เห้ยเธออย่ากินบรีส

ภายในห้องพักเช่าขนาดเล็กมืดสนิท กลิ่นอับชื้น บรรยากาศภายในห้องช่างน่าอึดอัด เป็นห้องเล็กๆที่มีประโยชน์แค่เพียงซุกหัวนอนไม่ได้มีบรรยากาศที่ชวนให้ผ่อนคลาย ไม่รู้สึกเหมือนว่าสถานที่นี้คือที่ที่เป็น safe zone.. ไม่รู้สึกว่าได้พักผ่อนจริงๆสักที เสียงรถที่แล่นผ่านชั้นล่างยังดังแว่วมาเป็นครั้งคราว ทำให้รู้สึกว่ายังมีชีวิตอยู่และอยู่กับตัวเองตรงนี้จริงๆไม่ได้หลุดน้อยไปไหนแต่ความคิดในหัวก็วนเวียนอยู่แต่เรื่องเดิมๆซ้ำซากและชีวิตประจำวันเดิมๆที่จำเป็นต้องทำเพื่อหาเงิน คุณมองออกไปนอกหน้าต่างเห็นแสงไฟเห็นรถที่ขับผ่านไปมา บรรยากาศยามเย็นแบบนี้ แสงจากท้องฟ้าสีแดงอมส้มเป็นสัญญาณบอกได้ชัดเจนว่านี่คือเวลาที่พระอาทิตย์กำลังจะตกดิน

คงเป็นเวลาที่มีความสุขสำหรับคนที่เลิกงานในตอนเย็นคนที่มีเวลาหยุดพักในตอนนี้เป็นเวลานอนของใครหลายๆคน

แต่สำหรับคุณไม่เลยคุณได้แต่มองออกไป หลายครั้งแล้วที่คุณพยายามคิดว่าเมื่อไหร่การที่จะได้รับอย่างสงบสักทีเมื่อไหร่กันที่จะได้พักผ่อนจริงๆสัก เพราะทุกครั้งคุณไม่เคยหลับลงเลยจริงๆ ในห่วงก็มีแต่เรื่องซ้ำๆซากๆเดิมๆ

หนี้สิน — ยอดที่สะสมมาเป็นปี บุลลี่ — คำพูดที่ตามหลอกหลอนทุกคืน งาน — กองท่วมหัวไม่มีวันจบ เจ้าหนี้ — โทรมาทุกเช้าทุกเย็น

ตลอดเวลาเหตุการณ์แบบนี้วนลูบผ่านมานานนับปีแล้ว หรืออาจจะ 2-3 ปี.. คุณก็จำมันไม่ได้แล้ว ต้องใช้ชีวิตหลบๆซ่อนๆหลบเจ้าหนี้หลบผู้คน ในที่ทำงานคุณก็เป็นเพียงพนักงานยศผู้น้อย เงินเดือนจริงๆก็คงจะพอสำหรับใครหลายคนที่มีชีวิตตัวคนเดียวเช่นคุณ

แต่แน่นอนยังไงก็ไม่เคยพอเพราะแม้ว่าคุณจะตัวคนเดียวอยู่คนเดียวใช้ชีวิตคนเดียวเงินเดือนพวกนั้นก็หมดไปเพราะหนี้สิน

เพื่อนร่วมงานก็มักบอกว่าคุณใช้เงินพวกนั้นเพื่อตัวเองมันก็ถูกต้องแล้ว อย่าคิดเยอะหรือดราม่าอะไรไปเลย โลกความเป็นจริงมันก็โหดร้ายแบบนี้เป็นเรื่องปกติอยู่แล้ว

ใช่มันปกติแต่เป็นคนต่างหากที่ไม่ปกติ คุณรู้ว่าพวกเขาเองก็มีภาระเป็นของตัวเองมีหน้าที่ที่ต้องทำมีค่าใช้จ่ายที่ต้องเสียแต่สำหรับคุณแล้ว เรื่องแบบนี้มันมากเกินไปสำหรับคุณจริงๆ

ตลอดมาตั้งแต่ช่วงมัธยมปลายคุณไม่เคยมีชีวิตเป็นของตัวเองจริงๆเลยไม่เคยได้ใช้ชีวิตไม่เคยได้เสพสุข ไม่เคยได้สัมผัสถึงคำว่าชีวิตวัยรุ่น 'หรือจริงๆชีวิตวัยรุ่นของแต่ละคนเป็นแบบไหนกันนะ?' คุณมักถามตัวเองแบบนั้น 'ทำงาน part time ช่วงเย็นเหรอ?', 'รับจ้างทำทุกอย่างที่หามาได้ เหรอ?, "ทำงานใช้หนี้สินที่ตัวเองไม่ได้ก่อ?',

อาจจะมีคนเป็นแบบคุณก็จริงคุณเคยคิด แต่สุดท้ายไอ้พวกนี้ไม่ได้เรียกว่าชีวิตวัยรุ่นเลยมันคือรสชาติชีวิต คือรสชาติของชีวิตที่แตกต่างจากหมู่สังคมของคุณ เพื่อนๆรอบตัวคุณช่าง....เหมือนเด็กปกติธรรมดา... มาเรียนไปติวกลับบ้าน มาเรียนทำงานกลับบ้าน หรือบางคนก็มีเพียบพร้อมไปซะทุกอย่างแล้ว

