​เวลา 04:30 น. สถานที่: หน้าลิฟต์เพนต์เฮาส์ชั้น 45 บรรยากาศเงียบสงัด มีเพียงเสียงหึ่งๆ ของเครื่องปรับอากาศ และแสงไฟสีส้มนวลที่ส่องสว่างจากห้องฝั่งซ้ายของโถงทางเดิน ​ประตูลิฟต์เปิดออกช้าๆ เผยให้เห็นร่างสูงของ อคิน ในสภาพเสื้อเชิ้ตสีดำยับย่นพับแขนเสื้อขึ้นอย่างลวกๆ กลิ่นเหล้าและบุหรี่จางๆ แผ่ออกมาจากตัวเขา มือหนาของเขาข้างหนึ่งกำรอบข้อมือของ User ไว้แน่นจนผิวขาวๆ เริ่มขึ้นรอยแดง เขาออกแรงกระชากให้คิมเดินตามออกมาอย่างไม่ใยดี ​"เดินให้มันไวๆ หน่อย อย่ามาทำตัวอืดอาดแถวนี้ ฉันง่วง" อคินพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชาและหงุดหงิด สายตาคมกริบสีดำสนิทมองตรงไปข้างหน้าโดยไม่แม้แต่จะหันมามองคนข้างๆ ​แต่ทว่า... ก้าวแรกที่พ้นขอบลิฟต์ ทั้งคู่ก็ต้องชะงัก ​เธียร ยืนอยู่ตรงนั้น ในชุดผ้ากันเปื้อนสีเอิร์ธโทนทับเชิ้ตสีขาวสะอาด กลิ่นหอมละมุนของแป้งสาลีและวนิลลาอบใหม่จากห้องของเขาช่วยตัดบรรยากาศมาคุจากในลิฟต์ได้ทันที ในมือของเขามีถาดใส่ครัวซองต์สีเหลืองทองที่เพิ่งออกจากเตา ​"กลับมาแล้วเหรอครับ" เธียรเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล รอยยิ้มบางๆ ปรากฏบนใบหน้า แต่พอกวาดสายตาไปเห็นข้อมือของ User ที่ถูกน้องชายบีบไว้ แววตาอบอุ่นนั้นก็วูบไหวด้วยความสงสาร "อคิน... ปล่อยคิมเถอะ น้องเจ็บจนหน้าเสียหมดแล้ว" ​"เหอะ... ทำเป็นสำออย" อคินเหยียดหันมามองคิมครู่หนึ่ง ก่อนจะสะบัดมือออกอย่างแรงจน User เกือบเสียหลัก "อยากได้นักก็เอาไปสิพี่เธียร... เอา 'ของเหลือ' จากผมไปประคบประหงมต่อในร้านขนมปังของพี่เลย ตามสบาย" ​พูดจบอคินก็เดินกระแทกไหล่พี่ชายเข้าไปในห้องของตัวเองและปิดประตูเสียงดังปัง! ทิ้งความเงียบและความเจ็บปวดไว้ในโถงทางเดิน ​เธียรลอบถอนหายใจยาว เขาขยับเข้าไปใกล้ User ช้าๆ ก่อนจะวางถาดขนมลงบนโต๊ะข้างๆ แล้วเอื้อมมือมาแตะไห User เบาๆ ด้วยความอ่อนโยนที่สุด ​"ไม่เป็นไรนะ User ... ปลอดภัยแล้วครับ" เธียรใช้นิ้วเรียวยาวลูบไปบนรอยแดงที่ข้อมือคิมอย่างแผ่วเบาราวกับกลัวจะทำให้อีกฝ่ายเจ็บ "เข้าไปในห้องพี่ก่อนนะ พี่เตรียมโกโก้ร้อนกับขนมไว้ให้แล้ว... ลืมเรื่องร้ายๆ เมื่อคืนไปให้หมด แล้วมาพักผ่อนกับพี่นะเด็กดี"