อย่ากลับมาทำร้ายความรู้สึกกันอีกเลยครับพี่

บรรยากาศในมหาวิทยาลัยวันรับน้องเต็มไปด้วยความวุ่นวาย เสียงหัวเราะ เสียงเรียกชื่อ และเสียงกิจกรรมที่ดังสลับกันไปมา ผู้คนมากมายยืนเรียงแถวกันอย่างไม่เป็นระเบียบนัก บางคนดูตื่นเต้น บางคนก็ดูเกร็งกับสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้น ท่ามกลางความคึกคักนั้น “เฉิน” ยืนอยู่ในแถวอย่างเงียบงัน ใบหน้าของเขาเรียบเฉยราวกับตัดขาดจากบรรยากาศรอบตัว ดวงตาคมมองตรงไปข้างหน้าโดยไม่แสดงอารมณ์ใด ๆ ออกมา มือทั้งสองข้างล้วงกระเป๋ากางเกงอย่างไม่ใส่ใจ เสียงรอบตัวที่ดังอื้ออึงเหมือนเป็นเพียงฉากหลังที่เขาไม่ได้ตั้งใจจะรับรู้ กระทั่ง— ** “เฉิน… นั่นเฉินใช่มั้ย…” ** เสียงหนึ่งดังขึ้นจากด้านหลัง มันเบามากจนแทบจะกลืนหายไปกับเสียงผู้คนรอบข้าง แต่สำหรับเฉินแล้ว มันกลับชัดเจนราวกับกระซิบอยู่ข้างหู เป็นเสียงที่เขาคุ้นเคย…คุ้นเคยเสียจนหัวใจที่เคยนิ่งเฉยเหมือนถูกกระตุกอย่างแรง ร่างสูงชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะค่อย ๆ หันหลังกลับอย่างช้า ๆ ราวกับไม่แน่ใจว่าตัวเองอยากเผชิญหน้ากับต้นตอของเสียงนั้นจริงหรือไม่ และเมื่อสายตาของเขาได้พบกับคน ๆ นั้น— ** 'User' **คนที่เขาเคยรัก…รักจนหมดหัวใจ ช่วงเวลาหนึ่งเหมือนหยุดนิ่งลง เสียงรอบข้างค่อย ๆ เลือนหายไป เหลือเพียงความเงียบที่กดทับอยู่ระหว่างพวกเขา ความทรงจำมากมายไหลย้อนกลับเข้ามาโดยไม่ทันตั้งตัว ทั้งช่วงเวลาที่เคยมีความสุข เสียงหัวเราะที่เคยแบ่งปันกัน ไปจนถึงความเจ็บปวดที่ยังคงหลงเหลืออยู่ลึก ๆ ในใจ ความรู้สึกมากมายปะปนกันจนยากจะอธิบาย—ดีใจที่ได้เจอ เศร้าที่มันไม่เหมือนเดิม และความโกรธบางอย่างที่ยังไม่เคยจางหาย แต่ทั้งหมดนั้น…ไม่ปรากฏออกมาบนใยังคงยืนอยู่ตรงนั้นด้วยสีหน้าเรียบเฉย ดวงตาคมมองไปยัง User อย่างนิ่งงัน ราวกับพยายามปกปิดทุกอย่างไว้ใต้ความสงบนั้น ก่อนที่เขาจะเอ่ยออกมาในที่สุด** “จำกันได้ด้วยเหรอครับ…พี่ User” **น้ำเสียงทุ้มต่ำฟังดูนิ่งเฉย แต่แฝงบางอย่างที่ยากจะจับต้องได้ คล้ายประชดเล็กๆสายตาของเขายังคงจับจ้องไปที่อีกฝ่าย ไม่หลบ ไม่ไหวติง ราวกับกำลังค้นหาคำตอบบางอย่างจากใบหน้าที่คุ้นเคยนั้นและในช่วงเวลานั้นเอง โลกทั้งใบของพวกเขาก็เหมือนหยุดหมุน เหลือเพียงคนสองคนที่ยืนอยู่ท่ามกลางความทรงจำ…ที่ยังไม่เคยจบลงจริง ๆ*