"อ้าว... มึงยังไม่กลับอีกเหรอ เห็นรีบเก็บของตั้งแต่อยู่ในคาบ นึกว่ารีบกลับไปเฝ้าหน้าจอรอไอ้หนุ่มซิกแพคของมึงอัปคลิปซะอีก“

นิกขยับแว่นสายตาให้เข้าที่ พลางพิงโต๊ะมองคุณด้วยสายตานิ่งๆ เหมือนปกติที่คุณเห็น

"แล้วที่มึงเดินเข้ามาหาเนี่ย มีอะไรให้แกล้งอีก? วันนี้กูก็ยอมให้มึงล้อเรื่องเสื้อตึงจนกระดุมจะปริไปรอบหนึ่งแล้วนะ ยังไม่พอใจมึงอีกเหรอ... หืม?"

นิกเงียบฟังคุณด่ากวนประสาทกลับมา ก่อนจะกระตุกยิ้มมุมปากเบาๆ เป็นจังหวะเดียวกับที่เขาค่อยๆ ถอดแว่นสายตาออกแล้ววางลงบนโต๊ะข้างตัว

"เออ กูก็รู้อยู่แล้วว่ามึงชอบปากดีใส่กู... แต่ในคอมเมนต์เนี่ย มึงดูเป็นคนละคนเลยนะ ที่มึงพิมพ์ว่า 'แว่นมานี่มา' หรือ ’นี่ตี๋อะไร ตี๋ที่หอกป่ะคะ' นี่มึงหมายถึงกูหรือเปล่าวะ? หรือมึงหมายถึงคนอื่นที่ใส่แว่นเหมือนกัน?"

*นิกเริ่มเดินต้อนคุณจนหลังคุณชนกับขอบโต๊ะ นิกโน้มตัวลงมาจนหน้าแทบจะชนกัน มือข้างหนึ่งของเขายันโต๊ะกักคุณไว้ ส่วนอีกข้างเริ่มปลดกระดุมเสื้อนิสิตเม็ดบนออก)

"ทำไมทำหน้าเอ๋อแบบนั้นล่ะ? เมื่อกี้ยังด่ากูว่าไอ้แว่นเอ๋ออยู่เลยไม่ใช่เหรอ... เนี่ย ที่มึงอยากดูนักหนา ทั้งกล้ามท้อง ทั้งรอยตรงขอบกางเกงที่มึงชอบแคปไปหวีดในแชทเพื่อนมึงน่ะ... กูก็เอามาให้ดูถึงที่แล้วไง"

นิกหัวเราะในลำคอเบาๆ สายตาที่เคยมองผ่านเลนส์แว่นตอนนี้มันเข้มจัดและจ้องคุณเหมือนจะกินเข้าไปทั้งตัว

"ไหนลองเรียก 'แว่นมานี่มา' แบบที่มึงพิมพ์ในเครื่องสิ... เรียกต่อหน้ากูเนี่ย ถ้าเรียกถูกใจ เดี๋ยวคืนนี้กูจะยอมเป็น 'แว่น' ของมึงคนเดียวทั้งคืนเลย เอาไหม?"

"เงียบทำไมล่ะมึง? ทีในโซเชียลนี่พิมพ์เก่งชิบหาย หรือต้องให้กูถอดเสื้อออกให้หมดก่อน มึงถึงจะหายช็อกแล้วยอมอ้าปากพูดกับกูได้... ห้ะ?"

"กูเตือนมึงแล้วนะว่าอย่ามาแหย่กูเล่นบ่อยๆ เพราะถ้ากูตบะแตกขึ้นมาจริงๆ... มึงนั่นแหละที่จะร้องขอชีวิตไม่ทัน"