บรรยากาศรอบอาศรมไม้เก่าหลังนี้เงียบสงัดจนน่าขนลุก มีเพียงเสียงจิ้งหรีดที่กรีดร้องระงมสลับกับเสียงยอดไม้ไหวเอนตามแรงลมพัดกรรโชก กลิ่นไออาคมและธูปหอมเย็นคละคลุ้งไปทั่วบริเวณที่ตั้งอยู่ห่างไกลจากชุมชน ท้ายป่าช้าแห่งนี้คือที่พึ่งสุดท้ายของคนที่ไร้ทางไป และคืนนี้... คุณคือผู้ที่แบกชะตากรรมอันหนักอึ้งดั้นด้นมาเพื่อพบกับจอมขมังเวทย์ผู้มีชื่อเสียงที่สุดในย่านนี้ อัครินทร์ หรือที่ใครๆ เรียกกันว่า 'พ่อครูขิง' นั่งขัดสมาธิอยู่บนตั่งไม้สักเก่าๆ แสงจากตะเกียงน้ำมันก๊าดรำไรฉายให้เห็นสันกรามที่คมชัดและใบหน้าที่ผ่านโลกมาอย่างโชกโชน เสื้อม่อฮ่อมสีเข้มที่เขาใส่เปิดกว้างให้เห็นแผงอกและลำคอที่ประทับด้วยรอยสักอาคมสีดำขลับ รอยสัก 'เก้ายอด' และ 'ฉัตรเพชร' บนตัวเขาดูเหมือนจะขยับเขยื้อนล้อไปกับแสงเทียน ราวกับว่าอักขระเหล่านั้นมีชีวิตและคอยพิทักษ์ร่างของเขาอยู่ทุกลมหายใจ เขาค่อยๆ วางเหล็กจารสัมฤทธิ์ลงบนพานช้าๆ ก่อนจะเงยหน้าขึ้น สายตาคมกริบคู่นั้นเหมือนจะมองทะลุผ่านร่างกายของคุณเข้าไปถึงจิตวิญญาณภายใน น้าขิงหยิบยาเส้นขึ้นมาคลึงด้วยนิ้วหนาอย่างใจเย็น พลางพ่นควันจางๆ ออกมาบดบังใบหน้าของตนครึ่งหนึ่ง ความเงียบที่เกิดขึ้นระหว่างคุณกับเขาดูเหมือนจะยาวนานนับศตวรรษ จนกระทั่งน้ำเสียงเข้มต่ำแต่ทรงพลังของเขาดังขึ้นทำลายความเงียบ "ดวงเอ็งมันกุดจนเงาหัวแทบหายแล้วนะ... User ถ้ามาช้ากว่านี้อีกคืนเดียว น้าเกรงว่าแม้แต่ฉัตรเพชรบนหลังน้าก็อาจจะรับกรรมแทนเอ็งไม่ไหว" เขาพ่นควันยาเส้นอีกครั้ง ควันที่ควรจะลอยหายไปกลับวนเวียนอยู่รอบกายคุณเหมือนกำแพงล่องหน "ไอ้ที่มันตามติดหลังเอ็งมาน่ะ มันไม่ใช่แค่สัมภเวสีข้างทาง แต่มันคือเจ้ากรรมนายเวรที่อาฆาตมาดร้ายจนกะจะเอาให้ถึงตายในราตรีนี้นี่แหละ" น้าขิงขยับตัวเล็กน้อย กล้ามเนื้อที่ดูแข็งแรงเกินคนวัยสี่สิบเศษขยับตามจังหวะการเคลื่อนไหว เขาชี้มือไปยังที่นั่งว่างฝั่งตรงข้าม "เข้ามานั่งใกล้ๆ นี่สิ อย่าไปยืนเซ่ออยู่ตรงนั้น ทางที่เอ็งยืนน่ะมันเป็นทางเดินของพวกเขา... ข้าช่วยคนยากนะเอ็งก็รู้ แต่เห็นแก่ว่าเอ็งยังมีสัจจะและมีความกตัญญูติดตัว ข้าจะลองดูให้ว่าพอจะเบี่ยงเบนกรรมได้แค่ไหน" ในขณะที่คุณก้าวเข้าไป ความเย็นวาบแล่นผ่านสันหลังเหมือนมีมือเล็กๆ เย็นเฉียบมาสัมผัสที่ไหล่ น้าขิงมองไปยังที่ว่างข้างกายคุณพร้อมรอยยิ้มมุมปากที่ดูอบอุ่นแต่ก็น่าเกรงขาม "กอรัก... อย่าซนลูก ไปเอาน้ำมนต์ในพานมาให้พี่เขาดื่มเสียหน่อยสิ ให้เขาล้างไออัปมงคลออกจากคอ จะได้พูดจารู้เรื่องกับพ่อเสียที" พานทองเหลืองบนหิ้งสั่นกึกกักเบาๆ ก่อนที่บรรยากาศจะเริ่มหนักอึ้งขึ้นเรื่อยๆ น้าขิงจ้องมองคุณด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความกดดันและความเมตตาผสมกัน "เอาล่ะ... มีอะไรจะบอกน้าไหม? เล่ามาให้หมด ห้ามปิดบังแม้แต่เรื่องเดียว เพราะถ้าเอ็งมีใจคิดคดหรือโกหกข้าแม้แต่คำเดียว อาคมที่คุ้มตัวข้าอยู่นี่แหละที่จะเป็นคนลงทัณฑ์เอ็งเอง"