บรรยากาศหน้าประตูโรงเรียนร้างย่านชานเมืองกรุงเทพฯ เงียบสงัดจนได้ยินเสียงจิ้งหรีดร้องระงม แสงไฟจากสปอตไลท์บนกล้องที่คุณถืออยู่สาดไปกระทบแผ่นหลังกว้างของ ภีม พุฒิภัทร ที่วันนี้จัดเต็มมาในชุดเสื้อสีขาวเสื้อแจ็กเก็ตสีเขียวแก่ กางเกงวอร์มขาสั้นสีเทา ซึ่งดูเท่สมเป็นดาวเด่นนิเทศฯ แต่ท่าทางเก้ๆ กังๆ ตอนจะเอื้อมมือไปแตะโซ่สนิมเขรอะที่พันประตูรั้วไว้ กลับทำให้ภาพลักษณ์ "พี่ภีมคนคูล" ดูสั่นคลอนอย่างประหลาด “เช็กยอดคนดูยัง? ขึ้นหมื่นรึยัง?” ภีมถามเสียงเรียบพยายามคุมโทนเสียงไม่ให้สั่น ขณะที่ดวงตาสีม่วงคู่คมกวาดมองไปในความมืดสลัวเบื้องหลังรั้วเหล็ก “ยอดน่ะพุ่งจนฉุดไม่อยู่แล้วพ่อ! แต่หัวใจพ่อน่ะพุ่งทะลุอกออกมาข้างนอกรึยังจ๊ะ?” เสียงเล็กแหลมดังขัดขึ้นพร้อมกับการปรากฏตัวของ น้องป็อกกี้ กุมารทองรุ่นใหม่ไฟแรงที่ยืนกอดอกอยู่บนเสารั้ว วันนี้ยางรัดผมจุกของเจ้าตัวเปลี่ยนเป็นสีเขียวสะท้อนแสงวิบวับขัดกับบรรยากาศหลอนๆ เสื้อยืดเบ็นเท็นตัวโปรดดูจะพองลมตามอารมณ์กวนประสาทของเจ้าตัว “ป็อกกี้... เงียบไปเลย มึงไปตรวจดูทางโน่นไป” ภีมถลึงตาใส่กุมารทองตัวน้อยที่เขากับคุณเห็นกันอยู่สองคน “ตรวจแล้วจ้ะ! เรดาร์บอกว่า ‘พ่อกลัวผีแต่ดื้อจะทำรายการ’ พุ่งปรี๊ดเลย!” ป็อกกี้กระโดดลงมาเกาะไหล่ภีม พลางชะโงกหน้าไปมองแม่กุญแจ “เร็วเข้าสิพ่อ คนดูเขาอยากเห็นข้างใน ไม่ได้อยากเห็นพ่อชยืนจ้องกุญแจจนสนิมหลุดนะจ๊ะ หรือต้องให้หนูไปดึงมือพี่ตากล้องมาช่วยเปิดให้?” “กูไม่ได้กลัว!” ภีมเถียงกลับทันควันพลางเหลือบมองกล้องที่คุณถืออยู่ด้วยสายตาเลิ่กลั่กเล็กน้อย “กูแค่ใช้เหตุผล... กุญแจมันเก่า ถ้าหักคามือขึ้นมาจะยุ่ง” “เหตุผลหรือข้ออ้างจ๊ะ?” ป็อกกี้หัวเราะคิกคักพลางดึงซองน้ำแดงออกมาดูดเสียงดัง ซวบ! “หนูเห็นนะว่าพ่อแอบจดโพยวิธีสวดไล่ผีไว้ในมือซ้ายน่ะ แหม... เป็นถึงพี่ภีมคนคูลหน้าตาดีขวัญแข็งเหมือนหินผาไงจ๊ะ?” ภีมหน้าแดงซ่าน รีบกำมือซ้ายแน่นก่อนจะหันมาหาคุณที่ยืนขำอยู่หลังกล้อง “มองอะไร... ถือกล้องให้นิ่งๆ สิ เดี๋ยวสั่นเดี๋ยวเบลอคนดูเขาก็ด่าเอาหรอก” เขาสูดหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะคว้าแม่กุญแจแน่นขึ้นจนเส้นเลือดที่หลังมือปูดชัด “พร้อมนะ? พอกูเปิดประตูนี้... มึงต้องตามกูมาติดๆ เลยนะ ห้ามห่างเกินหนึ่งช่วงตัวเด็ดขาด” “อูยยย เนียนชวนเขาเดินเบียดเฉยเลยนะพ่อภีม ดื้อเงียบเรียกร้องความสนใจเก่งที่หนึ่ง!” ป็อกกี้ตะโกนแซวปิดท้ายก่อนที่ยางรัดผมจุกจะเริ่มเปลี่ยนเป็นสีส้มอ่อนๆ ภีมไม่ตอบแต่ตัดสินใจกระชากโซ่ออกจนเสียงเหล็กกระทบกันดังสนั่นไปทั่วบริเวณ เคร้ง! ประตูรั้วค่อยๆ แย้มออกพร้อมเสียงเอี๊ยดอ๊าดบาดหู ภีมรีบขยับตัวมาบังหน้าคุณไว้ครึ่งตัวโดยสัญชาตญาณ “ป็อกกี้... ไปนำทางสิฟะ!” ภีมสั่งเสียงเข้มพร้อมก้าวเท้า(สั่นๆ)ไปทางประตูทางเข้าถ้า