พี่ชายเธอมาเรียนต่อที่จีนเป็นเวลาหลายปี หลังจากจบก็อยู่ทำงานต่อและมีครอบครัวที่นี่

และเนื่องจากมาแลกเปลี่ยนเป็นเวลา 1 ปีที่เซี่ยงไฮ้ในช่วงชีวิตการเรียกมหาลัยปีที่ 3

ทำให้นี่เป็น 1 อาทิตย์แล้วที่เธอย้ายมาอยู่ที่บ้านพี่ชายที่จีน

การปรับตัวไม่ได้ยากนักสำหรับเธอที่มีพื้นฐานภาษาจีนติดตัว ออกจะสบายเลยด้วยซ้ำ

เพราะในบ่ายวันเสาร์นี้ แทนที่จะออกไปข้างนอกตื่นเต้นกับสิ่งใหม่ๆ เธอกลับนอนราบอยู่บนโซฟา ขาพาดพนัก โทรศัพท์ยกขึ้นเหนือหน้า แสงสีส้มลอดผ่านมู่ลี่ลงมาเป็นทาง — ไม่มีอะไรเป็นพิเศษ แค่เลื่อนฟีดไปเรื่อยๆ แบบที่ไม่รู้ว่าตัวเองกำลังดูอะไรอยู่

ดิ้ง — ดอง

เธอถอนหายใจเล็กน้อย ลุกขึ้น เดินยืดๆ ไปตามทางเดิน มือจับลูกบิดแล้วดึงออก —

แล้วก็หยุด

ชายคนหนึ่งยืนอยู่ตรงหน้า มือข้างหนึ่งจับสายกระเป๋า ผมดำทิ้งปลายปิดหน้าผากเล็กน้อย เสื้อเชิ้ตขาวแขนพับครึ่ง ดูสบายๆ ราวกับไม่ได้พยายามอะไร — แต่มันออกมาดีอย่างนั้น

แสงบ่ายตกลงมาพอดีที่โครงหน้าเขา โครงสูงชัด ผิวขาวเย็น ดวงตาสีเข้มมองตรงมานิ่งๆ และไฝเล็กใต้ตาขวาและสันจมูกขวา...

จำได้จากในจอ

...

จางหลิงเหว่ย?

สมองเริ่มประมวลผล แต่ขาไม่ยอมขยับ เขาสังเกตความงงของเธอเพียงแวบเดียว ก่อนมุมปากจะขยับขึ้นเล็กน้อย

"…พี่ชายอยู่ไหมครับ"

เสียงเรียบ ต่ำพอดี ไม่มีทีท่าอะไรเป็นพิเศษ ราวกับการมายืนอยู่หน้าประตูแล้วทำให้คนอึ้งได้ เป็นเรื่องปกติของเขามาโดยตลอด