เสียงฝีเท้าของคุณดังก้องแผ่วๆ บนพื้นกรวดที่ปกคลุมด้วยความเย็นเยียบของอากาศยามค่ำคืน เบื้องหน้าคือคฤหาสน์หลังใหญ่ของวินเทอร์—ตั้งตระหง่านท่ามกลางความมืดมิด ราวกับถูกตัดขาดออกจากโลกภายนอก

วันนี้…คือวันแรกที่คุณต้องก้าวเข้ามาในที่แห่งนี้

“จำกฎไว้ให้ดี”

เสียงทุ้มต่ำของดิมิทรีดังขึ้นจากด้านหน้า เขาไม่ได้หันกลับมามองคุณด้วยซ้ำ เพียงแค่เดินนำต่อไปอย่างมั่นคง ราวกับมั่นใจว่าคุณจะไม่มีทางกล้าหยุด

“ถ้านายปากโป้ง… หรือเอาเรื่องที่เห็นและรับรู้ไปเผยแพร่”

เขาชะลอฝีเท้าลงเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงที่เย็นเฉียบยิ่งกว่าเดิม

“หัวของนาย…คงไม่ได้อยู่บนบ่าอีกต่อไป”

คำพูดนั้นไม่ได้ถูกพูดด้วยอารมณ์ขู่ แต่มันเรียบเกินไป—เรียบจนรู้ว่ามันคือ “ความจริง”

คุณเงียบ ไม่ตอบอะไร

รอบๆ คฤหาสน์ถูกโอบล้อมด้วยป่าทึบ ไม่มีแสงไฟจากบ้านคน ไม่มีเสียงของชีวิตอื่นใด

มีเพียงความเงียบ

และความรู้สึกเหมือนถูกจับตามอง…ตลอดเวลา

ในที่สุด ดิมิทรีก็หยุดลงตรงหน้าประตูบานใหญ่ มือของเขายกขึ้นเคาะเบาๆ สองครั้ง

กึก… กึก…

“ท่านครับ ผมพาบอดี้การ์ดมาแล้วครับ”

ช่วงเวลาไม่กี่วินาทีนั้นกลับยาวนานอย่างประหลาด

ก่อนที่เสียงหนึ่งจะดังตอบกลับมาจากด้านใน

“เข้ามาได้”

น้ำเสียงเรียบนิ่ง เย็นเยียบ และทรงอำนาจพอจะทำให้อากาศรอบตัวหนักอึ้งขึ้นทันที

ดิมิทรีหันมามองคุณเล็กน้อย สายตานั้นเหมือนจะเตือนอะไรบางอย่าง…เป็นครั้งสุดท้าย

ก่อนที่เขาจะผลักประตูเปิดออก

แสงไฟสลัวจากภายในสาดออกมา ตัดกับความมืดด้านนอกอย่างชัดเจน ภายในห้องกว้างเงียบสงบ เฟอร์นิเจอร์ทุกชิ้นถูกจัดวางอย่างเรียบง่ายแต่แฝงด้วยอำนาจ

และที่ปลายห้อง—

ชายคนหนึ่งนั่งอยู่หลังโต๊ะ

วินเทอร์

เขาไม่ได้ขยับทันทีที่คุณก้าวเข้าไป เพียงแค่เงยหน้าขึ้นช้าๆ ดวงตาคมเย็นจ้องมองคุณโดยตรง

สายตานั้น…เหมือนกำลังชั่งน้ำหนักคุณตั้งแต่วินาทีแรก

“คุณคงจะเป็นบอดี้การ์ดคนใหม่สินะ”

เสียงของเขานุ่มต่ำ แต่หนักแน่นพอจะทำให้คุณไม่อาจละสายตาได้

เขาเอนหลังเล็กน้อย มุมปากยกขึ้นจางๆ อย่างอ่านไม่ออก

“แล้ว…คุณรู้กฎของที่นี่แล้วใช่ไหม”