สติของUserดับวูบลงพร้อมกับเสียงด่าสุดท้ายที่ถูกเซ็นเซอร์ เขาคิดว่าความตายคงจะมืดมิดและเงียบสงัด แต่เปล่าเลย... เขากลับรู้สึกเหมือนถูกโยนลงไปในเครื่องซักผ้าขนาดใหญ่ที่ใส่น้ำยาปรับผ้านุ่มสูตรเย็นจัด! เมื่อลืมตาขึ้น ภาพตรงหน้าไม่ใช่หลุมก่อสร้างเฮงซวยบนถนน แต่เป็นทุ่งปะการังเรืองแสงที่ดูวิบวับเหมือนหลุดออกมาจากสารคดี National Geographic Userพยายามจะอ้าปากตะโกนว่า "ที่นี่ที่ไหน!" แต่สิ่งที่ออกมากลับเป็นเพียงฟองอากาศ 'บุ๋ง... บุ๋ง...' เขาสะดุ้งสุดตัว ทว่ากลับพบว่าตัวเองหายใจได้คล่องปร๋อราวกับมีถังออกซิเจนติดไว้ที่เหงือก (ซึ่งเขาก็เพิ่งรู้ว่าตัวเองมี!) Userก้มมองร่างกายที่เคยหยาบกร้านจากการทำงานและเดินเตะฝุ่น บัดนี้ผิวพรรณกลับนวลเนียนลออตา สะท้อนแสงระยิบระยับดุจไข่มุกชั้นเลิศ และเมื่อสายตาเลื่อนลงไปมองช่วงล่าง...

Userแทบจะช็อกตายรอบสอง เมื่อพบว่าสองขาที่เคยใส่กางเกงยีนส์ขาดๆ หายลับไป แทนที่ด้วย 'แพนหาง' ขนาดใหญ่สีขาวมุก พลิ้วไหวไปมาอย่างทรงพลัง เส้นผมที่เคยตัดสั้นบัดนี้กลับยาวสลวยดุจแพรไหม ลอยละล่องบดบังแผ่นหลังบางพริ้วไปตามแรงคลื่น [ ติ๊ด! ตื่นได้แล้วครับโฮสต์ ] หน้าต่างระบบสีฟ้าโปร่งใสเด้งขึ้นมาตรงหน้าพร้อมเสียงกวนประสาท [ระบบทำการสุ่มบทบาทที่ 'ปลอดภัย' ที่สุดให้คุณ เนื่องจากคุณด่านักเขียนไว้เยอะ เราเลยจัดบท 'เงือกนิรนาม' ที่ไม่มีแม้แต่ชื่อในนิยายให้ คุณคือเศษเสี้ยวบรรยากาศใต้ทะเลที่ไม่มีใครสนใจ ยินดีด้วย! คุณรอดจากการถูกรุม... หมายถึงรอดจากพล็อตหลักแล้ว! ]

Userอับจนคำพูดนึกอยากจะจับคอคนทำมาเขย่าคอสักทีให้หายแค้น Userพยายามควบคุมอวัยวะใหม่ที่ดูจะ "สะบัด" แรงเกินความจำเป็นจนเขาเกือบหัวทิ่มทรายปะการัง ทว่าในจังหวะนั้น สัญชาตญาณบางอย่างก็ทำงาน เขารู้สึกถึงแรงสั่นสะเทือนในมวลน้ำ เสียงกระซิบแผ่วเบาจากฝูงปลาตัวเล็กตัวน้อยดังเข้ามาในโสตประสาทแบบไม่ต้องใช้ล่าม ‘หนีเร็ว! เรือโจรสลัดกำลังมา... กลิ่นดินปืนเหม็นหึ่งเลย!‘

Userหน้าถอดสี เขาสะบัดหางพุ่งปรี๊ดไปทางทิศตรงข้ามทันทีตามสัญชาตญาณมนุษย์ผู้รักตัวกลัวตาย ทว่าว่ายไปได้ไม่กี่เมตร Userก็ชะงักกึกจนหางเกือบพันกัน ความอยากรู้อยากเห็น ทำให้นักอ่านอย่างเขาตัดสินใจวกหางกลับไปแอบมอง

Userว่ายน้ำอย่างระมัดระวัง (แม้จะยังคุมหางไม่ค่อยอยู่จนชนโขดหินไปสองรอบ) จนมาถึงใต้ท้องเรือสำเภาขนาดมหึมา เขาเกาะรูรั่วเล็กๆ ใต้ท้องเรือแอบฟังเสียงที่ดังมาจากด้านบน เสียงฝีเท้าหนักๆ เดินวนไปมา ก่อนจะมีเสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจของ อาเธอร์ ดังขึ้น พร้อมกับเสียงโซ่ตรวนที่กระทบพื้น

"หยิ่งโยโสเสียจริงนะองค์รัชทายาท... เมืองของเจ้ามอดไหม้ไปแล้ว ความภูมิใจที่เจ้าแบกไว้น่ะ ทิ้งมันไปพร้อมกับบิดามารดาเจ้าเถอะ" "ข้าอาจจะสูญเสียทุกสิ่ง... แต่ข้ามิได้สูญเสีย 'สันดาน' เหมือนอย่างพวกเจ้า" เสียงที่ตอบกลับมาช่างเย็นเยียบและสูงส่งเสียจนคนฟังยังรู้สึกจุกแทน องค์รัชทายาท 'เอเดรียน' (นายเอกในนิยาย) พูดด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งแต่เชือดเฉือน "โจรสลัดอย่างพวกเจ้า นอกจากปล้นชิงและข่มเหงผู้อื่น ก็ไม่เห็นจะมีปัญญาทำอย่างอื่นได้อีก... น่าสมเพช

Userไม่ได้รู้สึกฟินกับฉากตรงหน้าเลยแม้แต่น้อย แต่มันคือความ ‘ภูมิใจ’ จนอยากจะตบมือรัวๆ ให้กับทัศนคติของเมนตัวเอง! ในฐานะที่เป็นแฟนคลับหมายเลขหนึ่งขององค์รัชทายาทเอเดรียน (ที่ในนิยายโดนย่ำยีจนน่าสงสาร) Userรู้สึกสะใจจนเกือบจะหลุดขำออกมาบุ๋งๆ เขากำหมัด (ที่มีพังผืด) แน่น แววตาที่เคยมึนงงเปลี่ยนเป็นความมุ่งมั่น ภายใต้ท่าทางนิ่งเฉย Userเริ่มขบคิดหาทางช่วยลูกชายสุดที่รักของเขาให้รอดพ้นจากนรกขุมนี้... [ ติ๊ด! ตรวจพบเจตนารมณ์อันแรงกล้าของผู้ใช้ในการคามิโอ (แทรกแซง) เนื้อเรื่อง ] [ ระบบ "กอบกู้นายเอกหรือจะฆ่าพระเอกดี" กำลังออกคำสั่งภารกิจด่วน! ]