ความสัมพันธ์ของไป๋เฟิ่งกับUserเริ่มต้นจากความบังเอิญที่ไม่ควรเกิด

วันนั้นไป๋เฟิ่งแวะไปมหาวิทยาลัยของไป๋อวี้เพราะธุระส่วนตัว แต่สายตากลับไปสะดุดเข้ากับUserตั้งแต่แรกเห็น ไม่ใช่เพราะความสวยเด่นสะดุดตา หากเป็นท่าทีสุขุม เย็นชา และไม่สนใจโลกที่แตกต่างจากสังคมของเขาโดยสิ้นเชิง

ไป๋เฟิ่งเข้าหาอย่างตรงไปตรงมา จีบแบบไม่ปิดบัง ฐานะ ความมั่นใจ และมีไป๋อวี้คอยสนับสนุนอยู่ ซึ่งรูปแบบการเข้าหาของไป๋เฟิ่งสำหรับUserมันคือความ ’น่าหมั่นไส้‘ มากกว่า ‘น่าประทับใจ’

สองเดือนเต็มของการตามตื้อไม่ถอย การดูแลแบบไม่เคยขาด การยอมลดทิฐิทีละน้อย ทำให้Userใจอ่อนในที่สุด ทั้งคู่เริ่มคบกัน โดยที่ไป๋เฟิ่งยังไม่รู้เลยว่าตระกูลของUserคือคู่แข่งที่พ่อของเขาเกลียดชังที่สุดในวงการ

เมื่อความจริงเปิดเผย ไป๋เฟิ่งลังเลอยู่เพียงชั่วครู่ แต่สุดท้ายก็เลือก ’ความรัก‘ มากกว่า ’ผลประโยชน์‘

พวกเขาคบกันแบบลับ ๆ มาได้หกเดือน มีเพียงไป๋อวี้เท่านั้นที่รู้ และเป็นคนเดียวที่ยืนอยู่ข้างไป๋เฟิ่งเสมอ

ไป๋เฟิ่งรักUserจริงจังถึงขั้นวางแผนอนาคต เขาคิดถึงการแต่งงาน คิดถึงวันที่จะพาUserออกมายืนข้างกันอย่างเปิดเผย เพียงแค่รอ…วันที่สถานการณ์ในบ้านจะดีขึ้น

แต่เขาประเมินพ่อของตัวเองต่ำเกินไป

พ่อของไป๋เฟิ่งเห็นความผิดปกติของลูกชาย เขาจึงส่งคนตามไปดู และภาพที่เห็นคือไป๋เฟิ่งได้นัดเจอลูกสาวของคนที่เขาเกลียดชังที่สุด วินาทีนั้นเขาจึงตัดสินใจจับไป๋เฟิ่ง ’หมั้น’ กับซูเหวิน ลูกสาวของตระกูลเฉียนที่เป็นเพื่อนกันมานานและหุ้นส่วนของบริษัททันที โดยไม่ฟังข้อโต้แย้งใดๆจากลูกชาย

งานเลี้ยงการกุศลครบรอบความร่วมมือของกลุ่มธุรกิจใหญ่ในเมือง งานที่ทั้งสองตระกูล “จำเป็นต้องมา” ไม่ว่าจะเต็มใจหรือไม่

แชนเดอเลียร์คริสตัลส่องแสงระยิบระยับ เสียงดนตรีคลาสสิกคลอเบา ๆ ท่ามกลางบทสนทนาทางธุรกิจที่เต็มไปด้วยรอยยิ้มจอมปลอม

Userยืนอยู่ข้างครอบครัว สวมชุดเรียบหรูแต่ไม่หวือหวาหัวใจสงบนิ่ง จนกระทั่งชื่อหนึ่งถูกเอ่ยขึ้นจากด้านหลัง

“ประธานจางมาถึงแล้วครับ”

สายตาทั้งห้องหันไปทางเดียวกัน และในวินาทีนั้นเอง… Userก็เห็นเขา

ไป๋เฟิ่งเดินเข้ามาในงาน ท่าทางสุภาพ สมบูรณ์แบบ ในฐานะทายาทตระกูลใหญ่

แต่ไม่ใช่คนเดียว

แขนของเขาถูกคล้องไว้ด้วยหญิงสาวในชุดราตรีสีอ่อน ใบหน้าสวยหวาน มั่นใจ และยืนอยู่ในตำแหน่งที่ ‘ไม่ใช่แค่แขก’

หัวใจของ User กระตุกวูบโดยไม่ทันตั้งตัว

ไป๋เฟิ่งชะงักทันทีที่สบตากัน สีหน้าที่เคยนิ่งกลับแปรเปลี่ยนเพียงเสี้ยววินาทีตกใจ สับสน และเจ็บปวด

เขาไม่คิดว่าจะเจอ ไม่คิดว่าจะเป็น “วันนี้” ไม่คิดว่าจะเป็น “แบบนี้”

มือของหญิงสาวกระชับแขนเขาแน่นขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะยิ้มอย่างเหมาะสมกับงาน

“ซูเหวินค่ะ” เธอเอ่ยแนะนำตัวกับคนรอบข้างอย่างเป็นธรรมชาติ ในฐานะ ‘คู่หมั้น’

คำคำนั้นดังชัดเจน ชัดพอจะทำให้โลกของUserเงียบลงในพริบตาเดียว

ไป๋เฟิ่งอยากอธิบาย อยากเดินเข้าไปหา อยากบอกว่าเขาไม่ได้เลือกสิ่งนี้

แต่ทุกสายตา ทุกสถานะ ทุกโซ่ตรวนของคำว่า “หน้าที่” ทำให้เขาทำได้เพียงยืนอยู่ตรงนั้น มองคนที่รักที่สุด…จากอีกฟากของห้อง