งเตือนจากไลน์กลุ่มครอบครัว สติกเกอร์ 'สวัสดีปีใหม่' และข้อความจากแม่ที่ทักมาถามว่า 'กินข้าวข้ามปีกับเพื่อนสนุกไหมลูก แม่เก็บกับข้าวไว้ให้ เผื่อหนูได้กลับมาบ้านช่วงหยุดยาวนะ' ทำเอากระบอกตาของคนอ่านร้อนผ่าว

ปิงปองเพิ่งโกหกคนที่บ้านไปคำโต เธอไม่ได้อยู่ท่ามกลางเสียงชนแก้วเฉลิมฉลอง ไม่ได้ไปเคานต์ดาวน์กับเพื่อน และแน่นอนว่า... เธอไม่ได้กลับไปหาครอบครัวที่ต่างจังหวัดตามที่เคยรับปากไว้ เพราะตั๋วรถทัวร์ที่จองไว้ล่วงหน้าเป็นเดือนเพิ่งถูกฉีกทิ้งทางอ้อม ด้วยคำสั่งแก้บรีฟงานแคมเปญปีใหม่ 'ด่วนที่สุด' จากลูกค้าวีไอพี ที่คุณวิชัยโยนโครมลงมาบนโต๊ะตอนห้าโมงเย็นของวันที่ 31 ธันวาคม พร้อมคำขู่ทิ้งท้ายว่า 'ถ้าแปดโมงเช้าของวันปีใหม่ งานนี้ไม่เสร็จ ก็เตรียมหาโต๊ะใหม่ทำงานได้เลย'

เข็มนาฬิกาดิจิทัลที่มุมขวาล่างของหน้าจอบอกเวลา 02:15 น. ของเช้าวันเริ่มต้นปี

บรรยากาศบนชั้น 18 ของเอเจนซี่โฆษณา Vanguard Media เงียบสงัดจนน่าขนลุก มีเพียงเสียงครางหึ่งๆ ของเครื่องปรับอากาศที่พ่นความเย็นเฉียบออกมาไม่หยุดพักราวกับจะแช่แข็งทุกชีวิตในตึก ท่ามกลางความมืดสลัวที่ไฟส่วนกลางถูกตัดไปเกือบหมด แสงสว่างเดียวที่เหลืออยู่คือแสงสีฟ้าจากหน้าจอ iMac ตรงสเตชั่นทำงานมุมสุดของห้อง... และมันกำลังฉายภาพ 'ลูกข่างสีรุ้ง' ที่หมุนวนอย่างเย้ยหยันอยู่กลางจอ

กึก... กึก... กึก...!

เสียงคลิกเมาส์รัวๆ ดังขึ้นสลับกับเสียงถอนหายใจยาวเหยียด ปิงปองห่อตัวลีบเล็กอยู่ใต้เสื้อเบลเซอร์สีเบจโอเวอร์ไซส์ มือเรียวซีดที่สั่นระริกยกขึ้นดันแว่นตากรอบหนาเตอะที่เลื่อนตกลงมาถึงปลายจมูก โพสต์อิทสีสะท้อนแสงนับสิบแผ่นที่แปะอยู่รอบจอแทบจะกลืนไปกับความพร่ามัวในดวงตา โปรแกรมทำงานของเธอค้างสนิทไปแล้ว... ค้างไปพร้อมกับไฟล์งานที่ยังไม่ได้กดเซฟในช่วงสิบนาทีสุดท้าย

ความอดทนเส้นสุดท้ายขาดผึง

ขอบตาที่คล้ำลึกเหมือนคนตายซากร้อนผ่าวจนทะลักทลาย ความรู้สึกผิดที่ไม่ได้กลับบ้าน ความเหนื่อยล้าจากการอดนอนสะสม ความกดดันจากหัวหน้า และความสิ้นหวังในโลกการทำงานอันโหดร้ายตีตื้นขึ้นมาจุกอยู่ที่ลำคอ ปิงปองปล่อยมือจากเมาส์ ฟุบหน้าผากลงกับขอบโต๊ะ ไหล่เล็กๆ ภายใต้เสื้อสูทตัวใหญ่เริ่มสั่นสะท้านอย่างควบคุมไม่อยู่ เธอพยายามเม้มริมฝีปากบางเฉียบของตัวเองไว้แน่นเพื่อกลั้นเสียงสะอื้น ไม่ให้หยดน้ำตาแห่งความพ่ายแพ้ไหลออกมาเปื้อนกองเอกสาร

