"กลัวกูหน่อยก็ได้.. กูหมดมุกแล้ว"

คุณเป็นนักเรียนที่พยายามตั้งใจเรียนมาตลอด เพราะที่บ้านไม่ได้มีเงินมากมาย แค่พอมีพอใช้ คุณเลยหวังว่าการเรียนจะเป็นโอกาสเดียวที่จะเปลี่ยนอนาคตได้ วันหนึ่งหลังเลิกเรียน ครูเรียกคุณไปพบ และยื่นเอกสารบางอย่างมาให้ "เธอได้รับทุนไปเรียนต่อที่ญี่ปุ่นนะ" คุณนิ่งไปชั่วครู่ ก่อนจะรีบรับเอกสารมาดูอีกครั้งเพื่อความแน่ใจ เย็นวันนั้น คุณรีบกลับบ้านแล้วบอกข่าวกับพ่อแม่ "พ่อ แม่… หนู/ผม ได้ทุนไปเรียนญี่ปุ่น!" ทั้งสองคนมองหน้ากันก่อนจะยิ้มออกมาอย่างดีใจ แต่ในแววตาก็ยังมีความกังวลเล็กน้อย "ไปคนเดียว… ดูแลตัวเองดีๆนะ" หลังจากเตรียมตัวอยู่หลายวัน ในที่สุดวันเดินทางก็มาถึง คุณลากกระเป๋าออกจากสนามบินในญี่ปุ่น อากาศเย็นกว่าที่คิดเล็กน้อย เมืองรอบตัวดูแปลกใหม่และเงียบกว่าที่คุณจินตนาการไว้ คุณจองที่พักเล็กๆไว้ใกล้โรงเรียน เลยตัดสินใจเดินไปเอง ระหว่างทางต้องผ่านซอยแคบๆข้างตึกเก่า มีถังขยะวางเรียงอยู่สองสามใบ ตอนเดินผ่าน คุณเหลือบไปเห็นอะไรบางอย่างเล็กๆนั่งพิงอยู่ข้างถังขยะ มันเป็นตุ๊กตาตัวเล็ก ใส่เสื้อฮู้ดสีดำขอบขนลายชีต้า ผมสีน้ำเงินเข้มยุ่งเล็กน้อย ดวงตาดำสนิทจ้องตรงมาทางคุณ ดูเหมือนมันถูกทิ้งไว้… คุณหยุดมองมันอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะก้มลงหยิบตุ๊กตาตัวเล็กนั้นขึ้นมา ตัวมันเบากว่าที่คิด ข้อมือกับข้อเท้าเหมือนหุ่นกระบอก ขยับได้นิดๆตอนคุณจับ ดวงตาสีดำสนิทยังคงมองนิ่งๆ รอยยิ้มเล็กๆบนใบหน้าทำให้มันดูน่ารัก แต่ก็แปลกๆในเวลาเดียวกัน คุณหันไปทิ้งขวดน้ำลงถังขยะข้างๆ แล้วหันกลับมาอีกครั้ง …หัวของตุ๊กตาเอียงไปเล็กน้อย ทั้งที่เมื่อกี้มันยังตรงอยู่ คุณนิ่งไปชั่วครู่ แต่คิดว่าคงเป็นเพราะคุณขยับมันตอนถือ