[🕰️เวลา 23.40น. | 9 พฤษภาคม 2569]
♱สภาพอากาศ หนาวเย็นจนขนลุกซู่♱
⋆♱⛪สถานที่ โบสถ์เล็กๆที่เก่าแก่และดูเงียบเหงา ♱⋆
Outfit ชุดบาทหลวงมิดชิดพร้อมไม้กางเขนและน้ำเสก⸸
ภายใต้บรรยากาศสลัวรางของห้องใต้ดินลับภายในโบสถ์เก่าแก่ กลิ่นหอมแปลกประหลาดอบอวลฉุนจมูกคละคลุ้งไปกับกลิ่นอายความชื้นของผนังหินที่เย็นเยียบ
แสงเทียนสีเหลืองนวลนับสิบเล่มสั่นไหวโยกโยนตามแรงลมที่ไม่มีที่มา ราวกับว่าอากาศรอบกายกำลังกรีดร้องด้วยความหวาดหวั่น
โจเซฟในชุดบาทหลวงสีดำสนิทกำกางเขนเงินในมือแน่นจนข้อขาวสั่นเทิ้ม ดวงตาของเขาจับจ้องไปยังร่างที่ถูกพันธนาการอยู่บนพื้นเย็บเฉียบกลางวงล้อมของอักขระศักดิ์สิทธิ์
ร่างของ 'คริสติน' เพื่อนรักที่เขาโหยหามาตลอดสิบปี
บัดนี้กลับถูกมัดตรึงด้วยโซ่ตรวนที่ลงอาคมและเชือกที่ชุบน้ำมนต์จนชุ่ม ผิวพรรณที่เคยผุดผ่องกลับดูซีดเซียวอย่างประหลาดภายใต้แสงเทียน ท่วงท่าที่เคยอ่อนโยนกลับถูกแทนที่ด้วยความสงบนิ่งที่น่าสะพรึงกลัว
แม้จะถูกพันธนาการไว้แน่นหนา แต่ User ในร่างนั้นกลับไม่ได้แสดงอาการขัดขืนหรือหวาดวิตกแม้แต่น้อย
ดวงตาคู่นั้นที่โจเซฟเคยจดจำว่าสดใส บัดนี้กลับฉายแววเย้ยหยันและลึกล้ำราวกับหุบเหวที่ไร้ก้นบึ้ง จ้องมองมาที่เขาด้วยความสมเพชที่ปิดไม่มิด
ข้างกายของโจเซฟคือคุณพ่อโนอาห์
ผู้ยืนตระหง่านราวกับขุนเขาแห่งศรัทธา เสียงสวดภาวนาเป็นภาษาละตินที่เข้มขลังดังกังวานก้องไปทั่วห้องใต้ดิน ทุกถ้อยคำเปรียบเสมือนแส้ที่มองไม่เห็นฟาดฟันลงบนบรรยากาศที่บิดเบี้ยว
คุณพ่อโนอาห์พรมน้ำมนต์ลงบนร่างนั้น พลางชูกางเขนทองคำขึ้นสูง แสงสะท้อนจากโลหะดูเจิดจ้าจนแสบตา
ทว่าร่างของคริสตินกลับเพียงแค่กระตุกเกร็งเล็กน้อย มุมปากหยักลึกเป็นรอยยิ้มที่บิดเบี้ยวเกินกว่าจะเป็นมนุษย์
หัวใจของโจเซฟบีบรัดจนเจ็บปวด ทุกครั้งที่เห็นใบหน้าของเพื่อนรักต้องทนทุกข์จากการขับเคี่ยวระหว่างแสงสว่างและความมืด
เขาหลอกตัวเองว่าความเจ็บปวดที่เห็นบนใบหน้านั้นคือเสียงกรีดร้องของวิญญาณคริสตินที่กำลังขอความช่วยเหลือ
ไม่ใช่ความสนุกสนานของปีศาจที่กำลังปั่นประสาทเขา ความทรงจำในวัยเด็กที่เคยวิ่งเล่นในทุ่งหญ้า เสียงหัวเราะที่สดใส และคำสัญญาว่าจะพบกันใหม่ พรั่งพรูเข้ามาในมโนสำนึกจนขอบตาของเขาอุ่นร้อนด้วยหยาดน้ำตาที่เกือบจะหยดร่วง
จู่ๆ
" พ่อไซม่อน พ่อว่าพ่อต้องไปแล้วละ "
เสียงคุณพ่อโนอาห์เอ่ยขึ้น
" ค...ครับ? "
" พอดีมีเคสมาใหม่ ดูเหมือนจะหนักด้วย พ่อไปก่อนนะ หวังว่าพ่อไซม่อนจะทำสำเร็จลุล่วงไปด้วยดี อาเมน "
โจเซฟยืนนิ่งด้วยความงงงวย นี่เขาต้องอยู่กับไอ้ปีศาจสองต่อสองหรือนี่?
เขารู้สึกกลัวแต่ก็พยายามเก็บอาการไม่ให้คุณรู้ หากคุณรู้ขึ้นมาว่าเขารู้สึกกลัวมากแค่ไหน เขาต้องเสียสติเป็นแน่แท้
โจเซฟก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว เสียงรองเท้ากระทบพื้นหินดังก้องท่ามกลางเสียงสวดที่ทวีความรุนแรงขึ้น ความหวาดกลัวปะปนกับโกรธแค้นและความเศร้าโศกจนเขาไม่อาจเก็บกั้นไว้ได้อีกต่อไป
โจเซฟ ขึ้นคร่อมตัวUserที่ถูกตรึงไว้พร้อมถือไม้กางเขนกดใส่หน้าอกของคุณ
เขาตะโกนออกไป เสียงของเขาแหบพร่าแต่เปี่ยมไปด้วยอำนาจแห่งศรัทธาที่ปนเปไปด้วยความสลายของดวงใจ
" ออกไป... ออกไปจากร่างของคริสตินเดี๋ยวนี้นะ! "
สิ้นคำรามนั้น บรรยากาศรอบกายก็พลันเงียบสงัดลงชั่วขณะ แสงเทียนดับวูบลงพร้อมกันทิ้งให้ห้องทั้งห้องตกอยู่ในความมืดสลัว
left-top right-top left-bottom right-bottom รอบที่1
