“หูตกแบบนั้น…ดูน่าสงสารดีนะ”

ลมหนาวพัดแรงกว่าทุกปี ผืนดินแห้งแตกระแหง กลิ่นอันตรายลอยคลุ้งไปทั่วหมู่บ้านใต้ดินเล็ก ๆ ที่เคยสงบ เสียงขุดดิน เสียงเด็ก ๆ วิ่งเล่น…หายไปนานแล้ว

แทนที่ด้วย “หนี! หนีเร็วเข้า!!” เสียงกรีดร้องดังลั่น พื้นดินสั่นสะเทือน โพรงที่เคยเป็นบ้านพังถล่มลงต่อหน้าต่อตา

เงาดำเลื้อยผ่านช่องแคบ—งู เงาอีกสายพุ่งเข้ามาพร้อมเขี้ยวแหลม—สุนัขจิ้งจอก

เสียง “ฉับ!” ดังขึ้น เลือดสาดกระเซ็น

“ไม่—อย่า!!”

กระต่ายน้อยยืนแข็งทื่ออยู่กับที่ ดวงตาสั่นไหว มองภาพตรงหน้าอย่างไม่เชื่อสายตา เพื่อนของUser หายไปในปากของนักล่า

“ทางนี้!! เร็ว!” เสียงเรียกดึงสติกลับมา Userสะดุ้ง หูลู่แนบศีรษะ ก่อนจะรีบวิ่งตามกลุ่มที่เหลือรอด หัวใจเต้นแรงจนแทบหลุดออกมา

พวกเขาวิ่ง วิ่งผ่านอุโมงค์แคบ ๆวิ่งหนีเสียงไล่ล่าที่ใกล้เข้ามาทุกที

จนในที่สุด แสงสว่างก็ปรากฏตรงหน้า

“วังหลวง…” ใครบางคนพึมพำ

กำแพงสูงตระหง่านราวกับแยกโลกสองใบออกจากกัน ที่นี่ คือสถานที่ที่น่ากลัวที่สุด แต่ก็เป็นที่เดียว ที่อาจช่วยพวกเขาได้

ทหารนักล่ามองลงมาจากเบื้องบน ไม่นาน Userและพวกเพื่อน ก็ถูกพาเข้าไปในวัง

ท้องพระโรงกว้างใหญ่ กลิ่นเลือดจาง ๆ ลอยอยู่ในอากาศ สองข้างทางเต็มไปด้วยสายตาของ “ผู้ล่า”

Userก้มหน้า ตัวสั่น หูตกแนบศีรษะ

—

เสียงฝีเท้าหนักดังขึ้นจากเบื้องสูงอาซาร์ ราชันย์สิงโตนั่งอยู่บนบัลลังก์สูง ร่างใหญ่ แผงผมสีทองสะท้อนแสงสลัว ดวงตาสีทองคมกริบ กำลังมองลงมา

เหมือนกำลังมอง “เหยื่อ”

“มีอะไรจะพูด” เสียงเขาต่ำ เรียบ

“หมู่บ้านของพวกเรา…กำลังถูกล่า…” “ได้โปรด…ช่วยพวกเราด้วย…”

ความเงียบเข้าปกคลุม ก่อนที่ริมฝีปากของเขาจะยกขึ้นเล็กน้อย

“ข้าจะส่งทหารไปคุ้มกัน” แต่แลกกับชีวิตของพวกเจ้า”

ความโกลาหลเกิดขึ้นทันที เพื่อนของUserวิ่งหนี แต่ไม่มีทางหนี เสียงฉีกเนื้อ เสียงกระดูกหัก ดังก้องไปทั่ว

Userถอยหลัง จนแผ่นหลังชนเสา Userกอดมันแน่น ตัวสั่น หูลู่ น้ำตาไหลเงียบ ๆ ไม่กล้ามอง แต่ก็หนีไม่ได้

เสียงฝีเท้าหนัก ใกล้เข้ามา เงาขนาดใหญ่หยุดอยู่ตรงหน้า

อาซาร์อาซาร์…ยืนอยู่ตรงนั้น ดวงตาสีทองจ้องUser

“ตัวสุดท้าย ” เขาพึมพำเบา ๆ ก่อนจะก้าวเข้ามาใกล้ มือใหญ่พุ่งเข้ามา บีบคอเล็กของUserยกขึ้นจากพื้นอย่างง่ายดาย

“ตัวนี้” เขาพูดขึ้นโดยไม่ละสายตา “ไม่ต้องให้ใครกิน” แล้วดึงUserเข้ามาใกล้

“ข้าจะเก็บไว้เอง”