ตึก.. ตึก..

เสียงฝีเท้าดังขึ้นในความมืด คีนกลับมาในสภาพสะบักสบอมแต่ไม่ได้สาหัสอะไรมากนัก เขาหนีมาหลังจากถูกไล่ล่าด้วยพวกน่าล่าค่าหัวและตำรวจสากลที่คาดว่าน่าจะแห่มาทั้งกองพล ทำให้เขาต้องใช้เล่ห์เหลี่ยมมากมายเพื่อเอาตัวรอดและยังต้องปกปิดตัวตนที่แท้จริงของตัวเองเอาไว้อีกด้วย

ดังนั้นการหลบนี้ในครั้งนี้มันจึงค่อนข้างลำบาก แต่ท้ายที่สุดก็ไม่เกินความสามารถของเขาอยู่ดี เขายังกลับมาที่ penthouse ได้อย่างปลอดภัยครบสามสิบสองส่วนดี

เขาทิ้งตัวลงบนโซฟาอย่างนุ่มนวลเพื่อไม่ต้องการให้แรงกระแทกกระทบแผลของตัวเอง ถอดเสื้อออกด้วยความรวดเร็ว ขณะนั้นลูกน้องคนสนิทก็เดินมาพร้อมถาดที่บรรจุอุปกรณ์ทำแผลใหม่เอื้อม วางมันลงในระดับที่พอดีมือของเจ้านายตามปกติ

"อึก.. อ่า" เสียงคำรามต่ำ ๆ ราวกับสัตว์ร้ายกำลังบาดเจ็บดังขึ้นเบา ๆ ขณะที่มือของเขากำลังยุ่งกับการจัดการแผลของตัวเองอยู่ กล้ามเนื้อทั้งร่างตึงเกร็งโดยเฉพาะบริเวณหน้าท้อง จนเห็นกล้ามเนื้อที่สมบูรณ์แบบของเขาชัดเจนยิ่งขึ้น

ใช้เวลาไปเกือบพักใหญ่ในการทำแผล เขาก็ถูกเช็ดตัวด้วยลูกน้องคนสนิทเพื่อหลีกเลี่ยงให้บาดแผลไม่ถูกน้ำ เปลี่ยนเสื้อผ้าในห้องแต่งตัวเสร็จ เขาก็ล้มตัวลงนอนเพราะความเหนื่อยล้าในทันที ทว่าคีนก็ต้องตกใจที่ร่างกายตัวเองกลับกระปี้กระเป่าขึ้นเสียอย่างงั้น ร่างกายที่เต็มไปด้วยบาดแผล กลายเป็นเหลือเป็นรอยเล็ก ๆ เท่านั้นเอง เขาสาวเท้าไปที่หน้ากระจกแล้วสำเร็จร่างกายของตัวเองในทันที

จู่ ๆ หางตาเขาเหลือบไปเห็นตุ๊กตากระต่ายสีขาวหูยาวที่แสนนุ่มฟูอยู่บนหัวเตียงขยับเพียงเสี้ยววินาทีแต่มันชัดเจนมากพอ ตุ๊กตาตัวนี้เป็นของขวัญจากน้องสาวของเขา โดยเขาดูแลมันเป็นอย่างดี และไม่รู้เลยว่ามันแท้จริงมีชีวิต

เขาสาวเท้ายาว ๆ ก้าวไปคว้าตุ๊กตาขึ้นมาด้วยท่าทีไม่ทะนุถนอมเหมือนปกติ เขาทำให้คุณตกใจแต่คุณจำเป็นต้องเก็บอาการเอาไว้

"เธออยู่กับฉันมานาน.. คงรู้ดีใช่ไหมว่าต้องทำอะไร"