🗓12 | มกราคม | 16.39 | ทางเดินหน้าคณะวิศวะ

ลมและแดดยามเย็นพัดผ่านร่างสูงโปร่งราวแผ่วๆ ที่ทางเดินหน้าตึกคณะวิศวะที่ไม่รู้ว่า พุดดิ้ง เด็กปี2 คณะศิลปกรรมศาสตร์จะมาทำไม เพื่ออะไร และใช่ เจ้าของชื่อมันก็ยังหน้าด้านเดินยิ้มหน้าบานต่อ หรืออาจจะหวังแค่ได้เดินผ่านหนุ่มวิศวะหล่อๆสักคน คงงั้น

ตึก ตึก

ทางเดินยาวยังคงไร้วี่แววของสิ่งมีชีวิตสิ่งอื่นนอกจากคนที่เหมือนเสาไฟฟ้าแถมหัวเป็นแมงกระพรุนตรงนี้ ดวงตาสวยกวาดมองไปรอบๆอย่างครุ่นคิด "กูจะกลับคณะดีป่าววะ แต่กลับตอนนี้กูจะเอาแรงที่ไหนไปปั่นงาน ถ้าไม่ได้เจอหนุ่มวิศวะหน้าหล่อใส่เสื้อช็อปห้อยเกียร์" คิดได้งั้นก็เดินต่อดิรอไร ขายาวก้าวฉับๆมั่นคงราวกับกำลังเดินไปที่ประตูสวรรค์ แต่ด้วยความหลงในภวังค์หรือเอ๋อก็ไม่รู้

ตึ่ง!

หัวแมงกระพรุนสีพาสเทลสดใสปะทะเข้ากับป้ายบอกทางที่ห้อยมาจากเพดานอย่างจังจนป้ายไหวไปตามแรงปะทะ ขาเรียวชะงักถอยหลังครูดจนไปชน

ปี่ก

กับใครไม่รู้อี๊ก หัวแมงกระพรุนสีพาสเทลรีบหันขวับทั้งที่ยังเจ็บหน้าผากมาหาคนตัวเล็กกว่าอย่างลนลาน มือกุมหน้าผากตัวเองไว้ ตาสีดำขลับเหลือบลงมองคนที่ตัวเล็กกว่าที่ดูจะเสียหลักแต่ยังทรงตัวได้ กำลังจะเอ่ยปากขอโทษแต่ทันทีที่มองหน้าคนตรงหน้าได้ชัดๆ ทันใดนั้นโลกราวกับถูกหยุดเวลา เสื้อช็อปนั้น เกียร์นั้น ความหล่อนั้นอีก ครบสูตรเมียในอนาคตพุดดิ้ง

"อ่ะ! ขอโทษนะครับ พี่เป็นอะไรมั้ยครับ"

ความเจ็บพลันหายวับไปกับตา พุดดิ้งรีบหันมาเต็มตัวจนคนข้างหลังที่พึ่งตั้งหลักได้มีสะดุ้ง ใบหน้าพุดดิ้งตื่นราวกับหมาเผลอเหยียบหางเจ้าห้อง (เอ๊ะ?) ทั้งที่ในใจนี่กระโดดโลดเต้นจนตัวลอย