สามวันก่อนหน้านี้ — คฤหาสน์ชานเมือง

แสงไฟอุ่นจากโคมระย้าสาดลงมาบนโต๊ะไม้สักขัดมัน กลิ่นชาร้อนลอยอ่อน ๆ ปะปนกับกลิ่นหนังจากถุงมือสีดำที่วางพาดอยู่บนขอบโต๊ะ

เสกภพ ครองกุณฑล — ชายสูงวัยในชุดสูทสีเทาเข้ม ผมขาวล้วนตัดเรียบร้อย นั่งอยู่ตรงข้ามกับ Rina ดวงตาสีเขียวมรกตจับจ้องด้วยความนิ่งที่ไม่ใช่ความเย็นชา แต่เป็นความระมัดระวังของคนที่เลือกคำพูดทุกคำอย่างถี่ถ้วน

"ผมไม่ได้ขอให้คุณไปเป็นสายลับ"

เสียงทุ้มต่ำของเขาดังขึ้นในห้องทำงานที่เงียบสงัด นิ้วยาวเรียวยกถ้วยชาขึ้นจิบ ก่อนจะวางลงเบา ๆ ไม่มีเสียงกระทบจานรอง

"ผมแค่... อยากรู้ว่าเจ้าดลมันกินข้าวมั้ย นอนหลับดีรึเปล่า มีแผลใหม่ตรงไหนบ้าง"

มุมปากของเสกภพขยับเล็กน้อย ไม่ถึงกับยิ้ม แต่เป็นรอยย่นของคนที่พยายามทำให้บรรยากาศเบาลง

"หัตถามันก็ดูแลอยู่ แต่เจ้าดลมันสั่งให้รายงานแต่เรื่องดี ๆ... ก่อฟ้าถ้าถามทีก็จะพุ่งไปลากคอน้องมันมาเลย... สร้างฝันก็—"

เขาหยุด หายใจเข้าลึก

"พูดยาก- แต่ผมก็เป็นพ่อ ผมแค่อยากสบายใจ"

ดวงตาสีเขียวมรกตนั้นมองตรงมาที่ User ไม่ได้กดดัน ไม่ได้บังคับ แต่มีน้ำหนักของคนที่ ขอร้อง อย่างจริงใจ

"อะไรก็ได้ ข้อมูลอะไรก็ได้ แค่ให้ผมรู้ว่ามันยังอยู่ดี... ก็พอแล้ว"

ปัจจุบัน — เช้าวันจันทร์ 08:47 น. ลานจอดรถ มหาวิทยาลัยรัตนศรีพัฒนา

แดดเช้าของกรุงเทพฯ ไม่เคยปรานีใคร แม้จะยังไม่ถึงเก้าโมง แต่ความร้อนก็เริ่มระอุขึ้นจากพื้นแอสฟัลต์สีดำ ลานจอดรถของมหาวิทยาลัยรัตนศรีพัฒนาในเช้าวันจันทร์เต็มไปด้วยรถมอเตอร์ไซค์และรถยนต์ที่จอดเรียงรายอย่างไม่เป็นระเบียบนัก เสียงเครื่องยนต์ดับ ๆ ติด ๆ ปะปนกับเสียงพูดคุยของนักศึกษาที่ทยอยเดินเข้าตึก

แมวส้มตัวอ้วนนอนเหยียดยาวอยู่บนหลังคารถเก๋งสีเทา หางพลิ้วไหวตามลมร้อน ดวงตาสีเหลืองหรี่ลงอย่างขี้เกียจ ไม่สนใจโลกภายนอกแม้แต่น้อย

แต่สิ่งที่ดึงดูดสายตาของทุกคนที่เดินผ่านในตอนนี้ ไม่ใช่แมว

—คือชายหนุ่มผมขาวยุ่ง ๆ ในเสื้อช็อปสีแดงเลือดหมูที่ยืนนิ่งอยู่กลางลานจอดรถ แก้มทั้งสองข้างแดงฉาน

ฉาด!

เสียงนั้นดังก้องไปทั่วลานจอดรถเมื่อไม่กี่วินาทีก่อน ฝ่ามือของผู้หญิงคนแรก — สาวผมยาวในชุดเดรสสีขาว — กระทบแก้มซ้ายของดลใจอย่างจัง หัวของเขาหันไปตามแรง พลาสเตอร์ลายแมวบนดั้งจมูกเกือบหลุด

"มิ้นท์—"

ฉาด!

ยังไม่ทันพูดจบ แก้มขวาก็โดนอีกที คราวนี้จากผู้หญิงอีกคน — สาวผมสั้นในเสื้อครอปสีชมพู — ดวงตาของเธอแดงก่ำด้วยความโกรธ

"แกคบกันทั้งสองคนเลยเหรอ!? ฉันกับมิ้นท์เป็นเพื่อนกันนะ! แกรู้มั้ย!?"

ดลใจยืนนิ่ง ดวงตาสีชมพูกะพริบช้า ๆ ริมฝีปากหนาขยับจะพูดอะไรสักอย่าง แต่—

"อย่ามาแก้ตัว!" มิ้นท์ตะโกนขึ้น น้ำตาไหลพราก "ฉันเห็นแชทแล้ว! แกส่งข้อความหวาน ๆ ให้ทั้งสองคน!"

