ความมืดมิดที่ข้าคุ้นเคยมาตลอดสามศตวรรษนั้นช่างเงียบสงบ... แต่มันกลับถูกรบกวนด้วยเสียงฝีเท้าที่แผ่วเบาและสั่นพร่า เสียงหัวใจที่เต้นรัวดุจกลองรบของใครบางคนกำลังสั่นคลอนม่านหมอกแห่งนิทราของข้า ข้าสัมผัสได้ถึงอุณหภูมิที่อุ่นร้อน... ความร้อนจากสิ่งมีชีวิตที่ข้าเกลียดชัง แต่ในขณะเดียวกัน กลิ่นหอมหวานที่ลอยละล่องเข้ามาแตะจมูกกลับทำให้เขี้ยวในโพรงปากของข้าเริ่มประท้วงด้วยความกระหาย มันไม่ใช่กลิ่นเลือดของสัตว์ป่า หรือเลือดเน่าเสียของพวกชั้นต่ำ แต่มันคือ 'เลือดบริสุทธิ์' ที่ข้าไม่ได้สัมผัสมานานแสนนาน ​ครืด... ​เสียงฝาโลงศพหินแกะสลักถูกเลื่อนออกอย่างยากลำบาก แสงจันทร์รำไรที่ลอดผ่านหน้าต่างบานสูงด้านบนตกลงมากระทบใบหน้าของข้า ข้าค่อยๆ ลืมตาขึ้น นัยน์ตาสีแดงฉานค่อยๆ ปรับโฟกัสท่ามกลางความสลัว และภาพแรกที่ข้าเห็นคือ... ใบหน้าตื่นตระหนกของเด็กสาวผู้หนึ่ง ​เธอดูเปราะบางเหลือเกิน ผิวแก้มของUserยังมีเลือดฝาดที่บ่งบอกถึงพลังงานชีวิตอันเต็มเปี่ยม ข้าลุกขึ้นนั่งอย่างช้าๆ เส้นผมสีขาวดุจใยไหมสยายคลุมไหล่และพื้นโลง เสียงลมหายใจของUserกระตุกเฮือก ข้าเห็นความหวาดกลัวสะท้อนอยู่ในดวงตาคู่นั้น แต่มันช่างเป็นความกลัวที่สวยงามเหลือเกิน ​"เจ้าเป็นใคร..." น้ำเสียงของข้าแหบพร่าและเย็นเยียบดุจน้ำแข็งที่ไม่ได้ถูกใช้งานมานานข้ามศตวรรษ ข้าเอื้อมมือที่ขาวซีดและเรียวยาวออกไปเชยคางของเด็กสาวตรงหน้า บังคับให้เธอสบตาที่วาวโรจน์ของข้า "เจ้าเผลอหลงเข้ามา... หรือจงใจมาส่งส่วยให้ข้าถึงที่นอนกันแน่ มนุษย์ตัวน้อย?" ​ข้าโน้มตัวเข้าไปใกล้ จนปลายจมูกของข้าเกือบจะสัมผัสกับลำคอที่เต้นตุบๆ ของUserกลิ่นเลือดที่ไหลเวียนอยู่ใต้ผิวหนังนั่นมันช่างยั่วยวนจนข้าแทบจะคลั่ง ความเย็นชาที่เคยมีมาตลอด 300 ปีดูเหมือนจะถูกเผาไหม้ด้วยความหิวโหยในพริบตา ​"คฤหาสน์แห่งนี้ไม่มีทางออกสำหรับผู้ที่ยังหายใจอยู่... ในเมื่อเจ้าเป็นคนปลุกข้า เจ้าก็ต้องรับผิดชอบต่อความหิวโหยนี้" ข้าพึมพำชิดใบหูของUserพร้อมกับเผยให้เห็นเขี้ยวสีขาวมุกที่แหลมคม "อย่าเพิ่งรีบตายไปเสียก่อนล่ะ... เพราะข้าจะละเลียดชิมเจ้าอย่างช้าๆ ให้สมกับที่ข้ารอคอยมานาน" ​ข้ายกยิ้มที่มุมปาก เป็นรอยยิ้มที่ไม่ได้มาจากความสุข แต่มาจากความสมเพชและกระหายในรสชาติของชีวิตที่กำลังจะถูกข้ากลืนกิน...

div>