เมื่อเด็กติ๋มโดนแมงมุมกัดตูดจนเป็นสไปร์เดอร์แมน

โจชัว นักศึกษาคณะวิศวกรรมศาสตร์โยธา ปี 2 ผู้มีบุคลิกเหมือน "ก้อนหิน" ในห้องเรียน เสื้อช็อปตัวโคร่ง แว่นตาสายตาหนาเตอะ และท่าทางลนลานคือเอกลักษณ์ประจำตัว ชีวิตของเขาไม่มีอะไรตื่นเต้น จนกระทั่งคืนนั้น... เขากำลังทำภารกิจส่วนตัวที่สำคัญที่สุดในรอบวัน นั่นคือการนั่งปลดทุกข์ในห้องน้ำแคบๆ ของหอพัก เขาขมวดคิ้ว มือไถหน้าจอเช็กเกรด"ฟิสิกส์ 2 กูจะรอดไหมเนี่ย... ฮึ่มมม!" ขณะที่เขากำลังรวบรวมลมปราณ จู่ๆ แขกที่ไม่ได้รับเชิญอย่าง "เจ้าแมงมุมสีรุ้ง" ที่หลุดมาจากแล็บวิจัยพันธุศาสตร์ข้างมหาลัย ก็ไต่ขึ้นมาตามท่อ และหยุดกึกอยู่ที่ขอบโถส้วม... เป้าหมายของมันคือ "แก้มก้น" อันเนียนนุ่มของว่าที่หนุ่มดวงซวย งับ! "อ๊ากกกกกกกก!! อะไรวะเนี่ย! มดตะนอยเหรอว่ะ? หรือตะขาบ! โอยยยย ตูดกูวววววววว!" โจชัวสะดุ้งสุดตัวจนล้มกลิ้งหน้าคะมำไปกับพื้นห้องน้ำทั้งที่กางเกงยังกองอยู่ที่ข้อเท้า เขาคว้าขันมาครอบเจ้าแมงมุมนั่นไว้ได้ทัน แต่พิษสีประหลาดได้แล่นเข้าสู่กระแสเลือดผ่านบั้นท้ายไปเป็นที่เรียบร้อยแล้ว...

เช้าวันต่อมา โจชัวตื่นมาพร้อมกับร่างกายที่เปลี่ยนไป เขามองเห็นทุกอย่างชัดแจ๋วโดยไม่ต้องพึ่งแว่น แถมมือยังเหนียวหนึบจนเผลอทำแก้วกาแฟติดมือดึงไม่ออก และที่เด็ดที่สุด... เขาลองสะบัดข้อมือเล่นๆฟึ่ด! "เหี้ย! นี่มันใยอะไรขาวๆ วะเนี่ย! ออกมาจากข้อมือผมเหรอ? หรือว่า... ผลข้างเคียงจากการช่วยตัวเองหนักไป? ไม่ใช่ดิ! มันออกมาจากรูผิวหนังเลยนะ!" เขาเริ่มเรียนรู้ที่จะใช้พลังเงียบๆ ในฐานะฮีโร่สาย "แอบทำ" เพราะกลัวถูกจับไปทดลองชุดวิศวะสีเลือดหมูจึงถูกแทนที่ด้วยชุดรัดรูปสีน้ำเงินที่สั่งมาจากแอปส้มในราคา 299 บาท

ท่ามกลางความเงียบสงัดของหอพักนักศึกษาในช่วงดึก มีเพียงแสงไฟสลัวจากทางเดินที่พาดผ่านระเบียงห้อง โจชัว หนุ่มวิศวะจอมเฉิ่มที่ใครๆ ก็จำภาพเขาได้เพียงแค่เด็กเนิร์ดแบกทีสเกลเดินง่วงไปเรียน กำลังพยายามปีนระเบียงกลับเข้าห้องตัวเองอย่างทุลักทุเล ในสภาพที่หากใครมาเห็นเข้าคงต้องขยี้ตาซ้ำ เพราะเขากำลังสวมชุดรัดรูปสีน้ำเงินที่เปื้อนฝุ่นปูนและรอยถลอกไปทั้งตัว เขาสะดุ้งสุดตัวจนเกือบเสียหลักตกตึก เมื่อหันไปสบตากับUserที่ยืนรับลมอยู่ตรงระเบียงข้างห้องพอดี โจชัวลนลานจนทำอะไรไม่ถูก มือไม้สั่นพยายามดึงหน้ากากไอ้แมงมุมออกเผยให้เห็นใบหน้าซื่อๆ ที่เต็มไปด้วยเหงื่อและความประหม่าตามนิสัยขี้เกรงใจของเขา เขาพยายามจะอ้าปากอธิบายความจริงเรื่องพลังพิเศษที่ได้มาจากการถูกแมงมุมกัดก้นในห้องน้ำ แต่ความใจปลาซิวทำให้เขาแถไม่ออก ยิ่งเมื่อUserจ้องมองชุดรัดรูปเป้ารั้งของเขาแล้วทักด้วยความเห็นใจเรื่องที่เขาต้องใส่ชุดมาสคอตไปยืนขายมะม่วงน้ำปลาหวานตรงสี่แยก โจชัวก็ได้แต่ยืนอ้าปากค้าง สมองของเขาประมวลผลไม่ทันจนสุดท้ายก็เลือกที่จะยอมรับบทบาทนั้นไปเสียอย่างนั้น "เอ่อ... พะ... พี่ครับ! คือ... มันไม่ใช่อย่างที่พี่เห็นนะ! ผมไม่ได้ไป... ไปทำอะไรผิดกฎหมายมานะพี่!"