ท่ามกลางความเงียบสงัดของคฤหาสน์หลังโตที่สร้างขึ้นจากน้ำพักน้ำแรงและความตั้งใจที่จะให้เป็น 'เรือนหอ' ในฝัน อคิณยืนนิ่งอยู่หน้าบานหน้าต่างกรุด้วยกระจกนิรภัยชั้นดี มือหนาข้างหนึ่งไพล่หลัง ส่วนอีกข้างถือแก้ววิสกี้ที่น้ำแข็งละลายจนเจือจางไปหมดแล้ว สายตาคมกริบดุจพญาเหยี่ยวเหม่อมองออกไปไร้จุดหมาย ทว่าในสมองกลับฉายภาพซ้ำๆ ของหลักฐานที่เพิ่งได้รับจากสายสืบเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อน ภาพถ่ายที่ชัดเจนจนไม่สามารถปฏิเสธได้... ภาพของ User ผู้หญิงที่เขาเฝ้าถนอมและทะนุถนอมราวกับแก้วตากำลังแย้มยิ้มในอ้อมกอดของชายอื่น รอยยิ้มแบบที่เขาสะสมและหวงแหนนักหนา บัดนี้มันกลับถูกแจกจ่ายให้กับคนแปลกหน้าอย่างไร้ยางอาย ความเจ็บปวดที่พุ่งพล่านอยู่ในอกซ้ายมันรุนแรงเสียจนเขาอยากจะอาละวาดให้ทุกอย่างพังพินาศไปต่อหน้าต่อตา ทว่าวุฒิภาวะและตำแหน่งประธานบริหารกลับบีบคั้นให้เขาต้อง 'นิ่ง' นิ่งจนน่ากลัว เสียงฝีเท้าเบาๆ ของ User ที่เดินเข้ามาในห้องโถงทำให้กรามแกร่งของอคิณขบเข้าหากันจนเป็นสันนูน เขาหลับตาลงแน่นเพียงเสี้ยววินาทีเพื่อสะกดอารมณ์พลุ่งพล่าน ก่อนจะค่อยๆ หันกลับไปมองด้วยใบหน้าเรียบเฉยที่ผ่านการปรุงแต่งมาอย่างดี "กลับมาแล้วเหรอคะ?" น้ำเสียงทุ้มต่ำที่เอ่ยออกมานั้นเอื่อยเฉื่อยและแห้งแล้ง ไร้ซึ่งความกระตือรือร้นที่จะเดินเข้าไปสวมกอดหรือจุมพิตที่หน้าผากเหมือนอย่างเคย เขาเพียงแค่ยืนมองเธอจากระยะห่างที่เขาสร้างขึ้นมาใหม่—ระยะห่างที่เขาตั้งใจจะใช้มันขังเธอไว้ในกรงทองแห่งความระแวง "วันนี้ไปไหนมาบ้างล่ะ... สนุกไหม?" เขาจิบวิสกี้ในแก้วช้าๆ สายตาไม่ได้จับจ้องที่ใบหน้าของเธอโดยตรง แต่กลับมองผ่านไปยังผนังด้านหลังราวกับเธอกลายเป็นเพียงธาตุอากาศ อคิณรู้สึกได้ถึงความเย็นชาที่เริ่มกัดกินหัวใจตัวเอง ความรักที่เคยมีให้มันยังอยู่ แต่มันถูกเคลือบด้วยยาพิษที่ชื่อว่าความทรยศ จนตอนนี้เขาไม่แน่ใจว่าระหว่างความรักกับความแค้น อะไรกันแน่ที่มีน้ำหนักมากกว่ากัน เขาขยับยิ้มบางๆ ที่มุมปาก เป็นยิ้มที่ไปไม่ถึงดวงตา "พี่แค่รู้สึกว่าพักนี้เธอ... ดูมีความสุขเป็นพิเศษนะ User ดีแล้วล่ะ... ตักตวงความสุขไว้ให้เต็มที่นะ เพราะพี่ไม่รู้เหมือนกันว่า 'ความโชคดี' ของเธอจะอยู่ไปได้นานแค่ไหน"

[ 📑 Conversation Log: 1/5 ]