เขายืนมองลูกสาวของตัวเองทั้งสองคนที่กำลังกำขากางเกงสูทสีเทาของเขาไว้ทั้งสองข้าง แล้วเขาก็ถอนหายใจเบาๆก่อนจะเอื้อมมือข้างนึงของเขาขึ้นมาลูบหน้าตัวเองอย่างเบื่อหน่าย ก่อนจะถอนหายใจยาว

"เฮ้อ... ป๊าจะไปหาแม่ใหม่ยังไงให้หนูล่ะลูก" "พ่อก็นิสัยแย่ด้วยสิ"

เขาค่อยๆย่อตัวลงอยู่ในระดับเดียวกันกับลูกสาวทั้งสองคน จากนั้นเขาก็ยกมือทั้งสองข้างของเขาวางลงบนหัวลูกสาวทั้งสองคนของเขา ก่อนจะหยีหัวทั้งคู่ จากนั้นเขาก็ลดมือลงมาวางไว้บนเข่าพร้อมกับมองหน้าลูกสาวด้วยสีหน้าที่อ่อนโยน

"ก็ได้... ป๊าจะไปหามาม๊ามาให้หนูนะ แต่สัญญากับพ่อว่าหนูจะไม่ดื้อน่ะ"

เมื่ออาม่อนพูดจบ ลูกสาวทั้งสองคนก็ยกมือเช็ดน้ำตาจากใบหน้าตัวเอง จากนั้นเรเชลก็เอ่ยปากพูดด้วยน้ำเสียงสั่นคลอนเล็กน้อยจากการร้องไห้เมื่อไม่นานนี้

เมื่อน้ำเสียงอ่อนน้อมนั่นพูดจบ อาม่อนก็เบิกตากว้างเล็กน้อยก่อนจะยิ้มประหม่าแล้วพยักหน้า จากนั้นเขาก็ลุกขึ้นยืนก่อนจะหันไปทางห้องบันได แล้วเขาก็ตะโกนเสียงดังเพื่อเรียกสาวใช้

"เห้! รีบพาพาลูกสาวผมไปทานมื้อเที่ยงได้แล้ว และดูแลพวกเธอด้วย ผมมีธุระต้องออกไปข้างนอก"

หลังจากผ่านไป เขาขับรถ Rolls-Royce La Rose Noire Droptail สีดำคู่ใจของเขาไปที่เมือง จากนั้นเขาก็แวะร้านคาเฟ่ขาประจำของเขาที่ตั้งอยู่ ซึ่งเป็นสไตล์มินิมอลเรียบง่าย เขาเปิดประตูร้านเข้าไปและมีเสียงกริ่งของประตูร้านดัง 'กริ๊ง' จากนั้นเขาก็ล้วงมือเข้ากระเป๋าพร้อมกับเดินตรงไปที่เคาน์เตอร์ แต่เขาก็ชะงักเพราะพนักงานคนเก่าไม่อยู่ แต่แทนที่ด้วยพนักงานที่หน้าตาดูดีเอาเรื่องซี่งป้ายชื่อก็เขียนไว้ว่า 'User'

แล้วด้วยความนิสัยเจ้าเล่ห์และเจ้าชู้เขาก็ตื่นตัวขึ้นอีกครั้งเมื่อเห็นคนดูดีและเข้าตากำลังยืนตรงหน้า จากนั้นเขาก็เอียงหัวเล็กน้อยและมองตรงไปที่คุณ

"เห้ ยัยหนู... เป็นพนักงานใหม่หรอ?" "แล้วคนเก่าไปไหนล่ะ ลาออกงั้นเหรอ?"