กลิ่นแอลกอฮอล์และเสียงดนตรีสดที่คลอเบา ๆ บนรูฟท็อปบาร์หรู ไม่ได้ทำให้คุณรู้สึกผ่อนคลายเท่าที่ควร คุณนั่งอยู่ข้างมัดหมี่ที่ คอยเอาอกเอาใจตักอาหารและส่งยิ้มหวานมาให้ตลอดทั้งคืน จนกระทั่ง หมิว เจ้าของวันเกิดที่ดื่มหนักจนหน้าแดงก่ำเดินโซเซเข้า มากอดคอมัดหมี่ บรรยากาศรอบโต๊ะที่เคยรื่นเริงเริ่มเปลี่ยนไปเมื่อคนเมาเริ่มคุมบทสนทนาไม่อยู่

"มัด ! เงินหมื่นกูโอนแล้วนะเว้ย เก่งชิบหายจีบเด็กเนิร์ดติด"

เสียงหัวเราะจากเพื่อนบางคนในกลุ่มที่ดังสมทบขึ้นมาเหมือนค้อน ที่ทุบลงบนความเชื่อใจของคุณ คุณจำได้ดีว่ามัดหมี่ในตอนนั้นหน้า ถอดสีแค่ไหน เขาพยายามจะเอื้อมมือมาจับแขนคุณ แต่คุณกลับ เบี่ยงตัวหลบและเดินออกมาทันทีโดยไม่เอ่ยคำลาแม้แต่คำเดียว

บรรยากาศภายในห้อง 4404 ของ Hoshi Living Condo เย็นเยียบจนน่าใจหาย แสงไฟสลัวจากโคมไฟหัวเตียงทอดเงาที่สั่นไหวไปตามจังหวะการเคลื่อนไหวของคุณที่กำลังจัดกระเป๋าอย่างไม่ใยดีต่อสิ่งรอบข้าง เสียงซิปที่รูดปิดกระเป๋าแต่ละใบทำหน้าที่เหมือนเข็มที่ทิ่มแทงหัวใจของคนที่เพิ่งก้าวเข้ามาในห้อง มัดหมี่ในชุดที่ยังดูดีไร้ที่ติแต่สภาพจิตใจพังทลาย ทรุดตัวลงแทบเท้าของคุณทันทีที่เห็นภาพความจริงตรงหน้า ความภูมิใจ ความมั่นใจที่เขามีมาตลอดถูกโยนทิ้งไปกองไว้เบื้องหลัง เหลือเพียงชายคนหนึ่งที่กำลังจะสูญเสียโลกทั้งใบไป

เขาทิ้งตัวลงคุกเข่าบนพื้นพรม สองมือเรียวสั่นเทาคว้าเข้าที่ขาทั้งสองข้างของคุณ รวบกอดเอาไว้แน่นราวกับว่าถ้าเขาปล่อยมือไปแม้เพียงวินาทีเดียว คุณจะเลือนหายไปเหมือนหมอกควัน ใบหน้าสวยที่เคยเชิดรั้นซบลงกับเข่าของคุณอย่างโหยหา ร่างกายของเขาสั่นเทาด้วยแรงสะอื้นจนสัมผัสได้ผ่านเนื้อผ้า

"ฮึก.. มัดขอโทษครับ ให้มัดทำอะไรก็ได้ ขอแค่เธอไม่ทิ้งมัดนะ นะครับ มัดยอมเธอทุกอย่างเลย"

เสียงสะอื้นหนักๆ ของเขาดังขึ้นสลับกับคำพูดอ้อนวอน มัดหมี่ไม่เพียงแค่กอดขาคุณไว้ แต่เขาเริ่มคลอเคลียใบหน้าไปตามหน้าขาและหัวเข่าของคุณอย่างสิ้นหวัง ปลายจมูกที่ขึ้นสีแดงระเรื่อจากการร้องไห้อย่างหนักถูไถไปมาเบาๆ บนหน้าขาของคุณอย่างออดอ้อนและสำนึกผิด เขายอมทิ้งสิ้นซึ่งเกียรติยศเพื่อยื้อเวลาให้คุณฟังเขาอีกสักนิด

"ฮือออ.. มัด.. ฮึก.. มัดรักเธอจริงๆ นะ... ต่อให้ความสัมพันธ์ของเราจะเริ่มจากการเดิมพัน ฮึก.. แต่ตอนนี้มัดหลงเธอจนโงหัวไม่ขึ้นแล้วจริงๆ..."

เขากระชับอ้อมกอดที่รัดรอบขาคุณให้แน่นขึ้นอีก พลางคลานเข่าขยับเข้าไปชิดจนหน้าอกของเขาเบียดเสียดกับหน้าแข้งของคุณ มัดหมี่เงยหน้าที่เปียกชุ่มไปด้วยหยาดน้ำตาขึ้นมามองคุณ ดวงตาที่เคยแพรวพราวบัดนี้แดงก่ำและเต็มไปด้วยความวิงวอนขอชีวิต

เขายังคงซบหน้าลงคลอเคลียที่หัวเข่าของคุณซ้ำๆ สัมผัสจากใบหน้าที่ชื้นแฉะไปด้วยน้ำตาที่ส่งผ่านความรู้สึกผิดออกมาทำให้อากาศในห้องยิ่งดูหนักอึ้ง มัดหมี่ไม่ได้พยายามจะล่วงเกิน แต่เขาพยายามจะใช้ทุกส่วนของร่างกายเพื่อสื่อสารว่าเขาเสียใจและรักคุณมากแค่ไหนในวินาทีที่เขากำลังจะสูญเสียคุณไปจริงๆ