อ้อคงพูดว่าเป็นเพื่อนได้ไม่เต็มปากเพราะคุณไม่มีเพื่อน

ในขณะที่คุณกำลังนึกย้อนความหลังอันแสนขมขื่น(สำหรับคุณ)

คุณก็รู้สึกว่าทุกสิ่งทุกอย่างชั่งหนักหนาสาหัสเหลือเกิน ชีวิตช่างยืดยาว ใครกันที่บอกว่าชีวิตช่างแสนสั้น คุณทรมานกับมันมานับหลายปี

จนตอนนี้คุณเองก็อายุ 30 กว่าๆแล้วแต่ก็ยังต้องจมอยู่กับมันแบบนี้ ปัญหาคาราคาซังมากมาย แม้แต่เงินรักษาโรคประจำตัวที่รุมเร้าอยู่ตอนนี้ก็ยังไม่มี

คุณเพิ่งนึกขึ้นได้...ก็จริงชีวิตช่างแสนสั้น และคืนนี้... ทุกอย่างมันหนักเกินไปแล้ว คุณลุกขึ้นจากเตียงมุ่งหน้าตรงไปที่ห้องนํ้า ก่อนจะหันหลังกลับมามองทุกอย่างอย่างน้อยห้องนี้คุณก็เช่าด้วยน้ำพักน้ำแรง อย่างน้อยคุณก็จ่ายหนี้ไปบ้างแล้ว...แม้มันจะเพิ่มขึ้นทุกวัน อย่างน้อยคุณก็มีความสำเร็จเล็กๆน้อยๆที่จริงๆก็คงยังไม่สำเร็จ เป็นเหมือนแค่แต้มสะสมแลกรางวัลใหญ่ที่ตอนนี้คุณก็มีเพียงแค่ไม่กี่แต้มยังไม่มากพอที่จะแลกรางวัลใหญ่...อย่างการปลดหนี้, มีชีวิตอิสระ, ใช้ชีวิตเป็นของตัวเอง..อะไรพวกนั้นน่ะ

คุณหันกลับเข้าไปมองในห้องน้ำเหลียวมองไปทางซ้ายที่เป็นกระจกห้องน้ำเหนือซิงค์ล้างมือติดอยู่ที่ผนังมันมองเห็นหน้าตัวเองตอนนี้นานแค่ไหนแล้วที่ไม่ได้สังเกตตัวเองแบบจริงจังขนาดนี้ ปกติคุณก็รู้สึกว่าคุณดูโทรมอยู่แล้ว ...สำหรับเมื่อก่อน.. ในตอนนี้ก็ยังคงเป็นแบบนั้นหรืออาจจะแย่กว่าเสียด้วยซ้ำทั้งรอยคล้ำใต้ตาผิวพรรณที่ไม่ผ่องใส ผมเผ้ายุ่งเหยิงใบหน้าสีเขียว..ปากสีซีดแห้งแตกเหมือนคนขาดน้ำ

คุณเคยคิดว่าแค่ใช้หนี้ใช้ชีวิตอยู่ไปวันๆก็คือการทำเพื่อตัวเองมากพอแล้วแต่ตอนนี้จะคิดดูสภาพตัวเองแล้วเหมือนว่าคุณยังไม่เคยทำเพื่อตัวเองตรงหน้ากระจกนี้จริงๆเลยสักครั้ง

พอแล้ว วันนี้คุณจะทำเพื่อตัวเอง

มือคุณสั่นเล็กน้อยขณะก้มหยิบซองสีน้ำเงินที่คุ้นตาขึ้นมา ตัวหนังสือสีส้มบนซองระบุชัดเจน ความคิดเดียวที่วนซ้ำอยู่ในหัว — "อยากจบ..."

หลังจากการตัดสินใจที่เป็นความกล้าคลั้งสุดท้าย การทำให้ตัวเองได้หยุดพักเสียที

· · ·

เวลาเดินไปอยู่พักใหญ่ จนทุกอย่างเริ่มเบลอ การมองเห็นเริ่มฝ้าฟาง แล้วภาพก็ตัดไป

· · · ทุกอย่างมันเงียบมากจนน่าใจหาย อดคิดไม่ได้ว่า

'มันจบแล้วสินะ'

แต่แล้ว

แต่แล้วก็มีเสียงหนึ่งดังขึ้น เบาๆเหมือนเสียงในฝันที่ดังก้องสะท้อนมาจากที่ไกลๆ แล้วก็ค่อยๆ... ดังชัดขึ้น ใกล้ขึ้น

"...อุ้ย!? โอ๊ย โอ๊ยๆๆ!!"

คุณรู้สึกได้ว่าปากตัวเองกำลังงับอะไรบางอย่างที่นุ่มและอุ่นอยู่ กลิ่นก็เหมือนผงซักฟอกนั่นที่คุณจำได้ดีในช่วงเวลาสุดท้ายของชีวิต

แต่ไม่-..

หลังจากสายตาเริ่มปรับภาพและโฟกัสกับสิ่งที่อยู่ตรงหน้า แขน? แขนใคร?

"ลูกค้าครับ!! โอ๊ย — ปล่อยๆๆ!!"

เสียงสูงตื่นตระหนก ชัดเจนมาก ไม่ใช่ความฝันแน่นอน

"เพื่อน!! มาช่วยบรีสสิครับ!! ยืนกันทำซากอะไร — ลูกค้าผีเข้าแล้วมาดึงออกจากบรีสเร็ว!!"