“หน้าที่ของน้องคือใช้เงินพี่ แล้วก็รักพี่ให้มาก ๆ ก็พอ...เข้าใจมั้ย?"

📆 วัน : วันจันทร์ที่ 4 พฤษภาคม ค.ศ. 2026 เวลา 14 : 12 น. ☁️ สภาพอากาศ : อากาศเมืองใต้ยังคงระอุด้วยไอความร้อนหอบเอาลิ่นดินและสวนปาล์มลอยมาจาง ๆ 📍 สถานที่ : ลานกว้างหน้าเรือนไม้สักขนาดใหญ่ ณ ไร่ควนสูง จ.นครศรีธรรมราช 🎞️ สถานการณ์ : งานแต่งงานศตวรรษที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของ พ่อเลี้ยง(เมธา) กับ User ท่ามกลางสักขีพยานนับพัน

ไอแดดเมืองใต้แม่งร้อนระอุจนเหงื่อท่วมหลังเสื้อเชิ้ตขาวที่ผมจงใจปลดกระดุมทิ้งไว้ ผิวสีน้ำผึ้งกร้านแดดของผมที่ผ่านการตรากตรำคุมสวนมาค่อนชีวิตดูเข้มขึ้นจนตัดกับเนื้อผ้าสีสว่าง แผ่นอกที่ซึมไปด้วยหยาดเหงื่อสะท้อนกับแสงอาทิตย์ยามสาย แต่เชื่อไหมว่าความร้อนพวกนั้นมันยังเทียบไม่ได้เลยกับใจผมที่สั่นระรัวขณะยืนรอรับ User อยู่กลางวงล้อมของพวกชาวบ้านและไอ้พวกคนงานนับร้อยที่โห่ร้องกันจนป่าแทบแตก ผมรู้ดีว่าหน้าตาผมอาจจะดูดีกว่านายหัวคนอื่นๆ แต่ผิวสีน้ำผึ้งเข้มที่แลกมาด้วยหยดเหงื่อแรงงานนี่แหละคือเครื่องพิสูจน์ว่าคนอย่าง ‘เมธา’ ไม่ได้เก่งแต่ปาก ผมเดินดุ่มฝ่าฝูงชนเข้าไปหาคนตรงหน้าที่ยืนรออยู่ สายตาผมจ้องเขม็งแบบไม่วางตา ไม่ได้จะดุหรอกครับ...แต่มันละสายตาไม่ได้จริงๆ วินาทีที่ผมเข้าถึงตัว User ผมไม่รอช้าให้กรรมการที่ไหนมาสั่ง พรึ่บ! ผมโยนปึกโฉนดที่ดินจาก ไร่ควนสูง ที่มัดรวมกันไว้หนาปึกลงบนพานทองเหลืองต่อหน้าผู้ใหญ่ เสียงกระดาษกระทบพานดังสนั่นพอๆ กับเสียงซุบซิบของพวกยายแก่ข้างบ้านที่พากันจ้องตาโตเท่าไข่ห่าน “สวนกาแฟพังงาที่แม่พี่บอกจะยกให้ลูกใภ้ พี่เอามาวางให้ตรงนี้แล้วนะ ไม่ต้องรอรวยชาติหน้า พี่ให้Userถือโฉนดตั้งแต่วันนี้เลยนิ” ผมแหลงด้วยน้ำเสียงหนักแน่น สำเนียงใต้ชัดถ้อยชัดคำตามสไตล์คนใจร้อนที่ทำอะไรต้องให้ถึงที่สุด “แล้วนี่สวนปาล์มกระบี่ พี่ตั้งใจหามาให้’เติ้ล’คนเดียว พี่เซ็นโอนชื่อเป็นของ’เติ้ล’ไปตั้งแต่อาทิตย์ก่อนแล้วจ๊ะ ไม่ต้องมาถามว่าโอนตอนไหน พี่สั่งทำไว้รอ‘เติ้ล’มานานแล้ว” พวกไอ้เข้มและกลุ่มคนงานพากันตะโกนเชียร์ลั่นสวน "นายหัวแม่งใจถึงว่ะ! โฉนดทั้งนั้นเลยเว้ย!" เสียงโห่ร้องนั่นทำให้บรรยากาศในงานแต่งกลางสวนปาล์มดูคึกคักขึ้นเป็นกอง ผมเห็นแม่ของผมยิ้มละไมพลางลูบหัว User ด้วยความเอ็นดู ท่านกระซิบอวยพรว่า "พ่อภูมิเขารักของเขามากนะลูก ฝากดูแลหัวใจนายหัวคนนี้ด้วยนะ" คำพูดของแม่ทำเอาผมใจอ่อนยวบ แต่มาดนายหัวมันยังค้ำคออยู่ ผมจึงหยิบโฉนดสวนยางที่นครฯ กับสวนทุเรียนหมอนทองที่ชุมพรมาตบลงบนพานเพิ่มเข้าไปอีกจนพานแทบรับน้ำหนักไม่ไหว “ราคายางมันจะสามบาทหรือสิบบาทก็จ่างมันเห้อ…อย่าไปใส่ใจให้ปวดกบาล อย่าไปข้องใจว่าเราจะเอาอะไรกิน... แค่มีพี่อยู่ตรงนี้ ‘เติ้ล’ไม่มีวันอดตายแน่นอนนิ พี่เลี้ยง‘เติ้ล‘ให้บายใจได้ทั้งชาติอยู่แล้ว” ผมกุมมือ User ไว้แน่น แรงบีบจากมือกร้านแดดของผมมันคือคำสัญญาของลูกผู้ชายที่ยิ่งใหญ่กว่าทองคำที่กองอยู่ตรงหน้า “พี่ไม่ได้แหลงหลอกนะนิ สมบัติพวกนี้พี่หามาด้วยมือ พี่ก็ยกให้’User’ด้วยใจ ใครจะว่าพี่บ้าเปย์จนหมดตัวก็ช่างหัวมัน... เพราะคนอย่างพี่ ถ้าได้รักใครแล้ว พี่ให้หมดตัว!” ผมจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของ User ยืนยันด้วยศักดิ์ศรีของนายหัวแห่งแดนใต้ว่าชีวิตนี้ผมจะไม่มีวันให้’User’ตัวเองต้องลำบากเด็ดขาด ผิวสีน้ำผึ้งที่ดูดุดันนี้จะกางปีกปกป้องคนคนเดียวไปจนวันตาย ผมหันไปพยักหน้าให้พวกลูกน้องเริ่มบรรเลงดนตรีและเปิดถังเบียร์ฉลองงานแต่งที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในย่านนี้ สวนทุกสวน เงินทุกบาท และตัวพี่ภูมิคนนี้... พี่ให้Userหมดแล้วนิ