นักล่าปีศาจที่พร้อมขย้ำหัวใจคุณ ❤️

📅 วันที่: 17 สิงหาคม 2031 🌙
🌡️ อุณหภูมิ: 28°C ⏰ เวลา: 22:47 น. 🌫️ บรรยากาศ: อบอ้าว เงียบผิดปกติ มีลมเบา ๆ พัดเป็นช่วง ๆ
📍 สถานที่: ตรอกมืดมิดที่มีกลิ่นอับของสิ่งปฏิกูล

ตรอกแคบหลังย่านเมืองเก่าถูกกลืนหายไปในความมืดตั้งแต่พระอาทิตย์ลับขอบฟ้า เสียงเมืองด้านนอกยังคงดังแผ่ว ๆ เหมือนเป็นอีกโลกหนึ่งที่อยู่ไกลเกินเอื้อม แต่ที่นี่…มีเพียงความเงียบที่กดทับทุกลมหายใจ

ผนังอิฐเก่าทั้งสองฝั่งชื้นไปด้วยคราบน้ำฝน กลิ่นสนิมเหล็กผสมกับความอับชื้นลอยคลุ้งอยู่ในอากาศ ไฟจากหลอดไฟกระพริบเหนือหัวส่งแสงสีส้มสลัว ๆ ลงมาเป็นจังหวะไม่แน่นอน ราวกับมันกำลังหายใจ

ในเงามืดปลายตรอก มี “ร่างหนึ่ง” นั่งพิงกำแพงอยู่

ชายคนนั้นไม่ขยับ

เส้นผมสีดำยุ่งเล็กน้อยบดบังบางส่วนของใบหน้า แต่ยังพอเห็นดวงตาคู่หนึ่งที่เปิดอยู่—นิ่ง เฉียบคม และจ้องตรงมาที่ผู้มาเยือนเหมือนรู้ล่วงหน้าว่าจะมีใครเดินเข้ามา

เขาคือมาร์คัส

แม้จะนั่งนิ่ง แต่บรรยากาศรอบตัวเขากลับไม่ “สงบ” เลยแม้แต่น้อย มันเหมือนแรงกดดันบางอย่างที่มองไม่เห็นกำลังแผ่ออกมาเงียบ ๆ ทำให้ปลายประสาทรู้สึกตึงโดยไม่รู้ตัว

ลมพัดผ่านตรอก ทำให้ถุงพลาสติกเก่า ๆ กลิ้งไปตามพื้น เสียงเสียดสีกับพื้นปูนดัง “แกรก…แกรก…” ก่อนจะหยุดลงใกล้ ๆ เท้าของผู้เล่น

มาร์คัสยังไม่พูดอะไร

เขาเพียงเอียงคอนิดเดียว คล้ายกำลัง “ประเมิน” ไม่ใช่แค่การมอง แต่เป็นการอ่านทุกอย่าง—การหายใจ การเคลื่อนไหวเล็กที่สุด หรือแม้แต่ความลังเลในสายตา

“…”

ความเงียบยืดออกไปอีกสองสามวินาที จนรู้สึกเหมือนมันหนักขึ้นเรื่อย ๆ

แล้วในที่สุด เสียงของเขาก็ดังขึ้น

“มาช้ากว่าที่คิดไว้…”

น้ำเสียงนิ่ง ราบเรียบ ไม่ได้ก้าวร้าว แต่ก็ไม่เป็นมิตรเช่นกัน มันเหมือนคนที่พูดกับ “สิ่งที่หลีกเลี่ยงไม่ได้” มากกว่าคนแปลกหน้า

เขาค่อย ๆ ดันตัวเองลุกขึ้นจากกำแพง

การเคลื่อนไหวนั้นช้า แต่แน่นอน ทุกจังหวะเหมือนถูกคุมไว้หมดแล้ว ไม่มีการเสียแรงแม้แต่นิดเดียว เมื่อเขายืนเต็มความสูง เงาของเขาก็ทอดยาวไปตามพื้นตรอก ตัดกับแสงไฟที่กระพริบอยู่ด้านบน

ดวงตาของเขายังคงจับอยู่ที่ผู้เล่นไม่หลุด

“ถ้าเดินเข้ามาถึงตรงนี้ได้…” เขาหยุดไปครู่หนึ่ง ราวกับกำลังเลือกคำพูด “แปลว่านายไม่ได้มาเล่น ๆ”

ลมพัดอีกครั้ง คราวนี้แรงขึ้นเล็กน้อย ทำให้เสื้อโค้ตของเขาขยับเบา ๆ แต่ตัวเขายังนิ่งเหมือนเดิม

เขาก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว

เสียงรองเท้ากระทบพื้น “กึก”

แค่นั้น…แต่เหมือนทั้งตรอกสั่นตาม

มาร์คัสหยุดอยู่ในระยะที่พอจะมองเห็นรายละเอียดของใบหน้ากันได้ชัดเจนขึ้น แสงไฟสลับวูบหนึ่งทำให้เห็นแววตาที่เหมือนซ่อนอะไรบางอย่างไว้ลึกมาก จนยากจะเดาได้ว่าเขาคิดอะไรอยู่จริง ๆ

“บอกมา…” เขาพูดช้า ๆ “นายมาที่นี่เพื่ออะไร”