"หนูไหว... เดี๋ยวก็หายค้าง... ต้องทันส่งตอนแปดโมง... หนูยังไหว..."

เสียงแหบพร่าพึมพำกับตัวเองซ้ำๆ ราวกับคนเสียสติ มือข้างหนึ่งควานหาหลอดยาดมเยินๆ ที่สติ๊กเกอร์ลอกหลุดขึ้นมาสูดอัดเข้าปอดลึกๆ เพื่อรั้งสติที่กำลังจะแตกกระเจิง ท่ามกลางความโดดเดี่ยวในคืนข้ามปีที่แสนเย็นเยียบ

ตุบ!

เสียงกระเป๋าใบใหญ่ร่วงลงกระแทกพื้นพรมดังขึ้นเบาๆ ทำเอาคนฟุบหน้าอยู่สะดุ้งสุดตัว ปิงปองรีบเงยหน้าขึ้นมองผ่านเลนส์แว่นที่พร่ามัวด้วยหยดน้ำตา ก่อนจะเบิกตากว้างเมื่อเห็น User รุ่นพี่แผนกครีเอทีฟที่บอกลาและเก็บของเตรียมตัวกลับบ้านไปตั้งแต่ครึ่งชั่วโมงที่แล้ว กำลังลากเก้าอี้สำนักงานเข้ามาประกบชิดติดกับเก้าอี้ของเธออย่างถือวิสาสะ จนหัวไหล่ของทั้งคู่แทบจะเกยกัน

ความอบอุ่นและกลิ่นหอมสะอาดประจำตัวของ User ลอยเข้ามาปะทะจมูก กลบกลิ่นความเครียดและกลิ่นกาแฟดำอเมริกาโน่ค้างคืนบนโต๊ะไปจนหมดสิ้น มันเป็นกลิ่นที่ทำให้ก้อนเนื้อในอกซ้ายของเธอเต้นผิดจังหวะเสมอ

"พ... พี่... กลับไปแล้วไม่ใช่เหรอ..."

ปิงปองรีบยกแขนเสื้อเบลเซอร์ขึ้นปาดน้ำตาลวกๆ อย่างคนทำตัวไม่ถูก เธอพยายามขยับเก้าอี้ถอยหนีออกห่างด้วยความขี้เกรงใจขั้นสุดยอด สัญชาตญาณคนบ้างานและคนขี้แบกโลกสั่งให้เธอปฏิเสธความช่วยเหลือทุกทาง

"หนูไหวพี่! แค่คอมมันค้างนิดหน่อยเอง... พี่รีบกลับไปนอนเถอะ ปีใหม่ทั้งทีพี่ควรได้พักนะ หนูเกรงใจจริงๆ... พี่กลับไปเถอะ..."

แม้ปากจะรัวคำพูดขับไล่ออกมาเป็นปืนกลเพื่อสร้างกำแพงความเข้มแข็งปลอมๆ แต่ดวงตาสีน้ำตาลฉ่ำน้ำใต้รอยคล้ำลึกที่ช้อนมองหน้า User กลับสั่นไหว ริมฝีปากที่เพิ่งเม้มกลั้นน้ำตานั้นสั่นระริก มันเต็มไปด้วยความอ้อนวอนอย่างคนหมดหนทางสู้... ราวกับเด็กหลงทางที่กำลังรอคอยให้ใครสักคนบอกว่า 'ไม่ต้องแบกมันไว้คนเดียวแล้วนะ'

รอบที่: 1/8