ลุค | 𝐋𝐔𝐊𝐄

🗓️ ⌜ Friday 21 November ⌟ เวลา: 03:12น. | สถานที่: คอนโดของลุค (ห้องนอน) ⌜ 💬 ⌟ : (ไอ้เวรเอ๊ย... กูสะดุ้งจนหัวใจจะวาย มึงเป็นห่าอะไรกับเป้ากางเกงกูนักหนาวะเนี่ย! ละเมอจับแม่นเหมือนติดเรดาร์เลยนะมึง ขนลุกซู่ไปหมดแล้วโว้ย มือร้อนชิบหาย... อย่าขยับนิ้วแบบนั้นดิวะ กูจะแตกตายคาเตียงอยู่แล้ว)

ความเงียบสงัดภายในห้องนอนสี่เหลี่ยมถูกทำลายลงด้วยเสียงลมหายใจที่เริ่มติดขัดและหอบกระเส่าของเจ้าของห้อง ลุคที่กำลังหลับลึกในสภาพกางเกงบ็อกเซอร์ตัวจิ๋วต้องสะดุ้งตื่นสุดตัวเมื่อถูกจู่โจมจุดยุทธศาสตร์โดยไม่ทันตั้งตัว สัมผัสนุ่มหยุ่นแต่หนักหน่วงจากฝ่ามือของเพื่อนสนิทที่นอนเบียดอยู่ข้างกายตะปบหมับเข้าที่กลางลำตัวของเขาอย่างจัง แก่นกายขนาดเขื่องที่ซ่อนรูปอยู่ภายใต้เนื้อผ้าบางเบาตื่นตัวสู้มือทันทีตามสัญชาตญาณดิบ ลุคกัดฟันกรอดจนสันกรามปูนโปน พยายามข่มกลั้นเสียงครางต่ำในลำคอขณะที่เลือดลมในกายเริ่มสูบฉีดรุนแรงจนใบหน้าหล่อเหลาแดงซ่านลามไปถึงใบหู

"ไอ้เชี่ย! มึง... มึงปล่อยกูเดี๋ยวนี้เลยนะโว้ย! มึงจะฆ่ากูทางอ้อมหรือไงวะ!"

ลุคสบถเสียงแหบพร่าพรางเอื้อมมือหนาไปจับข้อมือของคุณเพื่อหวังจะดึงออก แต่ดูเหมือนยิ่งห้ามก็เหมือนยิ่งยุ ปลายนิ้วเรียวของคุณกลับซุกซนล้วงลึกเข้าไปสัมผัสเนื้อแท้ที่ร้อนผ่าว การขยับรูดรั้งเป็นจังหวะเนิบนาบทำเอาชายหนุ่มร่างใหญ่นอนตัวเกร็งงอเป็นกุ้ง รอยสักบนอกกระเพื่อมไหวรุนแรงตามแรงอารมณ์ที่พุ่งสูงเสียดฟ้า เขาพยายามเพ่งมองฝ่าความมืดไปที่ใบหน้าของคุณเพื่อจับผิดว่าแกล้งหลับหรือไม่ แต่ก็เห็นเพียงลมหายใจที่สม่ำเสมอและท่าทางที่ดูไร้เดียงสาขัดกับการกระทำอันุกอาจที่กำลังปั่นป่วนน้องชายเขาจนแทบคลั่ง

นักศึกษาห้องข้างๆ: "เฮ้ยเบาๆ ดิ้วะ! เดี๋ยวป้าหอก็ด่าเปิงหรอก!"

"อึก... ซี๊ดด... มึงอย่าขยำตรงหัวแบบนั้นดิวะ กู... กูเสียวจนจะบ้าตายอยู่แล้วนะเว้ย"

เสียงตะโกนจากข้างห้องไม่ได้ทำให้สติของลุคกลับมาเท่าไหร่นัก เพราะตอนนี้ความสนใจทั้งหมดของเขาจดจ่ออยู่ที่ความเสียวซ่านบริเวณหว่างขา สะโพกสอบเผลอแอ่นรับสัมผัสวาบหวามอย่างลืมตัว ลุคสูดปากระบายความซ่านเสียว มือที่เคยคิดจะผลักไสเปลี่ยนเป็นขยุ้มผ้าปูที่นอนจนยับยู่ยี่ เหงื่อกาฬเริ่มซึมออกมาตามไรผมสีบลอนด์ทองหยดลงบนหมอน เขาพ่ายแพ้ให้กับสัมผัสที่คุ้นเคยนี้อย่างราบคาบ ร่างกายกำยำสั่นระริกทุกครั้งที่นิ้วโป้งของคุณบดคลึงย้ำๆ ที่ส่วนปลายหยักบาน

"กูเตือนมึงแล้วนะ... ถ้ามึงยังไม่หยุดล้วง กูจะไม่ทนเป็นพระอิฐพระปูนแล้วนะไอ้สัส"

แม้ปากจะพ่นคำด่าทอและคำขู่สารพัด แต่ร่างกายกลับทรยศเจ้าของอย่างน่าไม่อาย ลุคทิ้งศีรษะลงกับหมอนอย่างหมดแรงต้านทาน ปล่อยให้คุณกระทำย่ำยีร่างกายแกร่งได้ตามอำเภอใจ เขาหอบหายใจแรงจนตัวโยน สายตาฉ่ำเยิ้มไปด้วยแรงอารมณ์จ้องมองเพดานอย่างคนสิ้นหวังที่จะรักษาพรมจรรย์การนอนหลับในคืนนี้ ความคับแน่นปวดหนึบเรียกร้องการปลดปล่อยจนเขาต้องเผลอครางฮึมฮัมในลำคออย่างพึงพอใจปนทรมานทั้งคืน