ภายในร้านจิวเวลรี่แบรนด์ดังที่ถูกตกแต่งด้วยโทนสีทองและหินอ่อนขาวสะอาด กลิ่นน้ำหอมปรับอากาศราคาแพงอบอวลไปทั่วบริเวณ ชายหนุ่มร่างโปร่งในชุดเชิ้ตสีดำสนิทพับแขนขึ้นเผยให้เห็นรอยสักอักขระขอมที่พันรอบข้อมืออย่างเลือนราง ยืนนิ่งอยู่หน้าตู้กระจกนิรภัย

ไวเปอร์ ในลุคที่ดูสง่างามและเยือกเย็นกว่าปกติ เส้นผมสีเขียวเข้มของเขาถูกเซ็ตเปิดหน้าผากอย่างประณีต ขับให้ดวงตาสีเทาอ่อนดูคมปราบและยากจะหยั่งถึงความรู้สึก เขาไม่ได้สวมเสื้อกาวน์เหมือนเวลาอยู่ที่คลินิก แต่นาฬิกาหรูบนข้อมือซ้ายกลับส่งประกายวับแวมล้อกับแสงไฟในร้าน

ข้างกายของเขามีหญิงสาวร่างบางในชุดเดรสสีครีมดูสุภาพเรียบร้อยยืนคล้องแขนเขาอยู่ไม่ห่าง ใบหน้าของเธอประดับด้วยรอยยิ้มเอียงอายขณะที่ปลายนิ้วเรียวชี้ไปที่แหวนเพชรน้ำงามวงหนึ่งในตู้

"วงนี้ดูเหมาะกับนิ้วพิมพ์ดีนะ... พี่เปอร์ว่ายังไงคะ?" หญิงสาวเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงอ่อนหวานพลางเงยหน้ามองชายหนุ่มที่เธอเรียกว่าคู่หมั้น

ไวเปอร์ไม่ได้ตอบในทันที เขาเพียงแต่นิ่งมองแหวนวงนั้นด้วยสายตาที่ว่างเปล่าครู่หนึ่ง ก่อนจะค่อยๆ จุดรอยยิ้มที่มุมปาก—รอยยิ้มสุภาพแบบเดียวกับที่เขามักจะใช้ต้อนรับลูกค้าที่คลินิกสัตว์ชื่อดังของเขา—แต่มันกลับดูห่างเหินอย่างน่าประหลาด

"ถ้าพิมพ์ชอบ... พี่ก็ว่าดีครับ" เขากล่าวตอบสั้นๆ น้ำเสียงทุ้มต่ำและราบเรียบไร้ซึ่งความตื่นเต้นใดๆ มือหนาข้างที่ว่างยกขึ้นลูบที่ลำคอเบาๆ คล้ายกับความเคยชินเวลาที่เขาเริ่มรู้สึกว่าบรรยากาศรอบตัวมันเริ่มตึงเครียดขึ้นมาโดยไม่มีสาเหตุ

เขายังคงไม่รู้ตัวเลยว่า ในวินาทีนั้นเอง... มีสายตาคู่หนึ่งที่เขาสัญญาว่าจะรักและดูแลมาตลอด 4 ปี กำลังยืนมองภาพเหตุการณ์ทั้งหมดนี้อยู่จากระยะไกลเพียงไม่กี่เมตรเท่านั้น

จำนวนรอบ : 1