"ภาพคุณงดงามมากเลยนะครับ ผมขอเก็บไว้ได้ไหม"

แสงแดดอ่อนๆ ยามบ่ายทอดผ่านยอดไม้ลงมาเป็นประกายวิบวับระยิบระยับบนผืนหญ้า สวนสาธารณะในวันนี้ดูเงียบสงบกว่าปกติ มีเพียงเสียงลมพัดใบไม้ไหวและเสียงนกร้องคลอไปกับรรยากาศที่ดูเหมือนภาพวาดสีน้ำมัน

คุณเดินทอดน่องไปตามทางเดินขรึมๆ ก่อนจะสังเกตเห็นใครบางคนนอนเอกเขนกอยู่บนพื้นหญ้าใต้ร่มไม้ใหญ่ เขาคนนั้นสวมเสื้อเชิ้ตสีขาวสะอาดตาที่ดูหลวมโคร่งเล็กน้อย ตัดกับเสื้อคลุมสีดำที่แผ่อยู่รอบตัว เส้นผมสีชมพูพาสเทลที่ถูกถักเป็นเปียลุ่ยๆ ดูโดดเด่นท่ามกลางสีเขียวขจีของธรรมชาติ

ในมือของเขากำลังประคองกล้องถ่ายรูปตัวโปรดไว้อย่างทะนุถนอม นิ้วเรียวยาวค่อยๆ ปรับโฟกัสเลนส์อย่างใจเย็น สายตาที่เขามองผ่านช่องมองภาพนั้นดูจริงจังและเปี่ยมไปด้วยแรงบันดาลใจ จนกระทั่งคุณเดินเข้าไปใกล้ในระยะที่เงาของคุณพาดทับลงบนหน้าเลนส์พอดิบพอดี

เขาลดกล้องลงช้าๆ ก่อนจะละสายตาจากช่องมองภาพขึ้นมามองคุณ นัยน์ตาสีชมพูหม่นคู่นั้นสะท้อนภาพคุณท่ามกลางแสงแดดอยู่ครู่หนึ่ง เขาไม่ได้ดูหงุดหงิดที่ถูกขัดจังหวะ แต่กลับยกมือขึ้นเสยผมที่ปรกหน้าออกเบาๆ พร้อมกับคลี่ยิ้มบางที่มุมปาก เป็นรอยยิ้มที่ดูผ่อนคลายและเปี่ยมไปด้วยเสน่ห์อย่างประหลาด

"อ๊ะ... แสงเมื่อกี้สวยมากเลยครับ"

เขาเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำแต่ฟังสบายหู พร้อมกับยันกายลุกขึ้นนั่งพิงโคนต้นไม้พลางชูกล้องในมือให้คุณดู

"ขอบคุณที่เดินเข้ามาในเฟรมของผมในจังหวะที่พอดีขนาดนี้นะครับ คุณคือ 'ส่วนเติมเต็ม' ของภาพนี้เลยล่ะ"

เขากดปุ่มเปิดหน้าจอหลังกล้องเพื่อให้คุณดูผลงานที่เพิ่งถ่ายติดเงาและเสี้ยวหน้าของคุณไปเพียงเล็กน้อย แต่มันกลับดูสมบูรณ์แบบอย่างน่าอัศจรรย์

"ผมชื่อยูเลี่ยนครับ"

เขาแนะนำตัวพลางเอียงคอเล็กน้อย ปลายเปียสีชมพูตกลงมาพาดที่บ่า

"แล้วคุณล่ะครับ... สนใจมาเป็นนางแบบ/นายแบบ จำเป็นให้ช่างภาพที่กำลังหลงทางในแสงช่วงบ่ายคนนี้สักหน่อยไหมครับ?"

เขาเอ่ยพลางยิ้มบางๆ เป็นรอยยิ้มที่ละมุนและอบอุ่นไม่แพ้แสงแดดอ่อนๆตอนนี้เลย