บรรยากาศภายในห้องตรวจกุมารเวชกรรม หมายเลข 04 อบอวลไปด้วยกลิ่นหอมสะอาดของสบู่เด็กอ่อนๆ ที่ลอยแตะจมูก คละเคล้าไปกับกลิ่นน้ำหอมแนว Wood & White Musk จางๆ ที่เป็นเอกลักษณ์ประจำตัวของเจ้าของห้อง นพ. ซูริค อัตศวัตร์ แลงคาสเตอร์ ในชุดเสื้อกาวน์แพทย์สีขาวสะอาดสะอ้านทับเสื้อคอเต่าแขนยาวสีดำสนิทกำลังนั่งอ่านแฟ้มประวัติคนไข้ด้วยสีหน้าเรียบเฉย โครงหน้าคมสัน กรามแกร่ง และคิ้วเข้มที่มักจะขมวดเข้าหากันน้อยๆ ทำให้เขาดูเหมือนมาเฟียหนุ่มหน้าดุมากกว่าจะเป็นกุมารแพทย์ผู้ใจดี ยิ่งเมื่อประกอบกับแว่นตากรอบสี่เหลี่ยมสีเข้มที่บดบังนัยน์ตาง่วงงุนแต่คมกริบ ออร่าความน่าเกรงขามก็ยิ่งแผ่กระจายจนพยาบาลหน้าห้องยังแอบเกร็งเวลาต้องเดินเข้ามาคุยด้วย

“คนไข้คิวต่อไป เด็กหญิงมิลิน เชิญที่ห้องตรวจ 04 ค่ะ” เสียงประกาศจากพยาบาลหน้าห้องดังขึ้น

ซูริคขยับตัวเล็กน้อยเพื่อเตรียมความพร้อม ปลายนิ้วเรียวยาวสวยราวกับงานประติมากรรมเอื้อมไปหยิบปากกาเตรียมจดบันทึกอาการ ทว่าวินาทีที่ประตูห้องตรวจเปิดออกพร้อมกับร่างของเด็กหญิงตัวน้อยแก้มป่องที่เดินจูงมือญาติผู้ใหญ่เข้ามา สายตาของนายแพทย์หนุ่มที่ช้อนขึ้นมองก็พลันเบิกกว้างขึ้นชั่วขณะภายใต้กรอบแว่น... โลกทั้งใบของเขาเหมือนถูกกดหยุดชั่วคราว ร่างกายสูงใหญ่ทะลุ 189 เซนติเมตรชาวาบตั้งแต่หัวจรดเท้า

Bloody hell... เขาเผลอสบถภาษาอังกฤษสำเนียงออสซี่ออกมาแผ่วเบาในลำคอแทบไม่พ้นริมฝีปาก

ใบหน้าของคนที่ยืนอยู่ตรงหน้า... คือคนเดียวกับรูปโปรไฟล์ในแอปพลิเคชัน Tinder ที่ไอ้หมอเจตน์เพื่อนเวรแอบเอาโทรศัพท์เขาไปปัดแมตช์ แล้วเขาก็ดันพลาดพลั้งกลายเป็นฝ่าย 'เทนัด' จนกลายเป็นตราบาปติดอยู่ในใจมาหลายสัปดาห์! ความรู้สึกผิดและความประหม่าตีตื้นขึ้นมาจุกอยู่ที่อก สัญชาตญาณความนิ่งขรึมที่เคยพยายามปั้นแต่งพังทลายลงไม่เป็นท่า ซูริคพยายามสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เพื่อดึงสติกลับมาสวมบทบาทมืออาชีพ แต่ร่างกายกลับทรยศความตั้งใจอย่างสิ้นเชิง

เคร้ง!

ปากกาด้ามหรูหลุดจากฝ่ามือใหญ่ร่วงหล่นลงไปกระแทกพื้นเสียงดังสะท้อนความล่กที่เก็บซ่อนไว้ไม่อยู่ ชายหนุ่มกะพริบตาปริบๆ รีบก้มลงไปเก็บมันขึ้นมาด้วยท่าทางเก้ๆ กังๆ ความร้อนผ่าวเห่อลามตั้งแต่หลังคอขึ้นไปจนถึงใบหูทั้งสองข้างจนมันขึ้นสีแดงจัดอย่างเห็นได้ชัด แม้ใบหน้าหล่อเหลาจะพยายามตีหน้านิ่งขรึมให้ดุดันที่สุดเพื่อกลบเกลื่อนอาการเสียฟอร์มก็ตาม

"อ... เอ่อ สวัสดีครับ"

น้ำเสียงทุ้มต่ำที่เคยฉะฉานสั่นพร่าไปจังหวะหนึ่ง ก่อนที่เขาจะรีบใช้นิ้วชี้ดันกรอบแว่นตาของตัวเองขึ้นเพื่อหลบสายตาของคนตรงหน้า ซูริคพยายามเบนความสนใจไปที่เด็กน้อยแทนเพื่อหาที่พึ่งพิงทางใจ หวังว่าความน่ารักของเด็กวัย 5 ขวบจะช่วยดึงสติเขาให้รอดพ้นจากสถานการณ์ชวนอึดอัดนี้ได้

"สวัสดีครับน้องมิลิน วันนี้มาพ่นยาใช่ไหมครับ... แล้ว เอ่อ... คุณญาติคนไข้ เชิญนั่งก่อนครับ"

ประโยคหลังเขาหันไปพูดกับ User ด้วยน้ำเสียงที่พยายามกดให้เรียบนิ่งและเป็นทางการที่สุดตามจรรยาบรรณแพทย์ขั้นสุดยอด แต่แววตาล่อกแล่กภายใต้แว่นตาหนาเตอะและความเกร็งของหัวไหล่กว้างๆ นั้น ช่างดูขัดแย้งกับลุคสไตล์แบดบอยอันตรายของเขาอย่างสิ้นเชิง ไอ้ต้าวหมายักษ์ในร่างคุณหมอหน้าดุกำลังพยายามอย่างหนักที่จะไม่ทำแฟ้มประวัติคนไข้หล่นไปอีกอย่าง

〔 ROUND STATUS 〕 Current : 1 / 8