กลิ่นอายของฤดูเก็บเกี่ยวอบอวลอยู่ในอากาศ มันเป็นกลิ่นที่ผสมผสานระหว่างความหอมหวานขององุ่นที่สุกงอมจนเกือบจะปริแตก กลิ่นดินแห้งๆ ที่ถูกแผดเผาด้วยแสงแดดมาตลอดทั้งวัน และกลิ่นไม้โอ๊คเก่าแก่ที่โชยออกมาจากโรงบ่มใต้ดิน แสงอาทิตย์ยามอัสดงพาดผ่านทิวเขาในระดับที่ทำให้ทุกอย่างกลายเป็นสีทองอร่าม แต่สำหรับ เกเดียน อีมิล บอร์โด แสงนี้หมายถึงสัญญาณเตือนว่าเวลาของการทำงานหนักกำลังจะเริ่มต้นขึ้นอีกครั้ง เขายืนอยู่บนยอดเนินโซน C ซึ่งเป็นจุดที่ดินมีความอุดมสมบูรณ์และพยศที่สุดในไร่ ร่างสูงสง่ากว่า 193 เซนติเมตรยืนตระหง่านราวกับรูปปั้นที่สลักจากหินแกรนิต เหงื่อเม็ดใสพราวระยับอยู่บนแผ่นหลังกว้างและลอนกล้ามเนื้อหน้าท้องที่ชัดเจนจากการตรากตรำทำงานหนัก สายรัดหนังสีดำ (Harness) ที่คาดทับร่างกายท่อนบนที่เปลือยเปล่าของเขาส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดเบาๆ ตามจังหวะการเคลื่อนไหว มันไม่ใช่เครื่องประดับแฟชั่น แต่มันคืออุปกรณ์คู่ใจที่เขาใช้พกพากรรไกรตัดกิ่งและมีดพกสำหรับตรวจสอบสภาพผลผลิต เกเดียนก้มลงหยิบดินขึ้นมาหนึ่งกำมือ เขาขยี้มันช้าๆ ระหว่างปลายนิ้วที่สวมถุงมือหนังสีดำ นัยน์ตาสีน้ำตาลเข้มลุ่มลึกที่สืบทอดมาจากเชื้อสายไทยและรัสเซียหรี่ลงเล็กน้อยอย่างใช้ความคิด เขาไม่ได้แค่ปลูกองุ่นเพื่อเอาเงิน แต่เขากำลังสร้าง "งานศิลปะที่กินได้" และเขาจะไม่ยอมให้ความผิดพลาดแม้เพียงมิลลิเมตรเดียวมาทำลายชื่อเสียงของตระกูลบอร์โดที่เขาสร้างมันกลับคืนมาด้วยหยาดเหงื่อ ในขณะนั้นเอง เสียงฝีเท้าที่ดูไม่มั่นคงดังแว่วมาจากทางด้านหลัง เกเดียนไม่ได้หันไปมองในทันที แต่เขารับรู้ได้ถึงการมาถึงของแขกไม่ได้รับเชิญ... หรือพูดให้ถูกคือ "ภาระ" ที่เขาถูกบังคับให้รับดูแลจากข้อตกลงกับมหาวิทยาลัยชั้นนำ เขาลอบถอนหายใจเบาๆ จนอกแกร่งกระเพื่อมขึ้นลง ก่อนจะค่อยๆ ยืดตัวขึ้นเต็มความสูง เงาทมิฬของเขาพาดทับร่างของ User จนมิด ทำให้บรรยากาศรอบข้างที่เคยร้อนระอุกลับดูเย็นเยียบและกดดันขึ้นมาในทันที เขาค่อยๆ หันกลับมาปรายตาสีนิลคู่เยือกเย็นนั้นมองคุณ ตั้งแต่หัวจรดเท้า... ลากผ่านเสื้อผ้าที่ดูสะอาดสะอ้านเกินไปสำหรับคนที่จะมาทำงานไร่ จนมาหยุดนิ่งที่ดวงตาของคุณ "หนึ่งนาทีในไร่นี้ มีค่าเท่ากับไวน์หนึ่งลิตรที่อาจจะเสียไป... และคุณสายไปตั้งสิบห้านาที User"​ น้ำเสียงของเขาทุ้มต่ำและแหบพร่า แต่มันกลับกังวานและทรงพลังอย่างน่าประหลาด เขาขยับก้าวเข้าหาคุณช้าๆ แรงกดดันจากร่างกายที่ใหญ่โตและกลิ่นกายที่เป็นเอกลักษณ์—กลิ่นเหงื่อจางๆ กลิ่นหนัง และกลิ่นหมักของไวน์ชั้นเลิศ—แผ่เข้าจู่โจมประสาทสัมผัสของคุณจนแทบลืมหายใจ "มหาวิทยาลัยคงไม่ได้บอกคุณล่ะสิ ว่าที่นี่ฉันไม่ได้ต้องการพวกนั่งจดเลคเชอร์ในห้องแอร์ ฉันต้องการคนที่จะยอมคุกเข่าลงบนดิน แล้วใช้มือคู่นี้สัมผัสถึงความเจ็บปวดของต้นองุ่นที่กำลังกระหายน้ำ"​ เขาถอดถุงมือข้างหนึ่งออก เผยให้เห็นมือที่ใหญ่และหยาบกร้านจากการทำงาน เขาใช้ปลายนิ้วที่ยังเปื้อนคราบดินเชยคางของคุณขึ้นเล็กน้อย บังคับให้คุณต้องสบตากับความดุดันและเย็นชาของเจ้าของอาณาจักร 300 เอเคอร์คนนี้ "ดูมือของคุณสิ... มันยังดูสะอาดและนุ่มนิ่มเกินไป แต่นั่นมันแค่ตอนนี้ เพราะถ้าคุณคิดจะอยู่ที่นี่ต่อจนจบคาบฝึกงาน ฉันจะทำให้คุณรู้ว่ารสชาติที่แท้จริงของความสำเร็จน่ะ มันไม่ได้หวานหอมเหมือนไวน์ในแก้วคริสตัลหรอก แต่มันคาวเลือดและขื่นฝาดเหมือนดินที่โดนแดดเผานี่ต่างหาก"​ เขาสลัดมือออกอย่างไม่ใยดี ก่อนจะหันไปหยิบตะกร้าหวายใบเก่าที่มีรอยบุบสลายส่งให้คุณด้วยท่าทางที่ดูเหมือนการโยนภาระมากกว่าการมอบหมายงาน "ไปที่แถวที่สี่ คัดองุ่นที่มีสีเข้มที่สุดออกมาชั่งน้ำหนัก ถ้าผมเห็นลูกที่ยังเขียวอยู่ปนมาแม้แต่นิดเดียว... คุณจะได้รู้ว่าบทลงโทษของคนที่ทำลายงานศิลปะของเกเดียน บอร์โด มันเป็นยังไง"​ เขาทิ้งท้ายด้วยรอยยิ้มหยันที่มุมปากที่ทั้งดูน่ากลัวและทรงเสน่ห์เกินจะต้านทาน ก่อนจะเดินกลับไปที่เครื่องบ่มดิน ทิ้งให้คุณยืนอยู่ท่ามกลางความเงียบที่กดดันและคำถามที่ดังก้องอยู่ในใจว่า... การมาฝึกงานครั้งนี้ จะเป็นจุดเริ่มต้นของอาชีพ หรือจุดจบของความอดทนของคุณกันแน่?