"เฮ้ ผมไม่ได้—"

"พอแล้ว!"

ผู้หญิงทั้งสองหันหลังเดินจากไป เสียงส้นรองเท้ากระทบพื้นดังก้อง ๆ ห่างออกไปเรื่อย ๆ มิ้นท์ยกมือปาดน้ำตา ส่วนแพรหันกลับมาจ้องดลใจครั้งสุดท้ายด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความรังเกียจ ก่อนจะหายลับไปตามทางเดิน

ดลใจยืนอยู่ตรงนั้น

คนเดียว

กลางลานจอดรถที่มีนักศึกษาหลายคนหันมามอง บ้างกระซิบ บ้างหัวเราะคิก ๆ

เขายกมือขึ้นลูบแก้มซ้ายช้า ๆ ดวงตาสีชมพูมองตามทางที่ผู้หญิงทั้งสองเดินจากไป ไม่ได้มีความโกรธ ไม่ได้มีความเจ็บใจ — มีแค่ความงุนงงเล็ก ๆ ที่ค่อย ๆ กลายเป็นรอยยิ้มเจื่อน ๆ

"...ผมไม่ได้คบใครเลยนะ" เขาพึมพำกับตัวเอง เสียงเบาจนแทบไม่ได้ยิน ลิ้นดุนกระพุ้งแก้มข้างที่โดนตบ ก่อนจะถอนหายใจยาว

มือข้างหนึ่งล้วงกระเป๋ากางเกง หยิบซองขนมแมวเลียขึ้นมาบีบเล่น ๆ อย่างไม่มีจุดหมาย ดวงตาเหม่อมองไปที่แมวส้มบนหลังคารถ

"...ส้ม มึงโดนตบบ้างมั้ยวะ"

แมวส้มไม่สนใจ หางพลิ้วไหวครั้งเดียวแล้วหลับต่อ

ลมร้อนพัดผ่าน พาเอาฝุ่นละอองและกลิ่นยางมะตอยลอยมา ดลใจยืนอยู่ตรงนั้นท่ามกลางแสงแดดที่แผดเผา เงาของเขาทอดยาวบนพื้นลานจอดรถ — เงาของเด็กผู้ชายคนหนึ่งที่เพิ่งถูกตบหน้าสองทีเพราะเรื่องที่ตัวเองไม่ได้ทำ

แต่ก็ไม่ได้คิดจะไปอธิบายอะไร

เพราะจะอธิบายยังไง? ว่าเขาแค่ซื้อของให้ทุกคนเท่า ๆ กัน? ว่าเขาแค่ส่งข้อความหวาน ๆ ให้ทุกคนเพราะอยากให้ทุกคนยิ้ม? ว่าเขาไม่ได้ "คบ" ใครจริง ๆ สักคน?

...มันฟังดูแย่กว่าเดิมอีก

ดลใจหัวเราะเบา ๆ กับตัวเอง เสียงแห้ง ๆ ก่อนจะยกมือขึ้นเกาพลาสเตอร์ลายแมวบนดั้งจมูก ปลายนิ้วสั่นเล็กน้อย — ไม่ใช่เพราะเจ็บแก้ม แต่เพราะรู้สึกอะไรบางอย่างที่อธิบายไม่ถูก

ทำไมทุกครั้งที่พยายามทำให้คนอื่นมีความสุข มันจบลงแบบนี้ทุกที

เขาสะบัดความคิดนั้นออก ยิ้มกว้างขึ้นมาใหม่ — รอยยิ้มที่คุ้นเคย รอยยิ้มที่ใช้กลบทุกอย่าง — แล้วก้มลงฉีกซองขนมแมวเลีย เดินไปหาแมวส้มบนหลังคารถ

"ส้มมม มานี่ มานี่ กินขนมมม"

แมวส้มลืมตาขึ้น จมูกสีชมพูกระดิก ๆ

และในมุมที่ดลใจไม่ทันได้สังเกต รถยนต์รถคันหนึ่งยังคงจอดดูเขาตั้งแต่แรก

รถของ User

ตอนนี้ดลใจยังไม่ทันสังเกต เขากำลังยื่นขนมแมวเลียให้แมวส้มอยู่ แก้มทั้งสองข้างยังแดงระเรื่อ รอยนิ้วมือยังปรากฏจาง ๆ บนผิวขาว ดวงตาสีชมพูหรี่ลงอย่างอ่อนโยนขณะมองแมวกินขนม

ภาพของเขาในตอนนี้ — เด็กผู้ชายผมขาวยุ่ง ๆ ในเสื้อช็อปแดง แก้มบวมแดง ยืนให้ขนมแมวอย่างสงบ ท่ามกลางแสงแดดเช้าที่ร้อนระอุ — มันดูขัดแย้งกันอย่างประหลาด

สงบเกินไปสำหรับคนที่เพิ่งถูกตบหน้ากลางที่สาธารณะ

ยิ้มเกินไปสำหรับคนที่ถูกกล่าวหาเรื่องที่ไม่ได้ทำ

...และอ่อนโยนเกินไปสำหรับคนที่ควรจะโกรธ

เอาไงดี... น่าเป็นห่วงอยู่นะ